ΔΕΔ/Αθ/580/2024

Η απόφαση αφορά ενδικοφανή προσφυγή της "……………………" ως κληρονόμου της αποβιωσάσης «……………» κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού ΕΝ.Φ.Ι.Α. για τα έτη 2018 έως 2022. Οι πράξεις εκδόθηκαν μετά από τροποποιητική δήλωση Ε9 που υποβλήθηκε από εγγύτερο συγγενή της αποβιωσάσης, οδηγώντας σε αυξημένες φορολογικές υποχρεώσεις. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι τα ακίνητα είχαν νομίμως δηλωθεί από τον σύζυγο της αποβιωσάσης και ότι ο φόρος υπολογίστηκε εσφαλμένα βάσει της σημερινής αντικειμενικής αξίας. Το Ελεγκτικό Συνέδριο απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας τις προσβαλλόμενες πράξεις και τα ποσά που προέκυψαν, καθώς οι υπολογισμοί έγιναν σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του νόμου 4223/2013 και τις τροποποιήσεις του. Η απόφαση επιβεβαιώνει τις φορολογικές διαφορές για κάθε έτος ξεχωριστά και επιβάλλει την καταβολή των αναλογούντων ποσών.

Η απόφαση αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος, ΦΠΑ και επιβολής προστίμου για τα φορολογικά έτη 2018 και 2019 (Δ.Ο.Υ. Δράμας). Η ΔΕΔ δέχθηκε τους ισχυρισμούς του προσφεύγοντα ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για τον έμμεσο προσδιορισμό εισοδήματος, καθώς το δηλωθέν εισόδημα επαρκούσε για την κάλυψη των προσωπικών δαπανών διαβίωσης μετά τον επανυπολογισμό (€21.667,62 διαφορά το 2018). Δέχθηκε επίσης ότι δεν υπήρχε αναξιόπιστο λογιστικό σύστημα (ακυρώνοντας το πρόστιμο €2.600) και ότι τα έσοδα €82.178 από τεχνικό έργο τιμολογήθηκαν νόμιμα το 2020 με την ολοκλήρωση του έργου. Ωστόσο, απέρριψε τους ισχυρισμούς του για την αναγνώριση δαπανών καυσίμων, καθώς τα στοιχεία λιανικής πώλησης δεν περιείχαν τον απαιτούμενο αριθμό κυκλοφορίας του οχήματος. Ως αποτέλεσμα, η οριστική φορολογική υποχρέωση του 2018 επικυρώνεται, ενώ του 2019 τροποποιείται και μειώνεται σημαντικά, καθώς απορρίφθηκε η εφαρμογή της έμμεσης τεχνικής ελέγχου.

Η απόφαση 1201/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος του φορολογικού έτους 2023. Ο προσφεύγων αμφισβητούσε τον προσδιορισμό φόρου 13.064,70€, ο οποίος βασίστηκε στην προσθήκη τεκμαρτής διαφοράς εισοδήματος 35.943,05€ (λόγω αγοράς αυτοκινήτου 35.000€). Η διαφορά προέκυψε επειδή η φορολογική αρχή διέγραψε ποσό 298.685,78€ που είχε δηλώσει η σύζυγος ως «αδιάθετα ποσά από επαναπατριζόμενα κεφάλαια», λόγω έλλειψης νόμιμων δικαιολογητικών που να αποδεικνύουν την εισαγωγή συναλλάγματος. Οι ισχυρισμοί του προσφεύγοντος περί παραβίασης της Σύμβασης Αποφυγής Διπλής Φορολογίας Ελλάδας-Τουρκίας και της αρχής της χρηστής διοίκησης κρίθηκαν αβάσιμοι. Επίσης, οι ισχυρισμοί που αφορούσαν αποκλειστικά εισοδήματα της συζύγου απορρίφθηκαν ως απαραδέκτως προβαλλόμενοι εκ συμφέροντος τρίτου, επιβεβαιώνοντας έτσι το τελικό χρεωστικό ποσό.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής του προσφεύγοντα κατά της πράξης απόρριψης της εκπρόθεσμης τροποποιητικής δήλωσης ΕΝ.Φ.Ι.Α. για το έτος 2014. Ο φορολογούμενος ζητούσε τη διόρθωση του φόρου, ισχυριζόμενος ότι η Φορολογική Διοίκηση αγνοούσε σημαντικά στοιχεία, όπως το τοπογραφικό διάγραμμά του. Ωστόσο, το Ελεγκτικό Συνέδριο επέκρινε τους ισχυρισμούς ως αβάσιμους, καθώς η πράξη εκτιμώμενου προσδιορισμού είχε εκδοθεί το 2019 και η αίτηση τροποποίησης υποβλήθηκε το 2023, εκπνέοντας τη σχετική προθεσμία των τριών ετών. Επίσης, απορρίφθηκε ο ισχυρισμός για νέα στοιχεία, καθώς αυτά δεν προέκυψαν από έλεγχο. Η απόφαση επιβεβαίωσε την αρχική απόρριψη, στηριζόμενη στις διατάξεις του ΚΦΔ και του ν. 4223/2013 για τον ΕΝ.Φ.Ι.Α.

