ΝΣΚ/273/2002

Επίκληση ανάλωσης κεφαλαίου από άγαμο ανήλικο τέκνο ή άγαμο τέκνο, που δεν έχει συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας του και σπουδάζει σε αναγνωρισμένη σχολή, προκειμένου να καλυφθεί το ποσό της ετήσιας τεκμαρτής δαπάνης που προκύπτει από αγορά ακινήτου.(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
Στην περίπτωση επίκλησης, προκειμένου να καλυφθεί το ποσό της ετήσιας τεκμαρτής δαπάνης που προκύπτει από αγορά ακινήτου, από άγαμο ανήλικο τέκνο ή άγαμο τέκνο, που δεν έχει συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας του και σπουδάζει σε αναγνωρισμένη σχολή, ανάλωσης κεφαλαίου, το οποίο προκύπτει από εισοδήματα προηγούμενων ετών που δηλώθηκαν από τα πρόσωπα αυτά ή προσδιορίσθηκαν από τη φορολογική αρχή, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 19 παρ.2 περ.ζ του Ν 2238/1994, το προβλεπόμενο στην ίδια διάταξη ποσό, ως ελάχιστη δαπάνη ετήσιας διαβίωσης, δεν αφαιρείται, εάν τα πρόσωπα αυτά βαρύνουν, σύμφωνα με το άρθρο 7 του Ν 2238/1994, το φορολογούμενο γονέα.

Περί της δυνατότητας συγγενών θανόντος φαρμακοποιού να διατηρήσουν σε λειτουργία φαρμακείο του αποβιώσαντος, που ως ετερόρρυθμη εταιρεία δεν τήρησε τους αναγκαίους τύπους δημοσιότητας, προ του θανάτου του φαρμακοποιού.(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
Οι συγγενείς θανόντος φαρμακοποιού δεν μπορούν να συνεχίσουν τη λειτουργία του φαρμακείου υπό τη μορφή ετερόρρυθμης εταιρείας για τη σύσταση της οποίας είχε συνταχθεί συμβολαιογραφικό έγγραφο, πλην δεν είχαν τηρηθεί οι αναγκαίες διατυπώσεις δημοσιότητας της εταιρείας προ του θανάτου του αδειούχου φαρμακοποιού.

Τρόπος υπολογισμού των συστεγασμένων (κατ’ εξαίρεση των πληθυσμιακών κριτηρίων του άρθρου 36 του ν. 3918/2011) φαρμακείων, ο οποίος πρέπει να ληφθεί υπόψη για τη χορήγηση άδειας ίδρυσης φαρμακείων.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
Η άδεια, που δίδεται κατ’ εξαίρεση του πληθυσμιακού ορίου για ίδρυση νέου φαρμακείου, προκειμένου να συστεγασθεί με ήδη λειτουργούν φαρμακείο, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 36 παρ.6 του ν. 3918/2011, δεν προσαυξάνει τον αριθμό των λειτουργούντων φαρμακείων που υπολογίζονται στην αναλογία αριθμού φαρμακείων προς αριθμό κατοίκων. (ομοφ.)

Φαρμακεία. Αδεια λειτουργίας.(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
Προεδρεύων: Χ. Φραγκούλης, Νομικός Σύμβουλος, Εισηγήτρια: Ε. Τσαούση, Πάρεδρος. Η Διοίκηση, προκειμένου να χορηγήσει, κατ εφαρμογήν της διατάξεως της παρ.5 του άρθρου 6 Ν 1963/1991, άδεια λειτουργίας φαρμακείου, στην ίδια θέση στην οποία λειτουργούσε και ως συστεγασμένο με παλαιότερο φαρμακείο, που πρόκειται να μεταστεγασθεί, θα πρέπει να ελέγξει εάν συντρέχουν σωρευτικά οι οριζόμενες στις ως άνω διατάξεις προϋποθέσεις και συγκεκριμένα: α) Εάν το φαρμακείο, που επιθυμεί να παραμείνει στη θέση, στην οποία λειτουργούσε και ως συστεγασμένο βρίσκεται σε απόσταση μέχρι 200 μ. από κέντρο ελέγχου ή εκδόσεως συνταγών. β) Εάν το κέντρο αυτό έχει καθορισθεί ως κέντρο ελέγχου ή εκδόσεως συνταγών με απόφαση του Νομάρχη, ήδη δε μετά την ισχύ των διατάξεων του Ν 2218/1994, με απόφαση του νομαρχιακού συμβουλίου της οικείας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης (Γνωμ. 191/98 ΝΣΚ Τμ.Α). γ) Εάν το αιτούν την άδεια φαρμακείο λειτουργεί πέραν της πενταετίας και δ) Εάν η απόσταση αυτού από τα λειτουργούντα ήδη φαρμακεία είναι τουλάχιστον η μισή από την οριζόμενη στις παρ.2 και 3 του άρθρου 6 Ν 1963/1991, ανεξάρτητα από την απόσταση αυτών από το κέντρο ελέγχου ή εκδόσεως συνταγών.

Επειδή, προβάλλεται εν πρώτοις, ότι κατά την έκδοση της προσβαλλομένης πράξεως συνέτρεξε παράβαση του δικαιώματος προηγουμένης ακροάσεως του αιτούντος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 20 παρ. 2 του Συντάγματος και το άρθρο 6 του Κώδικος Διοικητικής Διαδικασίας. Ο λόγος είναι απορριπτέος ως νόμω αβάσιμος σύμφωνα με τα εκτεθέντα σε προηγουμένη σκέψη, διότι η ανάκληση εχώρησε κατά δεσμίαν αρμοδιότητα, με μόνη την συνδρομή της αντικειμενικής προϋποθέσεως του νόμου, να έχει παραμείνει, ως εν προκειμένω, κλειστό το φαρμακείο για χρόνο μείζονα του τριμήνου άνευ αδείας της Αρχής. Είναι, ομοίως, απορριπτέοι οι λόγοι ακυρώσεως ότι συνέτρεξε παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και κακή χρήση της διακριτικής ευχέρειας υπό την έννοια ότι δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν οι ισχυρισμοί του αιτούντος για έλλειψη υπαιτιότητάς του όσον αφορά την μη λειτουργία του φαρμακείου υπό τις προεκτεθείσες περιστάσεις. Τούτο δε, διότι στηρίζονται σ’ εσφαλμένη εκδοχή για την έννοια του νόμου, που προβλέπει ότι οι σχετικές διοικητικές πράξεις εκδίδονται μετά από άσκηση δεσμίας αρμοδιότητος και όχι διακριτικής ευχερείας.