ΝΣΚ/466/2006

Επώνυμο Ελληνίδας, που διατήρησε, το επώνυμο του πρώην αλλοδαπού συζύγου της, μετά τον γάμο της με Έλληνα.(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
Ελληνίδα που είχε τελέσει γάμο με αλλοδαπό και στη συνέχεια ο γάμος της ελύθη με διαζύγιο στην αλλοδαπή, διατήρησε δε το επώνυμο του πρώην συζύγου της, σύμφωνα με τα ισχύοντα στο δίκαιο της αλλοδαπής, που διέπει τις προσωπικές της σχέσεις, γάμο και διαζύγιο, με την εφαρμογή των άρθρων 14 και 16 ΑΚ, ως το δίκαιο της τελευταίας κατά την διάρκεια του γάμου κοινής συνήθους διαμονής τους, το διατηρεί και μετά το γάμο της με Έλληνα, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 1388 ΑΚ, αφού με το γάμο το επώνυμο της γυναίκας δεν μεταβάλλεται.

Δυνατότητα ή μη εγγραφής, ως μελών, των Κοινοπραξιών στα μητρώα των Επιμελητηρίων, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 3 του Ν 2081/1992.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Με τις διατάξεις του Ν 2081/1992 ορίζονται με σαφήνεια και περιοριστικώς τα πρόσωπα και οι επιχειρήσεις που συμμετέχουν υποχρεωτικώς στα Επιμελητήρια ως μέλη τους ήτοι: α) τα φυσικά πρόσωπα που έχουν την έδρα της εμπορικής τους δραστηριότητας στην έδρα τους, β) τα νομικά πρόσωπα και οι συνεταιρισμοί που έχουν την εμπορική ιδιότητα και την έδρα τους στην περιφέρειά τους και γ) τα υποκαταστήματα, τα πρακτορεία και οι παραγωγικές μονάδες των αναφερόμενων στην περ. γ της παρ. 3 του άρθρου 1 του Ν 2081/1992 επιχειρήσεων. Οι Κοινοπραξίες που συναλλάσσονται με ιδιαίτερη επωνυμία ή με τα ονόματα όλων των μελών τους, εφόσον δεν υποβληθούν στις διατυπώσεις δημοσιότητας που προβλέπονται για τις εμπορικές ομόρρυθμες εταιρείες, δεν αποκτούν νομική προσωπικότητα κατά την πάγια πλέον νομολογία των δικαστηρίων μας. Κατά συνέπεια, οι Κοινοπραξίες, ως ενώσεις προσώπων στερούμενες νομικής προσωπικότητας, δεν εμπίπτουν, κατά την ηθελημένη βούληση του νομοθέτη, σε καμία από τις περιοριστικά αναφερόμενες στο Ν 2081/1992 κατηγορίες των υποχρεωτικών μελών των Επιμελητηρίων και ως εκ τούτου δεν πρέπει να εγγράφονται στα μητρώα των τελευταίων.

Κατάργηση Προξενικών Αρχών – Τύχη συμβάσεων εκεί απασχολουμένων – Αποζημίωση.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Καταργουμένης Προξενικής τινος Αρχής, οι συμβάσεις εργασίας ωρισμένου ή αορίστου χρόνου λύονται δι’ απολύσεως των εκεί απασχολουμένων. Δυνατή η σύναψη νέων συμβάσεων εργασίας μετά των ως άνω απολυομένων, ωρισμένου όμως χρόνου (υπό την ισχύ του υφισταμένου Οργανισμού), σε άλλες Προξενικές Αρχές, εφ’ όσον υφίστανται στις Αρχές αυτές αντίστοιχες οργανικές θέσεις ή, εν εναντία περιπτώσει, εφ’ όσον συσταθούν τοιαύτες δια προεδρικού διατάγματος, το οποίο δύναται να είναι και αυτό, δια του οποίου καταργείται η οικεία Προξενική Αρχή, τηρουμένων βεβαίως των λοιπών νομίμων προϋποθέσεων. Οι ως άνω απολυόμενοι, εάν μεν πρόκειται περί Ελλήνων, δικαιούνται αποζημιώσεως, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 55 του ΠΔ 410/1988, εφ’ όσον ως εφαρμοζόμενο δίκαιο έχει καθορισθεί δια της σχετικής συμβάσεώς τους το ελληνικό τοιούτο, εάν δε πρόκειται περί αλλοδαπών εφαρμοστέο είναι το αλλοδαπό δίκαιο.

