ΝΣΚ/5/2014

Εάν επί παραχώρησης δημοσίου κτήματος κατά τις διατάξεις του άρθρου 5 του α.ν. 1331/1949, με τον όρο της απαγόρευσης της εκποίησης αυτού και με αποκλειστικό σκοπό την ανέγερση οικοδομής προς στέγαση των Διοικητικών - Υγειονομικών Υπηρεσιών του τ. ΙΚΑ, δύναται νομίμως o e-ΕΦΚΑ, ως καθολικός διάδοχος του ΙΚΑ, να προβεί σε παραχώρηση της χρήσης αυτού, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 50 του ν. 4430/2016, προς τον Δήμο Πειραιά, με ή άνευ ανταλλάγματος, για δέκα (10) έτη, με σκοπό τη χρήση του ως χώρο πρασίνου και υπό τον όρο της άμεσης απόδοσης του οικοπέδου, όταν αποφασιστεί η αξιοποίησή του από τον e-ΕΦΚΑ.(...)Ο e-ΕΦΚΑ δεν δύναται, σε εφαρμογή της περίπτωσης στ΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 50 του ν. 4430/2016, να προβεί σε παραχώρηση προς τον Δήμο Πειραιά, με αντάλλαγμα ή χωρίς, της χρήσης του αναφερόμενου οικοπέδου ιδιοκτησίας του, διότι η ενέργεια αυτή δεν εξυπηρετεί την εκπλήρωση του σκοπού για τον οποίο έλαβε χώρα η παραχώρηση από το Δημόσιο, κατά τις διατάξεις του άρθρου 5 του α.ν. 1331/1949 και τους όρους του Πωλητηρίου Συμβολαίου, και θα έχει ως αποτέλεσμα την πλήρωση της τεθείσας διαλυτικής αίρεσης και κατά συνέπεια την αυτοδίκαιη επάνοδο της κυριότητας του παραχωρηθέντος ακινήτου στο Δημόσιο (ομόφωνα).

Συμμόρφωση της Διοίκησης προς αποφάσεις του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών σχετικά με την υπηρεσιακή κατάσταση Αστυνομικών Υπαλλήλων.(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
Η Διοίκηση υποχρεούται, στο πλαίσιο συμμόρφωσής της με αποφάσεις του ΔΕΑ, να ικανοποιήσει το αίτημα εννέα ενδιαφερομένων αστυνομικών και να τους διατηρήσει, αφενός στην επετηρίδα των αξιωματικών του ν.δ. 649/1970 (Τ.Ε.Μ.Α.), εξασφαλίζοντας τις βαθμολογικές προαγωγές που προβλέπονται στο άρθρο 8 του ν. 3686/2008, αφετέρου δε να αναγνωρίσει ως ημερομηνία προαγωγής τους στο βαθμό του Υπαστυνόμου Β΄, την ημερομηνία που απορρέει για έκαστον από τους ενδιαφερομένους από τις δικαστικές αποφάσεις, κατ’ εφαρμογή της παρ. 7 του άρθρου 7 του ιδίου ως άνω νόμου και για όσο χρόνο θεωρείται ότι παρέμειναν στην κατηγορία των αστυνομικών, που αναφέρεται στις δικαστικές αποφάσεις, για την θεμελίωση τυχόν μισθολογικών δικαιωμάτων, χωρίς, όμως, να μεταβληθεί η θέση τους στην επετηρίδα, στην οποία ήδη ευρίσκονται. Τα ως άνω εκτεθέντα δεν πρέπει να τύχουν εφαρμογής και σε εκείνους από τους ενδιαφερομένους, οι οποίοι με υπεύθυνη δήλωσή τους είχαν δηλώσει ότι δεν επιθυμούν την εφαρμογή της 2048/2012 απόφασης ΔΕΑ, μόνον εφόσον, στο πλαίσιο της αρχής της χρηστής και καλόπιστης διοίκησης, τους γνωστοποιηθεί η οριστική θέση της Διοίκησης επί του ζητήματος της εφαρμογής των δικαστικών αποφάσεων ως προς όλες τις όμοιες περιπτώσεις και, παρά ταύτα, αυτοί δηλώσουν υπεύθυνα ότι δεν επιθυμούν την εφαρμογή της υπ’ αριθ. 2048/2012 απόφασης ΔΕΑ.

Σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης – Απαλλαγή μισθωτή από το Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας για τα κτίσματα ακινήτων και τα λοιπά συστατικά του εδάφους, τα οποία χρησιμοποιεί για την άσκηση επιχείρησης της περ δ΄ του άρθρου 23 του Ν 2459/1997.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Λόγω της αποκλειομένης διασταλτικής ή αναλογικής εφαρμογής των απαλλακτικών φορολογικών διατάξεων και επί άλλων περιπτώσεων, πέραν των απαλλασσομένων κατηγοριών φορολογουμένων, αφενός, και της μη αποκλειομένης στη συγκεκριμένη περίπτωση από τις συνταγματικές επιταγές περί φορολογικής ισότητας ευχέρειας του φορολογικού νομοθέτη να ρυθμίσει διαφορετικά τις προεκτεθείσες περιτπώσεις, αφετέρου, αποκλείεται η επέκταση της απαλλαγής, που θεσπίζεται με τις διατάξεις του άρθρου 23 του Ν 2459/1997 και στον μισθωτή βάσει χρηματοδοτικής μίσθωσης και επιτρεπτώς ο νομοθέτης δεν θέσπισε τη συγκεκριμένη απαλλαγή υπέρ της κατηγορίας και των κατεχόντων ακίνητα βάσει χρηματοδοτικής μίσθωσης. Εννοείται, ότι, αν ο μισθωτής αυτός αποκτήσει κατά κυριότητα τα επενδυτικά αγαθά, που αφορά η χρηματοδοτική μίσθωση, κάνοντας χρήση του δικαιώματος προαίρεσης, που υπάρχει στη σύμβαση αυτή, θα απαλλαγεί της καταβολής του φόρου για το μέλλον, αλλά βάσει άλλης ιδιότητας, αυτής του ιδιοχρησιμοποιούντος αυτά, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στην περίπτωση δ΄ του άρθρου 23 του Ν 2459/1997. (πλειοψ.) Στο πρώτο εδάφιο της περίπτωσης δ΄ του άρθρου 23 του Ν 2459/1997 πρέπει να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνεται και ο μισθωτής βάσει χρηματοδοτικής μίσθωσης και να ισχύει και για αυτόν η απαλλαγή, εφόσον βεβαίως και αυτός, όπως και ο κύριος, ιδιοχρησιμοποιεί το ακίνητο που κατέχει βάσει της σχετικής σύμβασης και ασκεί επαγγελματική επιχείρηση, καθώς, όντας και αυτός, όπως ο κύριος, υποκείμενο του Φ.Μ.Α.Π., δεν εξαιρείται ρητώς από την απαλλαγή. (μειοψ.)

Aποζημίωση ρυμοτομούμενης έκτασης Κατά τον έλεγχο της νομιμότητας των δαπανών, το Ελεγκτικό Συνέδριο εξετάζει, εφόσον απαιτείται, και την ύπαρξη δικαιώματος του δανειστή (πιστωτή) του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α. και των λοιπών Ν.Π.Δ.Δ.. για την πραγματοποίηση της δαπάνης. Στην περίπτωση, όμως, που για το ως άνω δικαίωμα υπάρχει δεδικασμένο από απόφαση των πολιτικών δικαστηρίων το Ελεγκτικό Συνέδριο δεσμεύεται από αυτό. Η εφαρμογή ρυμοτομικών σχεδίων που εγκρίθηκαν πριν από την ισχύ του ν. 1337/1983, εξακολουθεί να διέπεται από τις διατάξεις του ν.δ. 17.7/16.8.1923. Κατά την εφαρμογή της ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης υπόχρεοι προς αποζημίωση στους βαρυνόμενους ιδιοκτήτες είναι, κατά τη σειρά που ορίζει ο νόμος, το Κράτος, οι Δήμοι και Κοινότητες και οι ωφελούμενοι παρόδιοι ιδιοκτήτες. Διαδικασία που ακολουθείται. Με την κύρωση της πράξης αναλογισμού, προ της οποίας προβλέπεται από τις ανωτέρω διατάξεις στάδιο προβολής ενστάσεων των φερόμενων ως ιδιοκτητών αναφορικά με τις αντιρρήσεις τους για τα διαλαμβανόμενα σε αυτήν, οριστικοποιείται στο πλαίσιο