ΔΕΔ/Αθ/69/2024

Η Απόφαση 127/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή μιας εταιρείας κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ για το φορολογικό έτος 2018, που εκδόθηκαν από τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου. Η εταιρεία κατηγορήθηκε ότι έλαβε και καταχώρησε έξι εικονικά φορολογικά στοιχεία από δύο επιχειρήσεις που κρίθηκαν συναλλακτικά ανύπαρκτες. Ο έλεγχος καταλόγισε επιπλέον λογιστικές διαφορές 96.019,46€ για μη εκπιπτόμενες δαπάνες και κέρδος από πώληση παγίου, με αποτέλεσμα συνολικό καταλογιζόμενο ποσό 41.768,46€ για εισόδημα και 15.549,38€ για ΦΠΑ. Η ΔΕΔ επικύρωσε πλήρως τις προσβαλλόμενες πράξεις, κρίνοντας τους ισχυρισμούς της εταιρείας αβάσιμους, καθώς δεν προσκόμισε στοιχεία που να ανατρέπουν το πόρισμα του ελέγχου.

Η απόφαση 781 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή ενός φορολογούμενου κατά της Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2018, που εκδόθηκε από την Δ.Ο.Υ. ΡΕΘΥΜΝΟΥ και ανέρχεται σε συνολικό καταλογιζόμενο ποσό €14.120,62. Η φορολογική αρχή είχε καταλογίσει λογιστική διαφορά ύψους €30.343,60. Αυτό συνέβη διότι ο προσφεύγων κρίθηκε ότι προέβη σε τεχνητό κατακερματισμό ενιαίων συναλλαγών, εκδίδοντας 70 φορολογικά στοιχεία κάτω των €500 έκαστο από τον ίδιο προμηθευτή, με σκοπό την εξόφληση με μετρητά, καταστρατηγώντας έτσι το άρθρο 23 του ν.4172/2013, το οποίο απαιτεί τραπεζικό μέσο πληρωμής για συναλλαγές άνω των €500. Η ΔΕΔ επικύρωσε την πράξη, καθώς ο προσφεύγων ομολόγησε ουσιαστικά την τεχνητή κατάτμηση.

Η απόφαση 369/10-03-2025 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την ενδικοφανή προσφυγή μιας ατομικής επιχείρησης (ΑΦΜ ...............) κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος/προστίμου για τα φορολογικά έτη 2017 και 2018 της Δ.Ο.Υ. Σερρών. Η απόφαση αποδέχεται μερικά την προσφυγή. Συγκεκριμένα, ακυρώνει την πράξη για το φορολογικό έτος 2017 (διαφορά φόρου 531,31€) λόγω παραγραφής, καθώς ο φόρος δεν υπερέβαινε το όριο των 100.000€ για φοροδιαφυγή. Αντίθετα, επικυρώνει την πράξη για το φορολογικό έτος 2018 (διαφορά φόρου 57.772,13€). Η επικύρωση βασίζεται στην κρίση ότι η προσφεύγουσα έλαβε και καταχώρησε εικονικά φορολογικά στοιχεία και δεν εξόφλησε συννόμως δαπάνες άνω των 500€, ενώ απορρίφθηκαν οι ισχυρισμοί της για έλλειψη αιτιολογίας, καλή πίστη, παραβίαση του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης και παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας. Το συνολικό ποσό για καταβολή για το 2018 ανέρχεται σε 97.010,89€ (φόροι, πρόστιμα, ειδική εισφορά αλληλεγγύης).

Η απόφαση 91 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών της 23ης Ιανουαρίου 2025 αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά της σιωπηρής απόρριψης αίτησης τροποποίησης δήλωσης φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2016, μετά από αναπομπή της υπόθεσης από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Βόλου. Η προσφεύγουσα αμφισβητούσε τον χαρακτηρισμό ποσού 25.904,75€ ως εισοδήματος από μισθωτές υπηρεσίες, το οποίο προήλθε από την εκκαθάριση επενδυτικού λογαριασμού της Eurobank. Η ΔΕΔ έκρινε ότι το ποσό των 24.287,48€ αποτελεί εισόδημα μισθωτών υπηρεσιών του οικονομικού έτους 2014, ενώ το ποσό των 1.617,27€, ως ωφέλεια από την καθυστέρηση εκκαθάρισης, συνιστά εισόδημα από κεφάλαιο (τόκοι) φορολογικό έτους 2016, το οποίο φορολογείται αυτοτελώς. Η αρμόδια Δ.Ο.Υ. διατάσσεται να διενεργήσει νέα εκκαθάριση για το 2016 και να προχωρήσει σε έντοκη επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών.

