ΝΣΚ/118/2007
Τύπος: ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΕΙΣ Ν.Σ.Κ.
Δεσμευτικότητα αποφάσεως ΑΕΔ. Προϋποθέσεις.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή
Η υπ’ αριθμ. 8/2004 απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου που ερμήνευσε την διάταξη (τυπικού νόμου) του άρθρου 7 παρ.1 του Ν 1266/1972 δεν είναι δεσμευτική για την ερωτώσα Υπηρεσία, ενόψει του διδομένου πραγματικού, σύμφωνα με το οποίο η άρνηση της Διευθύνουσας Υπηρεσίας να εγκρίνει την σχετική πιστοποίηση -ως προς το αιτούμενο κεφάλαιο των τόκων- οριστικοποιήθηκε, λόγω μη ασκήσεως, κατ’ αυτής από τον Ανάδοχο, των από την κείμενη νομοθεσία προβλεπόμενων ενδίκων βοηθημάτων, πριν την δημοσίευση της ανωτέρω αποφάσεως. (πλειοψ.)
Ιστορικό Αναθεωρήσεων (Πιλοτική Εφαρμογή)
Σχετικά Έγγραφα
ΝΣΚ/448/2005
Δεσμευτικότητα και εκτελεστότητα αλλοδαπής διαιτητικής αποφάσεως Διεθνούς Διαιτησίας και συγκεκριμένα της υπ’ αριθ. 4536/2005 αποφάσεως του Δ.Δ.Δ. του Λονδίνου.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή
1. Με την παραδοχή ότι υφίσταται δυνατότητα επικλήσεως και υποχρέωση αποδείξεως της ανυπαρξίας των συνεπειών του δεδικασμένου αλλοδαπής διαιτητικής αποφάσεως από τον τυχόν αμφισβητούντα τούτο: α) Ως προς τις αναγνωριστικές διατάξεις της, η υπ’ αριθ. 4536/2005 απόφαση του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου του Λονδίνου, είναι δεσμευτική για την εταιρία με την επωνυμία: «Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Α.Ε.» και β) Κατά την επικειμένη Γενική Συνέλευση πρέπει να θεωρηθεί ως μέτοχος η εταιρία με την επωνυμία: «ABB AG». 2. Ως προς τις καταψηφιστικές διατάξεις της ως άνω αποφάσεως και προκειμένου αυτές να καταστούν εκτελεστές στην Ελλάδα απαιτείται προηγουμένως να αναγνωρισθεί το κύρος της, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 3, 4 και 5 του ΝΔ 4220 της 19/19 Σεπτεμβρίου 1961 «Περί κυρώσεως της εν Νέα Υόρκη την 10ην Ιουνίου 1958 υπογραφείσης συμβάσεως περί αναγνωρίσεως και εκτελέσεως αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων», και να κηρυχθεί εκτελεστή σύμφωνα με τους κανόνες του ημεδαπού δικονομικού δικαίου. (ομοφ.)
ΝΣΚ/238/2002
Ερμηνεία της υπ αριθ. 3729/2000 αποφάσεως του ΣτΕ και δεσμευτικότητα της από 16-1-2002 συμφώνου γνώμης του Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πολιτικών Υπαλλήλων του ΓΕΣ.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή
Η υπ αριθ. 3729/2000 απόφαση του ΣτΕ δεν δικαιώνει επί της ουσίας τους δώδεκα πολιτικούς υπαλλήλους της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (ΓΥΣ) με την ειδικότητα των Γεωμετρών Τοπογράφων, αναφορικά με το αίτημά τους να μεταταγούν στην κατηγορία ΤΕ, αλλά απλώς αναπέμπει την υπόθεση στη Διοίκηση προκειμένου να παραπέμψει το θέμα στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο Πολιτικών Υπαλλήλων του ΓΕΣ. Περαιτέρω, η γνωμοδότηση του Συμβουλίου αυτού, η οποία ελήφθη στις 16-1-2001, είναι δεσμευτική για τη Διοίκηση, ως σύμφωνη γνώμη κατά την παρ.6 του άρθρου 17 του Ν 1586/1986, με την έννοια ότι εάν το αποφασίζον όργανο κρίνει ότι η πράξη της μετατάξεως πρέπει να εκδοθεί, οφείλει να την εκδώσει κατά το περιεχόμενο της γνωμοδοτήσεως του Υπηρεσιακού Συμβουλίου. Εάν, όμως, διαφωνεί με το περιεχόμενο της γνωμοδοτήσεως μπορεί να απόσχει, ενόψει του χαρακτήρος της μετατάξεως ως μη υποχρεωτικής για τη Διοίκηση υπηρεσιακής μεταβολής του υπαλλήλου, ο οποίος παρέχει και τη σχετική διακριτική ευχέρεια στο αποφασίζον όργανο.
ΣτΕ/2369/2017
ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ-ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ-ΤΟΚΟΙ ΥΠΕΡΗΜΕΡΙΑΣ: «Αποπεράτωση νέας Κεντρικής Λαχαναγοράς Πατρών» (...)Η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε το ανωτέρω αίτημα ως αβάσιμο, με την αιτιολογία ότι εν προκειμένω ο καθορισμός των δικαιουμένων από την αναιρεσείουσα τόκων υπερημερίας κρίθηκε αμετακλήτως με την υπ’ αριθ. 416/1998 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών, κατόπιν τηρήσεως εκ μέρους της αναιρεσείουσας της ενδικοφανούς διαδικασίας, ήτοι ασκήσεως ενστάσεως και αιτήσεως θεραπείας, κατά την οποία, όπως και με την από 31.3.1995 προσφυγή της, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή, αξίωσε, όπως συνομολογεί και η ίδια με την ένδικη προσφυγή της (βλ. σελίδα 26), την καταβολή σ’ αυτήν τόκων υπερημερίας επί του κεφαλαίου της πιστοποιήσεως βάσει των διατάξεων του άρθρου 18 του Ν. 1947/1991·η δε υπ’ αριθ. 417/1998 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών, την οποία επικαλείται η αναιρεσείουσα, δεν αναφέρεται στον προσδιορισμό τόκων υπερημερίας, αλλά στην έγκριση του από 17.12.1993 πρωτοκόλλου προσωρινής παραλαβής των εργασιών, ενώ, κατά τα άρθρα 14 του ν.δ/τος 1266/1972 και 53 και 55 του π.δ/τος 475/1976, η Επιτροπή Παραλαβής ελέγχει ποσοτικώς και ποιοτικώς τους εκτελεσθείσες εργασίες και δεν αναγνωρίζει δικαιούμενους τόκους υπερημερίας. Η ανωτέρω κρίση της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένη, ο δε λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αμφισβητείται η ορθότητα της εκτιμήσεως από το δικάσαν δικαστήριο του περιεχομένου της υπ’ αριθ. 417/1998 προγενέστερης αποφάσεώς του, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Δια ταύτα Απορρίπτει την κρινόμενη αίτηση.