της καταβολής αποζημίωσης λόγω απαλλοτρίωσης, όπως προεκτέθηκε, το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ακινήτων που αφορά, με μόνη δυνατότητα ανατροπής του την ανάκληση της πράξης αυτής από τη Διοίκηση, για λόγους πλάνης περί τα πράγματα, χωρίς περαιτέρω να απαιτείται η προσφυγή στην διαδικασία του άρθρου 26 του Κώδικα Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων για την δικαστική αναγνώριση των δικαιούχων της αποζημίωσης. Ως δικαιολογητικό για την πληρωμή των εν λόγω δαπανών απαιτείται και κατάσταση πληρωμής θεωρημένη από το αρμόδιο όργανο σε 2 αντίτυπα ή σε 3 για περισσότερους από έναν δικαιούχο, στην οποία περιλαμβάνονται το ονοματεπώνυμο των δικαιούχων, οι αριθμοί των ακινήτων, το εμβαδόν κάθε ιδιοκτησίας, η τιμή μονάδας αποζημίωσης και το σύνολο της αποζημίωσης κατά ιδιοκτησία. Μη νόμιμη η σχετική δαπάνη καθώς ανεξαρτήτως του ότι για την καταβολή αποζημίωσης, λόγω ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης, η αναγνώριση των δικαιούχων αυτής συντελείται με τον προσδιορισμό των ιδιοκτητών που περιλαμβάνονται στην πράξη αναλογισμού αποζημίωσης, εν προκειμένω και σύμφωνα με το περιεχόμενο αυτής, έχει επιληφθεί και το αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο με απόφασή του, που, δεν υπόκειται σε τακτικά ή έκτακτα ένδικα μέσα, αναγνώρισε ως δικαιούχο της αποζημίωσης απαλλοτρίωσης του κρίσιμου ακινήτου τη δικαιοπάροχο των φερόμενων ως δικαιούχων των επίμαχων χρηματικών ενταλμάτων και συνεπώς, δεν απαιτείτο εν προκειμένω η κατάθεση στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων της αποζημίωσης και των λοιπών αναγραφόμενων στο νόμο ποσών και η δημοσίευση της σχετικής γνωστοποίησης στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Επίσης το ζήτημα της διάγνωσης του οριστικού ιδιοκτησιακού καθεστώτος δεν αποτελεί αντικείμενο κρίσης της διαδικασίας προσδιορισμού των δικαιούχων της αποζημίωσης λόγω απαλλοτρίωσης, επιπλέον δε το ζήτημα της κυριότητας του Δημοσίου επί της απαλλοτριούμενης έκτασης και του χαρακτηρισμού αυτής ως δασικής, ανεξαρτήτως της ορθότητας της απόφασης του Εφετείου που το ανέδειξε, αποτελεί παρεμπιπτόντως αναφυόμενο ζήτημα, το οποίο όμως δεν μπορεί να εξετάσει το Ελεγκτικό Συνέδριο στο πλαίσιο της άσκησης του προληπτικού ελέγχου των σχετικών δαπανών, καθώς δεσμεύεται από τον προσδιορισμό των δικαιούχων στην πράξη αναλογισμού και το εντός των ορίων αυτής δεδικασμένο που παρήγαγε η προμνησθείσα αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου .

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ:Ζητείται η ακύρωση: 1) της 15364/18.8.2015 απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης του Αναπληρωτή Υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας και 2) της εγκριθείσας στις 14.7.2014 από τον Ειδικό Γραμματέα του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων έκθεσης αποτελεσμάτων ελέγχου(..)