Φορολογία εισοδήματος..Επειδή, όπως προελέχθη, (σκέψη 10), σύμφωνα με το άρθρο 18 παρ. 1 περ. β και γ του ν. 3758/2009, αντικείμενο της επίδικης εισφοράς αποτελεί το «συνολικό καθαρό εισόδημα» των δηλώσεων οικονομικού έτους 2008, «φορολογούμενο ή απαλλασσόμενο», εξαιρέσει των εισοδημάτων της παραγράφου 1 του άρθρου 14 και της περίπτωσης γ της παραγράφου 4 του άρθρου 45 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος. (Πρόκειται, αντιστοίχως, για την αυτοτελή φορολόγηση αποζημιώσεων στο πλαίσιο μισθωτών υπηρεσιών και την απαλλαγή ορισμένων εφάπαξ ασφαλιστικών παροχών). Όπως συνάγεται από τις διατάξεις αυτές, στην επίδικη εισφορά, πλην των συγκεκριμένων ως άνω εξαιρέσεων, υπόκειται κάθε έσοδο που εμπίπτει, κατ’ αρχήν, στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, άρα και οι «αυτοτελώς φορολογούμενες ειδικές περιπτώσεις» των άρθρων 11 κ.επ. αυτού. Συνεπώς, ισχυρισμός που είχε προβάλει ο αιτών με την προσφυγή του ότι δεν έπρεπε να υπαχθεί στην εισφορά «ποσό 55.720,13 ευρώ που αφορά αυτοτελώς φορολ. ποσά», χωρίς να διευκρινίζει ειδικότερα τη φύση των εν λόγω ποσών, δεν ήταν ουσιώδης και ορθώς κατ’ αποτέλεσμα δεν ελήφθη υπ’ όψη από το διοικητικό εφετείο, τα δε περί του αντιθέτου προβαλλόμενα με την κρινόμενη αίτηση είναι αβάσιμα και απορριπτέα. Ομοίως, παράπονα της κρινόμενης αίτησης σχετικά με τον ενιαίο τρόπο εμφανίσεως στις οικείες δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος, αφ’ ενός μεν των αυτοτελώς φορολογουμένων εσόδων των υπαγομένων στην εισφορά, αφ’ ετέρου δε των κατά τ’ ανωτέρω εξαιρουμένων από αυτήν, έτσι ώστε τα τελευταία να μη διακρίνονται και να υπόκεινται, ως μη έδει, σε εισφορά, προβάλλονται άνευ εννόμου συμφέροντος, καθώς ο αναιρεσείων δεν ισχυρίζεται ούτε προκύπτει ότι στα ένδικα εισοδήματά του περιλαμβάνονται και τέτοια εξαιρούμενα της εισφοράς έσοδα. Εξ άλλου, το ότι τα υποκείμενα στην εισφορά ως άνω αυτοτελώς φορολογούμενα έσοδα δηλώνονταν, όπως ισχυρίζεται ο αιτών, προαιρετικώς στις αντίστοιχες δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος, δεν άγει, από πλευράς επιβολής της επίδικης εισφοράς, σε άνιση ευνοϊκή μεταχείριση όσων δεν προέβησαν σε σχετική δήλωση, αφού και στους τελευταίους, πάντως, «βεβαιώνεται οίκοθεν» η εισφορά κατόπιν ελέγχου (παρ. 3 περ. α, β και δ ανωτ. άρθρου 18 ν. 3758). Συνεπώς, και ο περί του αντιθέτου λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Έλλειμμα διαχείρισης....Στην προκειμένη υπόθεση, ο αιτών ισχυρίζεται ότι η άμεση εκ μέρους του καταβολή του ποσού των 164.053,78 ευρώ θα επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη στον ίδιο και την οικογένειά του. Προς απόδειξη του ισχυρισμού του αυτού επικαλείται και προσκομίζει, μεταξύ άλλων, τη δήλωση φορολογίας εισοδήματός του φορολογικού έτους 2018, την οποία υπέβαλε στη Δ.Ο.Υ. …. και από την οποία προκύπτει ότι κατά το ως άνω έτος είχε  εισοδήματα ύψους 3.331,20 ευρώ από επιχειρηματική δραστηριότητα και 897,99 ευρώ από αυτοτελώς φορολογούμενα ποσά (βλ. σχετ. και πράξη διοικητικού προσδιορισμού φόρου της ως άνω Δ.Ο.Υ. εισοδήματός του του ίδιου έτους). Περαιτέρω, ο αιτών δεν διαθέτει ακίνητη περιουσία, κατέβαλε κατά το προαναφερόμενο έτος ποσό ύψους 5.640,00 ευρώ για ενοίκιο κύριας κατοικίας, είναι δε πατέρας δύο τέκνων, γεννηθέντων τα έτη 1998 και 2002, αντίστοιχα. Με τα δεδομένα αυτά και σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη σκέψη 2, εν όψει και του ύψους του καταλογισθέντος σε βάρος του αιτούντος ποσού, το Δικαστήριο πιθανολογεί ότι από την άμεση εκτέλεση της ως άνω καταλογιστικής απόφασης υπάρχει κίνδυνος να υποστεί αυτός ανεπανόρθωτη ή δυσχερώς επανορθώσιμη βλάβη στα μέσα διαβίωσής του και, συνεπώς, συντρέχει, εν προκειμένω, νόμιμος λόγος χορήγησης της αιτούμενης αναστολής.Συνακόλουθα, πρέπει η ένδικη αίτηση να γίνει δεκτή, να ανασταλεί, ως προς τον αιτούντα, η εκτέλεση της … καταλογιστικής απόφασης της προαναφερθείσας Οικονομικής Επιθεωρήτριας μέχρις ότου περατωθεί ή καταργηθεί η επί της έφεσης του αιτούντος δίκη και να επιστραφεί σε αυτόν το παράβολο που κατατέθηκε για την άσκηση της αίτησης (βλ. άρθρο 51 παρ. 2 του π.δ/τος 1225/1981, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 83 παρ. 2 του ν. 4055/2012 και άρθρο 73 παρ. 4 Κώδικα Νόμων για το Ελεγκτικό Συνέδριο).   Περαιτέρω, απορριπτέο τυγχάνει το αίτημα για επιδίκαση σε βάρος των καθ’ ων η αίτηση της δικαστικής δαπάνης του αιτούντος, δεδομένου ότι η παροχή έννομης προστασίας στο πλαίσιο της παρούσας δίκης έχει προσωρινό χαρακτήρα και γίνεται αποκλειστικά και μόνο προς το συμφέρον του αιτούντος, χωρίς να δικαιολογείται, ως εκ τούτου, η καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική του δαπάνη (βλ. απόφ. Ελάσσονος Ολ. Ελ. Συν. 2261/2014, αποφ. Ολ. 2480/2012, 3061, 2604/2009).

