ΔΕΔ/Αθ/272/2025

Η απόφαση 237, εκδοθείσα στις 12-02-2025, απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή του αλληλεγγύως ευθυνόμενου προσώπου κατά τεσσάρων οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ για τα φορολογικά έτη 2020 και 2021, που εκδόθηκαν σε βάρος της εταιρίας «............». Ο έλεγχος προσδιόρισε τις οφειλές με βάση κάθε διαθέσιμο στοιχείο, καθώς η εταιρεία δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση για διάθεση λογιστικών αρχείων. Ο προσφεύγων επικαλέστηκε παραβίαση του δικαιώματος ακρόασης, ελλειπή αιτιολογία για την εν τοις πράγμασι διαχείριση και παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας, ισχυρισμοί που απορρίφθηκαν. Η απόφαση επικυρώνει τις πράξεις, καθιστώντας τον προσφεύγοντα αλληλεγγύως υπεύθυνο για τη συνολική οφειλή ύψους 8.318.497,76€ (μαζί με το τέλος επιτηδεύματος).

Η απόφαση αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής εταιρείας κατά οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος και Φ.Π.Α. για τα φορολογικά έτη 2018 έως 2021, καθώς και κατά πράξεων επιβολής προστίμων. Αρχικά, οι πράξεις βασίστηκαν στην προσδιοριστική μέθοδο «με κάθε διαθέσιμο στοιχείο» λόγω μη προσκόμισης βιβλίων από την εταιρεία. Μετά από δύο αναπομπές και την υποβολή νέων λογιστικών και μισθοδοτικών στοιχείων, ο έλεγχος αναγνώρισε εκπιπτόμενες δαπάνες και αγορές, με αποτέλεσμα την τροποποίηση (μείωση) του καταλογιζόμενου κύριου φόρου και των προστίμων Φ.Ε. και Φ.Π.Α. Ωστόσο, ο ισχυρισμός της εταιρείας περί μη ευθύνης για τη μη διάθεση των βιβλίων λόγω εσωτερικής αντιδικίας απορρίφθηκε, με αποτέλεσμα την επικύρωση των πράξεων επιβολής προστίμων περί μη τήρησης και μη διάθεσης λογιστικών αρχείων.

Η απόφαση (679/2025) αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος και Προστίμου (συνολικού ποσού 108.712,41 €) φορολογικού έτους 2018, που εκδόθηκε εις βάρος λυθείσας ετερόρρυθμης επιχείρησης. Ο προσφεύγων είχε καταλογιστεί ως αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο, υπό την ιδιότητα του κληρονόμου του θανόντος διαχειριστή της εταιρείας. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών δέχθηκε τον ισχυρισμό του προσφεύγοντα ότι ο έλεγχος δεν θεμελίωσε τη «θετική γνώση» του για την επαγωγή της κληρονομιάς, όπως απαιτείται από τη νομολογία του Αρείου Πάγου και την Εγκύκλιο Ε.2059/2024 της ΑΑΔΕ, με αποτέλεσμα να μην εκκινήσει εμπρόθεσμα η τετράμηνη διορία αποποίησης. Συνεπώς, η πράξη τροποποιείται και ο προσφεύγων δεν αναγράφεται πλέον ως αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο.

Η απόφαση 463/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή ενός φορολογούμενου που δραστηριοποιείται στις κατασκευαστικές εργασίες. Ο προσφεύγων αμφισβήτησε οριστικές πράξεις διορθωτικού προσδιορισμού ΦΠΑ και Φόρου Εισοδήματος για τα έτη 2018 και 2019, καθώς και πρόστιμα. Οι πράξεις εδράζονται στη διαπίστωση λήψης είκοσι τεσσάρων (24) εικονικών φορολογικών στοιχείων συνολικής καθαρής αξίας €95.180,00 από συναλλακτικά ανύπαρκτες επιχειρήσεις. Λόγω μη προσκόμισης λογιστικών αρχείων, ο έλεγχος προσδιόρισε τα εισοδήματα με βάση κάθε διαθέσιμο στοιχείο, απορρίπτοντας όλες τις μη τεκμηριωμένες δαπάνες. Η ΔΕΔ επικύρωσε τις προσβαλλόμενες πράξεις, κρίνοντας ότι οι διαπιστώσεις του ελέγχου ήταν βάσιμες και ότι οι ισχυρισμοί του προσφεύγοντος περί πραγματικότητας των συναλλαγών και καλής πίστης ήταν αβάσιμοι.