Επώνυμο που πρέπει να αναγραφεί στην άδεια παραμονής αλλοδαπής μετά την λύση του γάμου της.(..)Κατάσταση :  Αποδεκτή 
Το αναγραφόμενο επώνυμο στο διαβατήριο αλλοδαπής, το οποίο, νομίμως, κατά το δίκαιο της χώρας της, απέκτησε, λόγω του γάμου της με Έλληνα, πριν την είσοδό τους στην Ελλάδα, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ως στοιχείο της ταυτότητάς της, έστω και αν ο γάμος αυτός λύθηκε, αργότερα, κατ’ εφαρμογή του ημεδαπού δικαίου (δικαίου της τελευταίας κατά διάρκεια του γάμου κοινής συνήθους διαμονής) και, συνεπώς, το επώνυμο αυτό πρέπει να αναγραφεί στην άδεια παραμονής της.

Αλλοδαποί – Κράτηση αλλοδαπών επί 18 μήνες, κατόπιν προηγουμένης αποφάσεως επιστροφής ή απελάσεως, η οποία δεν κατέστη εφικτή λόγω αρνήσεως συνεργασίας των με τις Αρχές – Δυνατότητα ή μη παροχής προθεσμίας οικειοθελούς αναχωρήσεως από τη χώρα και σε περίπτωση μη συμμορφώσεώς τους δυνατότητα επιβολής νέας κρατήσεως.(..)Κατάσταση : Μη αποδεκτή 
Σε περίπτωση κρατήσεως αλλοδαπού επί 18 συνολικά μήνες, κατόπιν προηγούμενης αποφάσεως επιστροφής ή απελάσεως (άρθρα 30 του Ν. 3907/2011 ή 76 του Ν.3386/2005 αντίστοιχα), η υλοποίηση της οποίας δεν κατέστη εφικτή, λόγω αρνήσεως συνεργασίας του ίδιου του αλλοδαπού, οι αρμόδιες αρχές δύνανται, ένα εύλογο χρονικό διάστημα προ της λήξεως του 18μήνου, να θέσουν εγγράφως στον αλλοδαπό προθεσμία για οικειοθελή αποχώρηση από τη χώρα, κατά τις διατάξεις των άρθρων 22 του Ν. 3907/2011 και 76 του Ν. 3386/2005, μέχρι τη λήξη αυτού. Σε περίπτωση και πάλι αρνήσεως του αλλοδαπού να συνεργασθεί στην υλοποίηση της αποφάσεως επιστροφής ή απελάσεως, τα αρμόδια όργανα, όταν αιτιολογημένα διαπιστώνεται ότι είναι ύποπτος διαφυγής, δύνανται αυτομάτως και κατ’ άρθρα 22 παρ.3 του Ν. 3907/2011 ή 78 του Ν. 3386/2005, να επιβάλουν σε αυτόν το μέτρο της υποχρεωτικής διαμονής στο χώρο κρατήσεως έως ότου συναινέσει και συνεργασθεί στην υλοποίηση της αποφάσεως επιστροφής του ή απελάσεώς του. (ομοφ.)

Καταβολή αποζημιώσεως σε δημοτικούς συμβούλους...Με τα δεδομένα αυτά το Κλιμάκιο κρίνει ότι νομίμως εκκαθαρίζονται και εντέλλονται τα ως άνω ποσά υπέρ των δικαιούχων ως αποζημίωση για τη συμμετοχή τους στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου και της δημαρχιακής επιτροπής βάσει του άρθρου ... παρ 3 του π.δ/τος 410/1995 και στη συνέχεια του ν. 3463/2006. Τούτο δε, διότι η συμμετοχή αυτών στα ως άνω όργανα προϋποθέτει την εκλογή τους στο αξίωμα του δημοτικού συμβούλου και όχι το διορισμό τους ως υπαλλήλου του δημόσιου τομέα. Συνεπώς, η πραγματοποίηση των συνεδριάσεων των οργάνων διοίκησης των Ο.Τ.Α. εντός ή εκτός ωραρίου των υπηρεσιών, στις οποίες οι ως άνω δημοτικοί σύμβουλοι είναι ταυτόχρονα διορισμένοι και εργάζονται με την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου, δεν δύναται να ασκήσει εν προκειμένω καμία επιρροή. Και τούτο διότι η ρύθμιση του άρθρου 17 παρ. 1 του ν. 3205/2003, όπως ίσχυε πριν αλλά και μετά την τροποποίησή της με το άρθρο 7 του ν. 3833/2010, με την οποία απαγορεύεται η καταβολή ιδιαίτερης αμοιβής σε υπαλλήλους του δημοσίου, ν.π.δ.δ. και Ο.Τ.Α. για τη συμμετοχή τους σε συλλογικά όργανα που λειτουργούν εντός κανονικού ωραρίου εργασίας, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι καταλαμβάνει και τους αιρετούς εκπροσώπους των Ο.Τ.Α., οι οποίοι έχουν ως εκ της ιδιότητάς τους αυτής κύριο και βασικό καθήκον να συμμετέχουν στις συνεδριάσεις των οργάνων διοίκησης των Ο.Τ.Α., μέσω των οποίων οι τελευταίοι εκπληρώνουν τη συνταγματική τους αποστολή.

