ΝΣΚ/32/2002

Αν ασκήθηκε παραδεκτά ένσταση του άρθρου 49α του ν. 4036/2012, κατά απόφασης του Αναπληρωτή Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, η οποία εκδόθηκε επί αίτησης θεραπείας η οποία είχε ασκηθεί κατά απόφασης επιβολής κύρωσης (προστίμου) του ίδιου Υπουργού, δοθέντος ότι κατά το χρόνο έκδοσης αυτής δεν προβλεπόταν η άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής (ένστασης).(...)Με το άρθρο 49α του ν. 4036/2012 προβλέφθηκε η δυνατότητα άσκησης ένστασης κατά των αποφάσεων του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, που επιβάλλουν διοικητικές κυρώσεις (πρόστιμα). Επομένως οι αποφάσεις που εκδόθηκαν επί αιτήσεων θεραπείας του άρθρου 24 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, κατά τέτοιων αποφάσεών δεν μπορούν να προσβληθούν, νομίμως, με την ένσταση της ανωτέρω διατάξεως, διότι δεν αποτελούν την απόφαση με την οποία επιβάλλεται το πρώτον η διοικητική κύρωση. (ομόφ.)

Η απόφαση 625/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υπέβαλε μια εταιρεία κατά Πράξης Επιβολής Προστίμου ύψους 1.200,00 ευρώ. Η εν λόγω πράξη εκδόθηκε από την Επιθεώρηση Εργασίας Ανατολικής Αττικής για παράβαση του άρθρου 3 του Ν. 3996/2011. Η ΔΕΔ έκρινε ότι ο συγκεκριμένος τύπος παράβασης και τα σχετικά πρόστιμα που επιβάλλονται από την Επιθεώρηση Εργασίας δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Ν. 5104/2024), καθώς δεν συγκαταλέγονται ρητά στο σχετικό Παράρτημα. Συνεπώς, η ειδική διοικητική διαδικασία της ενδικοφανούς προσφυγής προς τη ΔΕΔ δεν ισχύει για τη συγκεκριμένη διαφορά.

Η απόφαση αφορά την έφεση μιας εταιρείας εναντίον δώδεκα πράξεων επιβολής προστίμου άρθρου 54 ΚΦΔ που εξέδωσε η ΔΟΥ ΙΒ’ Αθηνών για το φορολογικό έτος 2022. Τα πρόστιμα αφορούσαν εκπρόθεσμη υποβολή τροποποιητικών δηλώσεων ΦΠΑ, με ποσό 100 ευρώ ανά περίπτωση. Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποδέχθηκε την έφεση και ακύρωσε όλα τα πρόστιμα, καθώς οι αρχικές δηλώσεις είχαν υποβληθεί εμπρόθεσμα και οι τροποποιητικές παρουσίαζαν πιστωτικό υπόλοιπο. Σύμφωνα με το άρθρο 54 ΚΦΔ, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν προβλέπεται η επιβολή προστίμου. Η απόφαση υπογραμμίζει τη σημασία της τήρησης των προβλεπόμενων διαδικασιών και την ερμηνεία των σχετικών νομοθετικών διατάξεων.

Η απόφαση 285/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης επιβολής προστίμου 100€ (άρθρο 53 του Ν. 5104/24). Το πρόστιμο επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα επειδή υπέβαλε εκπρόθεσμα τροποποιητική δήλωση φόρου κληρονομιάς το 2024, η οποία αφορούσε θάνατο του 2020 και από την οποία δεν προέκυψε φόρος προς καταβολή. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε άγνοια για το κληρονομικό δικαίωμα και ότι το δικαίωμα επιβολής φόρου είχε παραγραφεί. Η ΔΕΔ έκρινε ότι το πρόστιμο αποτελεί δέσμια διοικητική κύρωση για την διαπιστωμένη διαδικαστική παράβαση της εκπρόθεσμης υποβολής και ότι για την επιβολή του δεν απαιτείται υπαιτιότητα ή δόλος. Συνεπώς, η πράξη του προστίμου επικυρώνεται.