Ζητήματα προκύπτοντα εκ της εφαρμογής συμφωνίας του άρθρου 44 του Ν 1892/1990 – Ρύθμιση χρεών – Αλληλέγγυος εις ολόκληρον ενοχή.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
1) Η κατ άρθρο 44 του Ν 1892/1990 συμφωνία, μεταξύ οφειλέτιδας εταιρείας και πιστωτών της, ενεργεί υπέρ και κατά εταιρείας, (με την οποία συγχωνεύθηκε η οφειλέτιδα), δρώσας είτε αυτοτελώς, είτε ως μέλος κοινοπραξιών και υπέρ και κατά των ευθυνομένων προσωπικώς και αλληλεγγύως με την οφειλέτιδα αυτή, κατά τον χρόνο της συγχωνεύσεως, προσώπων, που οφείλουν το περιορισθέν, βάσει της συμφωνίας, ποσό οφειλών. 2) Σε περίπτωση βεβαιώσεως, μετά την επικύρωση της συμφωνίας, απαιτήσεων του Δημοσίου κατά της οφειλέτιδας, η Δ.Ο.Υ. δεν θα πρέπει να απαιτήσει την καταβολή των ετησίων δόσεων (που καθορίσθηκαν με την συμφωνία), από του χρόνου της ταμειακής βεβαιώσεως και μετέπειτα, αλλά την καταβολή, αθροιστικώς, όλων των ετησίων δόσεων που αναλογούν, από του χρόνου της επικυρώσεως της συμφωνίας μέχρι του χρόνου της ταμειακής βεβαιώσεως των οφειλών αυτών.