Εξαγορά μετοχών εταιρείας που διαθέτει μεταλλευτικά δικαιώματα από αλλοδαπή - Έλεγχος της Διοίκησης - Τεκμήριο αλλοδαπότητας ημεδαπών εταιρειών που τελούν υπό εξάρτηση (νομική ή οικονομική) ή επιρροή αλλοδαπών - Εφαρμογή του τεκμηρίου σε εταιρείες που έχουν συσταθεί κατά τη νομοθεσία κράτους μέλους και έχουν την καταστατική έδρα, την κεντρική διοίκηση και την κύρια εγκατάστασή τους εντός Ε.Ε.(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
Προκειμένου να ελεγχθούν αλλοδαπές εταιρείες, ερευνητέο είναι εάν έχει λάβει χώρα νομίμως σύστασή τους κατά τη νομοθεσία κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εάν η καταστατική τους έδρα και κύρια εγκατάστασή τους βρίσκονται σε Κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν συντρέχουν οι ανωτέρω προϋποθέσεις, δεν επιτρέπεται περαιτέρω έλεγχος, καθ’ όσον δεν ισχύει το υπό του άρθρου 11 Μ.Κ. θεσπισθέν τεκμήριο αλλοδαπότητας για τις εταιρείες αυτές και, συνεπώς, δεν ερευνάται η δραστηριότητά τους. (Α΄ ΓΝΩΜΗ). Οι εταιρείες που έχουν την καταστατική έδρα, την κεντρική διοίκηση και την κύρια εγκατάστασή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξομοιώνονται προς τις ημεδαπές ελληνικές εταιρείες και ως αλλοδαπό νομικό πρόσωπο θεωρείται όχι μόνο εκείνο που δεν έχει την έδρα, τη διοίκηση και εγκατάστασή του στην Ελλάδα ή την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και εκείνο το οποίο, αν και έχει όλα αυτά, τελεί υπό εξάρτηση, νομική ή οικονομική, μη ενωσιακού φυσικού ή νομικού προσώπου. Η εξάρτηση κρίνεται από τη Διοίκηση, η οποία, μετά τη διεξαγωγή του σχετικού ελέγχου, διαπιστώνει αιτιολογημένα ποιο είναι το πρόσωπο εκείνο που ασκεί εν τοις πράγμασι τη διοίκηση και τη δραστηριότητα του ελεγχομένου νομικού προσώπου, λαμβάνοντας υπόψη διάφορα, κατά την ανέλεγκτη τεχνική εκτίμησή της, κριτήρια, μεταξύ των οποίων και η εθνικότητα των κεφαλαίων και των μετόχων. (Β΄ ΓΝΩΜΗ). Παραπομπή στην Ολομέλεια, λόγω ισοψηφίας των δύο αντιθέτων απόψεων. Εκδόθηκε η υπ' αριθ. 236/2018 γνωμ. της Α΄Τακτικής Ολομέλειας ΝΣΚ.