Ακολούθως προβάλλεται ότι η προσβαλλομένη πάσχει νομίμου ερείσματος, καθόσον κύρια νομική βάση της έκδοσής της αποτελεί η παραβίαση της διάταξης του άρθρου 2 παρ. 7 του ν. 2160/1993, η οποία κατ’ εκτίμηση του δικογράφου, το μεν δεν παραβιάσθηκε, αφού κατ’ ουσίαν είχαν τηρηθεί όλες οι προϋποθέσεις χαρακτηρισμού του ακινήτου ως τουριστικού καταλύματος και, το δε, κατά το χρόνο έκδοσής της ή τουλάχιστον επίδοσης αυτής (16.11.2015) είχε καταργηθεί. Ο λόγος αυτός κατά το πρώτο σκέλος  του κρίνεται κατά πλειοψηφία ομοίως ως απορριπτέος εφόσον η έννοια των διατάξεων του άρθρου 2 παρ. 7 του ν. 2160/1993, όπως προεκτέθηκε στη σκέψη 9 είναι σαφής, και συνεπώς κατά πλάσμα του νόμου απεκδύθη του χαρακτηρισμού του ως τουριστικού καταλύματος το ακίνητο της εκκαλούσας που εκμισθώθηκε για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 90 ημερών, ενώ κατά την μειοψηφούσα άποψη σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στη σκέψη 10 το ακίνητο ουδέποτε απώλεσε τον χαρακτήρα του ως τουριστικό κατάλυμα. Περαιτέρω, ο προβαλλόμενος λόγος κατά το δεύτερο σκέλος του πρέπει επίσης να απορριφθεί, καθόσον κρίσιμος εν προκειμένω είναι, όπως προαναφέρθηκε, ο χρόνος έκδοσης της 287248/11452/24.8.2004 απόφασης ένταξης του επενδυτικού σχεδίου της εκκαλούσας στον άξονα 7 του Ε.Π. «Αγροτική Ανάπτυξη-Ανασυγκρότηση της Υπαίθρου 2000-2006», κατά τον οποίο και ήταν σε ισχύ η ανωτέρω διάταξη, όπως αυτή είχε τροποποιηθεί με την παρ.1 του άρθρου 21 του ν. 2741/1999. Τούτο δε έως την 1.1.2015, οπότε και η επίμαχη διάταξη καταργήθηκε με την παρ. 4 του άρθρου 51 του ν. 4276/2014 Α΄155 (στο άρθρο 2 παρ. 1 του οποίου προβλεπόταν ότι, ακίνητο που εκμισθώνεται για προσωρινή διαμονή του μισθωτή έως για χρονικό διάστημα μικρότερο των 30 ημερών, θεωρείται τουριστικό κατάλυμα, ενώ, ήδη από 7.4.2014, η επίμαχη ως άνω διάταξη της παρ.7 του άρθρου 2 του ν. 2160/1993 είχε αντικατασταθεί με την περ. 2 της υποπαρ. ΙΔ1της ΠΑΡ. ΙΔ του ν. 4254/2014, Α΄85/7.4.2014 ως εξής : «Ακίνητο που εκμισθώνεται για προσωρινή διαμονή του μισθωτή για χρονικό διάστημα μικρότερο των τριάντα (30) ημερών θεωρείται τουριστικό κατάλυμα», καταργουμένων εν τέλει αμφοτέρων των ως άνω διατάξεων -και των αντίστοιχων προβλεπόμενων σε αυτές χρονικών περιορισμών- των άρθρων 2 παρ. 7 του ν. 2160/1993 και 2 παρ. 1 του ν. 4276/2014 ήδη από 1.11.2015, δυνάμει της παρ.4 της υποπαρ. Α3 του άρθρου 2 του ν. 4336/2015, Α΄94/14.8.2015). Ωστόσο, ουδεμία των ως άνω τροποποιήσεων καταλαμβάνει ούτε αφορά στον κρίσιμο χρόνο ένταξης του επίμαχου επενδυτικού σχεδίου στο Ε.Π., ούτε καν στο ελεγχόμενο διάστημα τήρησης μακροχρόνιων υποχρεώσεων (15.1.2009 έως 15.1.2014), μη δυνάμενης να προβληθεί βασίμως, κατ’ εκτίμηση του σχετικού λόγου, τυχόν πρόκληση στην εκκαλούσα σύγχυσης περί του εφαρμοστέου νομοθετικού πλαισίου.