Η απόφαση 644/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φ.Π.Α. για την περίοδο 01/01/2018 έως 31/12/2018. Η πράξη είχε εκδοθεί επ' ονόματι λυθείσας εταιρείας, της οποίας ο διαχειριστής είχε αποβιώσει, και η προσφεύγουσα αναφερόταν ως αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο ως κληρονόμος του θανόντος. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι αγνοούσε την επαγωγή της κληρονομιάς και προέβη σε δήλωση αποποίησης εμπρόθεσμα, μόλις έλαβε θετική γνώση (στις 05/09/2024). Η ΔΕΔ, βασιζόμενη στη σχετική νομολογία και την εγκύκλιο Ε.2059/2024, έκρινε ότι η τετράμηνη προθεσμία για αποποίηση αρχίζει μόνο από τη θετική γνώση του κληρονόμου τόσο του θανάτου όσο και του λόγου της επαγωγής (συμπεριλαμβανομένων των προηγούμενων αποποιήσεων). Επειδή ο έλεγχος δεν θεμελίωσε τη θετική γνώση της προσφεύγουσας, ο ισχυρισμός της έγινε δεκτός. Κατά συνέπεια, αποφασίστηκε η τροποποίηση της πράξης ώστε η προσφεύγουσα να μη φέρεται πλέον ως αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο.

Η απόφαση 678/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής του ενδιαφερομένου, ο οποίος φέρεται ως κληρονόμος του διαχειριστή λυθείσας ετερόρρυθμης επιχείρησης. Ο προσφεύγων αμφισβήτησε τον καταλογισμό Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φ.Π.Α./Επιβολής Προστίμου, συνολικού ποσού 48.974,28€, ισχυριζόμενος έλλειψη θετικής γνώσης της επαγωγής της κληρονομιάς λόγω διαδοχικών αποποιήσεων των προηγούμενων τάξεων κληρονόμων. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών έκρινε ότι ο έλεγχος δεν θεμελίωσε τη θετική γνώση του προσφεύγοντος για την επαγωγή και τον λόγο της, με βάση τον Αστικό Κώδικα και τη νομολογία του Αρείου Πάγου (1534/2011) και την εγκύκλιο Ε.2059/2024 της ΑΑΔΕ, και συνεπώς δέχθηκε τον ισχυρισμό. Ως αποτέλεσμα, η πράξη διορθωτικού προσδιορισμού τροποποιείται και ο προσφεύγων δεν αναγράφεται ως αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο.

Η απόφαση 762 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2022. Ο έλεγχος του 2ου ΕΛ.ΚΕ. Θεσσαλονίκης είχε καταλογίσει διαφορά φόρου και πρόστιμο ύψους 42.509,39€, καθώς απέρριψε την ανάλωση κεφαλαίου 108.630,29€ που επικαλέστηκε ο προσφεύγων για την κάλυψη τεκμηρίου αγοράς ακινήτου. Η φορολογική αρχή, μη αποδεχόμενη τον πίνακα ανάλωσης, προσδιόρισε το φορολογητέο εισόδημα με βάση τον εναλλακτικό τρόπο ελάχιστης φορολογίας (τεκμήρια) στο ύψος των 85.676,46€. Η ΔΕΔ, αφού συνέταξε δικούς της πίνακες ανάλωσης κεφαλαίου προηγούμενων ετών (2003-2021), διαπίστωσε ότι υπήρχε διαθέσιμο υπόλοιπο κεφαλαίου ύψους 110.547,23€. Ως εκ τούτου, έκρινε ότι ο προσφεύγων ορθά χρησιμοποίησε το ποσό των 108.630,29€, αποδεχόμενη τον ισχυρισμό του και ακυρώνοντας τη φορολογική επιβάρυνση που προέκυψε από τα τεκμήρια. Το τελικό φορολογητέο εισόδημα παρέμεινε το δηλωθέν (2.859,22€).