Προκειμένου περί αλλοδαπών μελετητών ή αλλοδαπών μελετητικών γραφείων, εφόσον η διέπουσα αυτούς αλλοδαπή νομοθεσία δεν προβλέπει, προς θεμελίωση τυπικού προσόντος, την κατάταξή τους σε τάξεις ανάλογα με την εμπειρία τους, δεν μπορεί μεν να γίνει αναγωγή της εμπειρίας που διαθέτουν σε κάποια από τις τάξεις πτυχίων που προβλέπει η ελληνική νομοθεσία για την κατάταξη των ελληνικών μελετητικών σχημάτων, η αναθέτουσα, όμως, αρχή υποχρεούται, κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, να ερευνήσει ποιές μελέτες μπορεί να αναλάβει ο αλλοδαπός μελετητής ή το αλλοδαπό μελετητικό γραφείο, σύμφωνα με τη νομοθεσία που τους διέπει, με βάση τα ουσιαστικά προσόντα που έχουν και, ενόψει τούτου, να εκφέρει κρίση αν η εμπειρία που διαθέτουν είναι ανάλογη τουλάχιστον με εκείνη που πρέπει να έχουν, κατά την ελληνική νομοθεσία, οι έλληνες μελετητές ή τα ελληνικά μελετητικά γραφεία για να αποκτήσουν πτυχία των τάξεων εκείνων, τις οποίες απαιτεί η επίμαχη πρόσκληση εκδηλώσεως ενδιαφέροντος για την ανάληψη των μελετών στις οποίες αυτή αφορά. Συνεπώς, δεν μπορούν να μετάσχουν στο διαγωνισμό αλλοδαπά μελετητικά σχήματα, τα οποία δεν διαθέτουν, για τις υδραυλικές μελέτες, εμπειρία ανάλογη τουλάχιστον, υπό την εκτεθείσα έννοια, με εκείνη που έχουν οι έλληνες μελετητές και τα ελληνικά μελετητικά γραφεία Γ΄ ή Δ΄ τάξεως, δεν αποκλείεται, όμως, από τις ανωτέρω διατάξεις η συμμετοχή αλλοδαπών μελετητικών σχημάτων που διαθέτουν εμπειρία μεγαλύτερη από εκείνη που απαιτείται για την κατοχή πτυχίου των τάξεων αυτών. Υπό την έννοια δε αυτή, οι ανωτέρω διατάξεις της προσκλήσεως εκδηλώσεως ενδιαφέροντος δεν θέτουν τους έλληνες μελετητές και τα ελληνικά μελετητικά γραφεία, που πρέπει να έχουν, για να μετάσχουν στο διαγωνισμό, πτυχίο Γ΄ ή Δ΄ τάξεως, στην κατηγορία των υδραυλικών μελετών, και όχι ανώτερης, σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με τους αλλοδαπούς μελετητές και τα αλλοδαπά μελετητικά γραφεία. Και τούτο διότι και οι έλληνες μελετητές και τα ελληνικά μελετητικά γραφεία κάτοχοι πτυχίων των ανωτέρω τάξεων μπορεί να διαθέτουν εν τοις πράγμασι εμπειρία μεγαλύτερη από εκείνη που αντιστοιχεί στα πτυχία των τάξεων αυτών, αφού η προαγωγή πτυχίου μελετητή σε ανώτερη τάξη δεν γίνεται αυτομάτως με την παρέλευση μόνον ορισμένου χρόνου από την κτήση του διπλώματος, αλλά απαιτείται, σύμφωνα με το άρθρα 2 παρ. 1 και 2 του Π.Δ. 840/1978 και 9 παρ. 1 του Ν. 716/1977, η υποβολή σχετικής αιτήσεως εκ μέρους του ενδιαφερομένου, συνοδευομένης από πιστοποιητικά, εκ των οποίων να προκύπτει η ουσιαστική πείρα του. Κατά την άποψη, όμως, του Συμβούλου Δημ. Πετρούλια, κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων της προσκλήσεως εκδηλώσεως ενδιαφέροντος, προκειμένου να μετάσχουν στον επίμαχο διαγωνισμό, οι αλλοδαποί μελετητές ή τα αλλοδαπά μελετητικά γραφεία πρέπει να έχουν τα τυπικά προσόντα που προβλέπει το ελληνικό δίκαιο για την ανάληψη της εκπονήσεως μελέτης, δεν ασκεί δε επιρροή το γεγονός ότι ενδεχομένως το διέπον αυτούς αλλοδαπό δίκαιο, εν αντιθέσει με το ελληνικό, δεν προβλέπει την κατάταξη των μελετητών σε τάξεις ανάλογα με την εμπειρία τους. Εφόσον δε, σύμφωνα με την προαναφερθείσα πρόσκληση, δεν επιτρέπεται η συμμετοχή στο διαγωνισμό μελετητών ή μελετητικών γραφείων κατόχων πτυχίου ανώτερης τάξεως από εκείνη που προβλέπεται για κάθε μελέτη, η αναθέτουσα αρχή πρέπει να εξετάσει σε ποια τάξη πτυχίου θα κατατασσόταν το αλλοδαπό μελετητικό σχήμα ανάλογα με την εμπειρία των μελών του, της εμπειρίας εκτιμωμένης όπως και για την κατάταξη των ελλήνων μελετητών (δηλαδή, σύμφωνα με τα άρθρα 3 παρ. 4 και 8 παρ. 3 του Ν. 716/1977, προκειμένου περί πτυχίου ανωτέρας της Α΄ τάξεως, ενόψει του διαδραμόντος χρόνου από της κτήσεως του διπλώματος σε συνδυασμό με «αποδεδειγμένη ανάλογη ικανοποιητική πείρα»). Από της εξεταζομένης δε απόψεως δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι, όπως προκύπτει από τα άρθρα 2 παρ. 1 και 2 του Π.Δ. 840/1978 και 9 παρ. 1 του Ν. 716/1977, η παρέλευση χρόνου και μόνον από της κτήσεως του διπλώματος δεν αποτελεί ικανή προϋπόθεση για την αυτόματη προαγωγή του πτυχίου και ότι για την προαγωγή αυτή απαιτείται η υποβολή σχετικής αιτήσεως εκ μέρους του ενδιαφερομένου μελετητή, συνοδευομένης από πιστοποιητικά, εκ των οποίων να προκύπτει η ουσιαστική πείρα του.