Περαιτέρω η εκκαλούσα προβάλλει αντιφατικότητα και έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλομένης. Ωστόσο, από την προσβαλλομένη, με την ειδικότερη αναφορά αυτής στην οικεία έκθεση ελέγχου στην οποία ερείδεται και της οποίας η εκκαλούσα έλαβε έγκαιρα πλήρη γνώση, ασκώντας τα δικαιώματα άμυνάς της, προκύπτει κατά τρόπο σαφή η συλλογιστική του εκδόντος την προσβαλλομένη οργάνου, ως προς τους λόγους που δικαιολογούν την αναλογική επιστροφή μέρους της καταβληθείσας ενίσχυσης, και δη αντιστοίχως της διαπιστωθείσας απόκλισης από τις αναληφθείσες υποχρεώσεις περί διενέργειας τουριστικών μισθώσεων, παρελκούσης ως αλυσιτελούς της περαιτέρω διευκρίνισης του αχρεώστητου ή παράνομου χαρακτήρα της καταβολής, δεδομένου ότι επισύρουν την αυτή συνέπεια της επιβολής της δημοσιονομικής διόρθωσης. Ειδικότερα, η επιστροφή μέρους της ενίσχυσης δικαιολογείται από το ότι και οι 6 κατοικίες είχαν εκμισθωθεί με συνεχόμενη μακροχρόνια μίσθωση, η οποία, όπως σαφώς προκύπτει από την έκθεση ελέγχου και δεν αμφισβητείται από την εκκαλούσα, υπερβαίνει σε κάθε περίπτωση τους 30 μήνες. Ως εκ τούτου, με νόμιμη αιτιολογία η προσβαλλομένη, αφού προσδιόρισε με σαφήνεια την αποδιδόμενη στην εκκαλούσα παρατυπία, συνιστάμενη σε αλλαγή χρήσης της επένδυσης,  έκρινε ότι, σύμφωνα με τις ισχύουσες κατά τον κρίσιμο χρόνο διατάξεις του ν. 2160/1993, τα ανωτέρω ακίνητα δεν θεωρούνται τουριστικά καταλύματα, καθώς αποδεδειγμένα εκμισθώθηκαν για διαμονή του μισθωτή για διάστημα που υπερβαίνει κατά πολύ τις προβλεπόμενες στο νόμο 90 ημέρες (ενίοτε και τα 4 έτη) και άρα η εκκαλούσα μετέβαλε καταφανώς την προβλεπόμενη στο εγκριθέν και επιχορηγηθέν επενδυτικό της σχέδιο χρήση και εκμετάλλευση αυτών, προβαίνοντας σε αστικές μισθώσεις αντί τουριστικών, ως είχε δεσμευθεί. (Ι Τμ. 236/2019, 1253/2016, 636/2015, 3719/2014). Εξάλλου, απορριπτέος τυγχάνει ο λόγος περί παράβασης της αρχής της αναλογικότητας, καθώς εν προκειμένω, μετά τη διαπίστωση της παραβίασης των όρων χορήγησης της ενίσχυσης, νομίμως επιβλήθηκε η συγκεκριμένη δημοσιονομική διόρθωση, για τον προσδιορισμό της οποίας τηρήθηκε προσηκόντως η αρχή της αναλογικότητας, αφού λήφθηκε υπόψη το είδος της παράβασης και η σοβαρότητα της διαπιστωθείσας παρατυπίας που συνίστατο στη μεταβολή της χρήσης των ακινήτων από τουριστικά σε αστικά με τη μακροχρόνια μίσθωση αυτών, η οποία μάλιστα υπερέβαινε κατά πολύ τις 90 ημέρες, δημιουργώντας συνθήκες εκμίσθωσης ίδιες με τις ισχύουσες γενικώς επί αστικών εκμισθώσεων ακινήτων, λαμβανομένης περαιτέρω υπόψη της υπερβαίνουσας το ως άνω νόμιμο όριο διάρκειας εκάστης, ήτοι της  διαπιστωθείσας απόκλισης από το νόμιμο όριο χρόνου τουριστικής εκμίσθωσης για εκάστη κατοικία, προκειμένου ο αριθμητικός προσδιορισμός του προς ανάκτηση ποσού να γίνει αναλογικά, αντί της επιστροφής του συνόλου της επιχορήγησης. Ως εκ τούτου και λαμβανομένης περαιτέρω υπόψη της χρήσης σαφούς μαθηματικού τύπου προς υπολογισμό αναλογικά των προς ανάκτηση ποσών, η επιβολή της συγκεκριμένης δημοσιονομικής διόρθωσης δεν παρίσταται κατά την κρίση του Δικαστηρίου καταφανώς δυσανάλογη προς τον επιδιωκόμενο από τις εν προκειμένω εφαρμοστέες διατάξεις σκοπό ανάκτησης των μη ορθώς διατεθέντων, για την επίτευξη των χρηματοδοτούμενων στόχων, κονδυλίων και αποτροπής της διασπάθισης αυτών (Ι Τμ. 1450/2018, 1007/2017, 1699/2016).Συνακόλουθα, η ένδικη έφεση πρέπει κατά την πλειοψηφούσα άποψη να απορριφθεί και να διαταχθεί η κατάπτωση του κατατεθέντος παραβόλου υπέρ του Δημοσίου, ενώ κατά την μειοψηφούσα άποψη να γίνει δεκτή.