Η Απόφαση 446/19-03-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά της Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φ.Π.Α. και Πράξης Επιβολής Προστίμου για τη φορολογική περίοδο 01/01/2018 – 31/12/2018. Ο προσφεύγων αμφισβήτησε τη μείωση του πιστωτικού υπολοίπου κατά 5.173,80 ΕΥΡΩ, η οποία προέκυψε επειδή ο έλεγχος δεν αναγνώρισε Φ.Π.Α. 5.173,80 ΕΥΡΩ επί δαπανών καθαρής αξίας 21.583,89 ΕΥΡΩ (κυρίως καυσίμων). Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε έλλειψη αιτιολογίας, παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας (λόγω απόρριψης του συνόλου των δαπανών καυσίμων) και πλημμελή διενέργεια ελέγχου. Η ΔΕΔ έκρινε τους ισχυρισμούς αβάσιμους, τονίζοντας ότι η απόρριψη των δαπανών βασίστηκε στην έλλειψη νομίμων δικαιολογητικών (όπως η μη αναγραφή αριθμού κυκλοφορίας σε Α.Λ.Π.) και ότι τα πορίσματα του ελέγχου ήταν πλήρως τεκμηριωμένα.

Η απόφαση 633/2025 αφορά ενδικοφανή προσφυγή κατά Οριστικής Πράξης Επιβολής Προστίμου (άρθρου 54 ν.4987/2022) για το φορολογικό έτος 2024. Η προσφεύγουσα φερόταν ως αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο υπό την ιδιότητα της κληρονόμου τρίτης τάξης του θανόντος διαχειριστή λυθείσας ετερόρρυθμης εταιρείας. Ο κύριος ισχυρισμός της ήταν η εμπρόθεσμη αποποίηση της κληρονομιάς εντός τετραμήνου από τη στιγμή που έλαβε γνώση της επαγωγής, καθώς αγνοούσε τον θάνατο και τις προγενέστερες αποποιήσεις. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) δέχθηκε τον ισχυρισμό, κρίνοντας ότι η προθεσμία για αποποίηση αρχίζει μόνο από τη «θετική γνώση» του κληρονόμου τόσο του θανάτου όσο και του λόγου της επαγωγής. Επειδή η Φορολογική Διοίκηση δεν απέδειξε τη θετική γνώση πριν την κοινοποίηση των πράξεων, η ΔΕΔ αποφάσισε τη μερική αποδοχή της προσφυγής και την τροποποίηση της προσβαλλόμενης πράξης.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά τεσσάρων οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ, καθώς και επιβολής προστίμων, για τα φορολογικά έτη 2020 και 2021, συνολικής οφειλής άνω των 8,3 εκατομμυρίων ευρώ. Οι πράξεις εκδόθηκαν σε βάρος εταιρίας, της οποίας ο προσφεύγων κρίθηκε αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο ως εν τοις πράγμασι συνδιαχειριστής. Ο προσφεύγων επικαλέστηκε παράνομη κοινοποίηση των πράξεων (λόγω κράτησης σε φυλακή) και έλλειψη αιτιολογίας. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε τους ισχυρισμούς, κρίνοντας ότι η ψηφιακή κοινοποίηση ήταν νόμιμη και ο ρόλος του ως αλληλεγγύως υπευθύνου, μέλους «εγκληματικής οργάνωσης», ήταν πλήρως αιτιολογημένος βάσει των εκθέσεων ελέγχου.