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα) της 29ης Νοεμβρίου 2012 «Δημόσιες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών — Οδηγία 2004/18/ΕΚ — Αναθέτουσα αρχή η οποία ασκεί επί αναδόχου φορέα νομικώς διακριτού από αυτήν έλεγχο ανάλογο προς εκείνον που ασκεί επί των δικών της υπηρεσιών — Μη υποχρέωση διεξαγωγής διαγωνισμού κατά τους κανόνες του δικαίου της Ένωσης (ανάθεση καλούμενη “in house”) — Ανάδοχος φορέας τον οποίο ελέγχουν από κοινού πλείονες οργανισμοί τοπικής αυτοδιοικήσεως — Προϋποθέσεις αναθέσεως “in house”»(....) Όταν πλείονες δημόσιες αρχές, με την ιδιότητά τους ως αναθέτουσες αρχές, ιδρύουν από κοινού φορέα επιφορτισμένο με την εκπλήρωση καθήκοντός τους δημόσιας υπηρεσίας ή όταν δημόσια αρχή συμμετέχει σε τέτοιο φορέα, η βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προϋπόθεση κατά την οποία, προκειμένου να απαλλαγούν από την υποχρέωση διεξαγωγής διαγωνισμού για τη σύναψη δημόσιας συμβάσεως κατά το δίκαιο της Ένωσης, πρέπει να ασκούν από κοινού έλεγχο επί του φορέα αυτού ανάλογο προς εκείνο που ασκούν επί των δικών τους υπηρεσιών πληρούται εφόσον κάθε μία από τις αρχές αυτές συμμετέχει τόσο στο κεφάλαιο όσο και στα όργανα διοικήσεως του εν λόγω φορέα.

1. Το άρθρο 29, παράγραφος 5, της οδηγίας 71/305, από το οποίο τα κράτη μέλη δεν μπορούν να αποκλίνουν ουσιωδώς όταν το μεταφέρουν στο εσωτερικό τους δίκαιο, τους απαγορεύει να θεσπίζουν διατάξεις που προβλέπουν ότι αποκλείονται αυτόματα από τους διαγωνισμούς για τις συμβάσεις δημοσίων έργων ορισμένες προσφορές που καθορίζονται βάσει μαθηματικού κριτηρίου, αντί να υποχρεώνουν τις αναθέτουσες αρχές να ακολουθούν τη διαδικασία εξακριβώσεως κατόπιν ακροάσεως των ενδιαφερομένων, όπως προβλέπεται από την οδηγία. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλουν την εξακρίβωση και των προσφορών που φαίνονται υπερβολικά χαμηλές και όχι μόνο των προσφορών που είναι έκδηλα υπερβολικά χαμηλές. Οι διοικητικές αρχές, συμπεριλαμβανομένων των δημοτικών και κοινοτικών αρχών, υποχρεούνται, όπως ακριβώς και τα εθνικά δικαστήρια, να εφαρμόζουν τις διατάξεις του άρθρου 29, παράγραφος 5, της οδηγίας και να μην εφαρμόζουν τις διατάξεις του εθνικού δικαίου που δεν είναι σύμφωνες με αυτές. 2. Σε κάθε περίπτωση που οι διατάξεις μιας οδηγίας είναι, από άποψη περιεχομένου, απηλλαγμένες αιρέσεων και επαρκώς ακριβείς, οι ιδιώτες μπορούν να τις επικαλούνται έναντι του κράτους ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, είτε όταν το κράτος αυτό παραλείπει να μεταφέρει εμπροθέσμως την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο είτε όταν προβαίνει σε πλημμελή μεταφορά της εν λόγω οδηγίας. 'Οταν πληρούνται οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για να μπορούν οι ιδιώτες να επικαλούνται τις διατάξεις μιας οδηγίας ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, όλα τα όργανα της διοικήσεως, συμπεριλαμβανομένων των οργάνων της αυτοδιοικήσεως, όπως οι δήμοι και οι κοινότητες, υποχρεούνται να εφαρμόζουν τις διατάξεις αυτές.