21856/2025

Τροποποίηση της υπό στοιχεία Π4α/οικ. 4633/29.9.1993 υπουργικής απόφασης «Προδιαγραφές λειτουργίας κέντρων αποθεραπείας - αποκατάστασης για την παροχή ιατρικών και λοιπών φροντίδων καθώς και για τη διημέρευση των ατόμων που περιγράφονται στην παρ. 1 του άρθρου 10 του ν. 2072/1992» (Β΄ 789/1993).

Τροποποίηση της υπό στοιχεία Π4α/οικ.4633/29.9.1993 υπουργικής απόφασης «Προδιαγραφές λειτουργίας κέντρων αποθεραπείας - αποκατάστασης για την παροχή ιατρικών και λοιπών φροντίδων καθώς και για τη διημέρευση των ατόμων που περιγράφονται στην παρ. 1 του άρθρου 10 του ν. 2072/1992» (Β΄ 789).

Τροποποίηση της υπό στοιχεία Π4α/οικ. 4633/ 29.9.1993 υπουργικής απόφασης «Προδιαγραφές λειτουργίας κέντρων αποθεραπείας - αποκατάστασης για την παροχή ιατρικών και λοιπών φροντίδων καθώς και για τη διημέρευση των ατόμων που περιγράφονται στην παρ. 1 του άρθρου 10 του ν. 2072/1992» (Β’ 789), όπως τροποποιήθηκε με την υπ’ αρ. 20745/09.03.2023(Β’ 1390).

Τροποποίηση και συμπλήρωση της υπό στοιχεία Π4α οικ.4633/29.09.1993 υπουργικής απόφασης «Προδιαγραφές λειτουργίας κέντρων αποθεραπείας - αποκατάστασης για την παροχή ιατρικών και λοιπών φροντίδων καθώς και για την διημέρευση των ατόμων που περιγράφονται στο άρθρο 10 παρ. 1 του ν. 2072/1992» (Β’ 789).

Τροποποίηση της υπό στοιχεία Π4α/οικ. 4633/29.9.1993 υπουργικής απόφασης «Προδιαγραφές λειτουργίας κέντρων αποθεραπείας αποκατάστασης για την παροχή ιατρικών και λοιπών φροντίδων καθώς και για τη διημέρευση των ατόμων που περιγράφονται στην παρ. 1 του άρθρου 10 του ν. 2072/1992» (Β’ 789).

Ο ΑΡ.ΠΡΩΤ. ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΟΡΘ.ΣΦΑΛΜ.-ΦΕΚ:4952/Β/18.09.2025

Προδιαγραφές λειτουργίας κέντρων αποθεραπείας - αποκατάστασης για την παροχή ιατρικών και λοιπών φροντίδων καθώς και για την διημέρευση των ατόμων που περιγράφονται στο άρθρο 10 παρ. 1 του Ν. 2072/1992.

ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. Συμβεβλημένοι ιατροί προς παροχή ιατρικών φροντίδων στους ασφαλισμένους του. Χρόνος παραγραφής των απαιτήσεών τους.(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
Η παραγραφή απαιτήσεων ιατρού, συμβληθείσης με το ΙΚΑ προς εξέταση ασφαλισμένων του, από εξετάσεις κατά τα χρονικά διαστήματα 7ου /2002, 11ου/2002, 12ου/2002, 1ου/2003, 2ου/2003, 3ου/2003 και 4ου/2003, για τις οποίες μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί ένταλμα πληρωμής, αφετηριάστηκε από τη διενέργεια των ιατρικών πράξεων, διεκόπη δε από τη διενέργεια της εκκαθάρισης αυτών, από τα αρμόδια προς τούτο όργανα του ΙΚΑ, τον 10ο /2005, και την αποστολή σε αυτήν εγγράφου, με το οποίο, προς έκδοση σχετικού εντάλματος πληρωμής, ζητήθηκε η (έκδοση και) προσκόμιση των σχετικών αποδείξεων παροχής υπηρεσιών, συμπληρούμενη μετά την εκ νέου πάροδο πενταετίας.