Η απόφαση αφορά την ακύρωση τεσσάρων πράξεων επιβολής προστίμου άρθρου 54 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ΚΦΔ) σε βάρος του προσφεύγοντα για εκπρόθεσμη υποβολή τροποποιητικών δηλώσεων ΦΠΑ για το φορολογικό έτος 2022. Οι αρχικές δηλώσεις ΦΠΑ είχαν υποβληθεί εμπρόθεσμα και οι τροποποιητικές δεν περιελάμβαναν ποσό φόρου προς καταβολή. Βάσει των διατάξεων του ΚΦΔ, ιδίως του άρθρου 54, δεν επιβάλλεται πρόστιμο σε τέτοιες περιπτώσεις. Επομένως, το Ελεγκτικό Συνέδριο αποδέχθηκε την προσφυγή και ακύρωσε τις πράξεις επιβολής προστίμου, μηδενίζοντας τις οφειλές του προσφεύγοντα.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής της εταιρείας «... ΕΠΕ» κατά πέντε πράξεων επιβολής προστίμου άρθρου 54 του ΚΦΔ από τη ΔΟΥ Χανίων. Τα πρόστιμα αφορούσαν εκπρόθεσμη υποβολή δηλώσεων παρακρατούμενου φόρου και ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για αμοιβές πληρωμάτων εμπορικού ναυτικού για τις περιόδους 09/2020 έως 01/2021. Η εταιρεία επέμενε στην ακύρωση των προστίμων, ισχυριζόμενη ότι τα ποσά ήταν δυσανάλογα και ότι η εκπρόθεσμη υποβολή οφειλόταν σε αγνοία των νέων διατάξεων λόγω της πανδημίας COVID-19. Ωστόσο, το Συμβούλιο επέκρινε ότι τα προς απόδοση ποσά δεν υπολείπονταν σημαντικά των προστίμων και ότι η ΔΟΥ Χανίων ενήργησε ορθά επιβάλλοντας τα πρόστιμα σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις.

Τύπος και περιεχόμενο της πράξης επιβολής προστίμου στις περιπτώσεις εκπρόθεσμης υποβολής δήλωσης στοιχείων ακινήτων.  

Η απόφαση 569/08-04-2025 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά 30 πράξεων επιβολής προστίμου που εκδόθηκαν από τη Δ.Ο.Υ. Αλεξανδρούπολης για το φορολογικό έτος 2024. Τα πρόστιμα, ύψους 100,00 € έκαστο, επιβλήθηκαν λόγω εκπρόθεσμης υποβολής τροποποιητικών δηλώσεων πληροφοριακών στοιχείων μίσθωσης ακίνητης περιουσίας, αναφορικά με λύσεις αστικών μισθώσεων. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών επικύρωσε 19 από τις προσβαλλόμενες πράξεις, κρίνοντας ορθά επιβληθέντα τα πρόστιμα. Ωστόσο, ακύρωσε 11 πράξεις, κυρίως λόγω εφαρμογής της αρχής της χρηστής διοίκησης σε περιπτώσεις συνεχών και αδιάλειπτων μισθώσεων (παρατάσεων) ή επειδή δεν υπήρχε νόμιμη υποχρέωση υποβολής των συγκεκριμένων δηλώσεων. Ως αποτέλεσμα, η οριστική φορολογική υποχρέωση για πρόστιμα διαμορφώθηκε στα 1.900,00 €.

Η υπ' αριθμόν 276 απόφαση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης επιβολής προστίμου 100,00€, το οποίο είχε επιβληθεί λόγω εκπρόθεσμης υποβολής δήλωσης φόρου κληρονομιάς, από την οποία δεν προέκυψε ποσό φόρου για καταβολή. Η προσφεύγουσα υποστήριξε άγνοια για το κληρονομικό δικαίωμα και παραγραφή του δικαιώματος επιβολής φόρου. Η Δ.Ε.Δ. έκρινε ότι τα πρόστιμα είναι διοικητικές κυρώσεις για τις οποίες δεν εξετάζεται η ύπαρξη δόλου ή υποκειμενικής υπαιτιότητας, ενώ η επιβολή τους αποτελεί δέσμια ενέργεια της φορολογικής αρχής. Συνεπώς, απέρριψε τους ισχυρισμούς και επικύρωσε το πρόστιμο.

Η απόφαση (Αριθμός 1245/07.07.2025) της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά τριών πράξεων επιβολής προστίμου άρθρου 53 του ΚΦΔ, φορολογικού έτους 2021, του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Βόλου. Τα πρόστιμα, συνολικού ύψους 750,00€, είχαν επιβληθεί λόγω εκπρόθεσμης υποβολής αρχικών δηλώσεων απόδοσης παρακρατούμενου φόρου από δικαιώματα. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση επικαλούμενος τις συνθήκες της περιόδου του κορωνοϊού, την έλλειψη δόλου φοροδιαφυγής και τη μικρή χρονική καθυστέρηση. Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή βάσει του άρθρου 70 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, καθώς διαπίστωσε ότι ο προσφεύγων είχε ήδη υποβάλει χρονικά προγενέστερη ενδικοφανή προσφυγή κατά των ίδιων πράξεων, η οποία είχε απορριφθεί κατ' ουσία, καθιστώντας έτσι τη δεύτερη προσφυγή απαράδεκτη.