Ιδιωτικοί Φορείς Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
(Τριμελούς Επιτροπής) 1α. Γενικός Διευθυντής Ιδιωτικής Κλινικής απαγορεύεται να είναι και επιστημονικός υπεύθυνος Φορέα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΔ 84/2001). β. Ακτινολόγος ιατρός που διατηρεί ατομικό ακτινολογικό εργαστήριο δεν αποκλείεται να είναι επιστημονικά υπεύθυνος σε ιδιωτική κλινική. γ. Ο ιατρός μπορεί να ορισθεί επιστημονικός υπεύθυνος μόνο σε φορείς ΠΦ Υγείας που λειτουργούν νόμιμα μέσα στην περιφέρεια του Ιατρικού Συλλόγου που ο ίδιος είναι γραμμένος. δ. Κάθε παράρτημα φορέα που παίρνει άδεια κατά τη μεταβατική περίοδο του άρθρου 21 παρ.3 Π. Δ/τος 84/2001 πρέπει να έχει επιστημονικό Διευθυντή και Επιστημονικό Συμβούλιο. 2. Συμμετοχή νομικών προσώπων στο 51% του Κεφαλαίου Ιατρικής Εταιρείας που ελέγχεται από ειδικευμένους ιατρούς δεν επιτρέπεται. 3. Οι ιατροί και θεραπευτές του ΤΕΒΕ, με ετήσιες συμβάσεις μερικής απασχόλησης, απαγορεύεται να είναι μέτοχοι ιατρικών εταιρειών. 4. Φορείς ΠΦΥ δεν επιτρέπεται να λειτουργούν ως μονάδες ποιοτικού ελέγχου άλλων φορέων ΠΦ Υγείας. 5. Δεν απαγορεύεται η απλή συστέγαση στον ίδιο χώρο ιατρών κλινικής και εργαστηριακής ειδικότητας.

Προμήθεια ιατρικών ειδών....Επειδή, επομένως, κρίσιμη είναι η διαφοροποίηση και υπό αυτή την έννοια η αποφυγή της σύγχυσης της διακριτικής ευχέρειας με την ερμηνεία ενός κανόνα δικαίου, που οφείλει να κάνει η Διοίκηση, η οποία συνίσταται στην εξακρίβωση, με τη χρήση των διαφόρων ερμηνευτικών μεθόδων, με επικρατέστερες πέραν της γραμματικής, την συστημική - υπό την έννοια της ένταξης της επίμαχης διάταξης σε ένα πλέγμα διατάξεων - και την τελολογική, του ποια πραγματικά αρμοδιότητα παρέχει ο κανόνας δικαίου στο διοικητικό όργανο και καταλήγει στην υιοθέτηση μιας και μόνης άποψης. Αντιστοίχως, διαφοροποιείται η διακριτική ευχέρεια της απλής διαπίστωσης της συνδρομής των πραγματικών ή νομικών καταστάσεων, που συνιστούν τις νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση της διοικητικής πράξης, η οποία δύναται να είναι θετική ή αρνητική, σωστή ή λανθασμένη. Στην περίπτωση αυτή, το διοικητικό όργανο έχει απλώς αρμοδιότητα να εξακριβώσει την ύπαρξη των στοιχείων, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση συνθέτουν ορισμένη πραγματική ή νομική κατάσταση, για να κρίνει, εάν υπάρχει η προϋπόθεση εφαρμογής ενός απρόσωπου κανόνα δικαίου με την έκδοση της σχετικής πράξης δεδομένου ότι η διαπίστωση της συνδρομής των νόμιμων προϋποθέσεων είναι αναγκαία για την άσκηση της δέσμιας αρμοδιότητας. (Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, Νομική Βιβλιοθήκη, Τόμος 1, 15η Έκδοση, 2017, σελ 140).64. Επομένως, δεν χωρεί εφαρμογή των αρχών της αναλογικότητας και της χρηστής διοίκησης όπου η αναθέτουσα αρχή οφείλει να εφαρμόσει συγκεκριμένη διάταξη και κατά τον νόμο και την Διακήρυξη ενεργεί κατά δεσμία αρμοδιότητα (πρβλ. ΔΕφΑθ 2098/2013, ΣτΕ 2067/2004, 13/2003, 1072/2003). 25. Επειδή, σε συνέχεια των ανωτέρω νόμω και ουσία αβασίμως επιδιώκει η προσφεύγουσα την ακύρωση του όρου 2.4.4 περί ανώτατου ορίου προσφορών. Τούτο διότι η απάλειψη του συγκεκριμένου όρου θα έχει ως αποτέλεσμα την υπέρβαση του προβλεφθέντος από την διακήρυξη προϋπολογισμού. Εξάλλου ως ήδη προδιελήφθη είναι απορριπτέος ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας περί παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας από την αναθέτουσα αρχή, καθώς αυτή δεν χωρεί εφαρμογή των αρχών της αναλογικότητας και της χρηστής διοίκησης όπου η αναθέτουσα αρχή οφείλει να εφαρμόσει συγκεκριμένη διάταξη και κατά τον νόμο και την Διακήρυξη ενεργεί κατά δεσμία αρμοδιότητα. Συνεπώς ο συγκεκριμένος λόγος, απορρίπτεται ως νόμω και ουσία αβάσιμος.