Η απόφαση 1154/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά της Ατομικής Ειδοποίησης Καταβολής – Υπερημερίας του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Κοζάνης. Η προσβαλλόμενη πράξη αφορούσε ληξιπρόθεσμες οφειλές ΕΝ.Φ.Ι.Α. συνολικού ύψους 519,44 €, οι οποίες προέκυπταν από την κληρονομιά της αποβιωσάσης μητέρας του προσφεύγοντα. Ο προσφεύγων ισχυριζόταν ότι οι οφειλές είχαν εξοφληθεί ή είχαν υποπέσει σε παραγραφή. Η ΔΕΔ αποφάσισε ότι η συγκεκριμένη πράξη εκδίδεται στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής εκτέλεσης και, ως εκ τούτου, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 5104/2024). Κατά τέτοιων πράξεων, σύμφωνα με το νόμο, προβλέπεται η άσκηση ανακοπής και όχι ενδικοφανούς προσφυγής, καθιστώντας την προσφυγή απαράδεκτη.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής του προσφεύγοντος κατά του διορθωτικού προσδιορισμού φόρου δωρεάς/γονικής παροχής. Ο φόρος επιβλήθηκε μετά από έλεγχο που διαπίστωσε διαφορά στην αξία των μεταβιβασθέντων μετοχών λόγω ανακριβούς υπολογισμού της αξίας των ακινήτων της εταιρείας. Ο προσφεύγων υποστήριζε λανθασμένη χρήση του εντύπου Κ4 για τον υπολογισμό των ακινήτων, αλλά η αρμόδια αρχή κρίθηκε ότι οι υπολογισμοί ήταν σωστοί και πλήρως αιτιολογημένοι. Η απόφαση επιβεβαίωσε τον αρχικό προσδιορισμό και επικύρωσε το καταλογιζόμενο ποσό των 23.949,06 ευρώ.

Η απόφαση αφορά την ακύρωση τεσσάρων πράξεων επιβολής προστίμου άρθρου 54 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ΚΦΔ) σε βάρος του προσφεύγοντα για εκπρόθεσμη υποβολή τροποποιητικών δηλώσεων ΦΠΑ για το φορολογικό έτος 2022. Οι αρχικές δηλώσεις ΦΠΑ είχαν υποβληθεί εμπρόθεσμα και οι τροποποιητικές δεν περιελάμβαναν ποσό φόρου προς καταβολή. Βάσει των διατάξεων του ΚΦΔ, ιδίως του άρθρου 54, δεν επιβάλλεται πρόστιμο σε τέτοιες περιπτώσεις. Επομένως, το Ελεγκτικό Συνέδριο αποδέχθηκε την προσφυγή και ακύρωσε τις πράξεις επιβολής προστίμου, μηδενίζοντας τις οφειλές του προσφεύγοντα.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής του προσφεύγοντα κατά των οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος, ΦΠΑ και επιβολής προστίμου για το φορολογικό έτος 2017. Ο έλεγχος διαπίστωσε διαφυγόντα έσοδα, μη έκδοση παραστατικών και αναιτιολόγητες καταθέσεις, που οδήγησαν σε πρόσθετες φορολογικές υποχρεώσεις. Οι ισχυρισμοί του προσφεύγοντα για παραγραφή, παράβαση αρχής αναλογικότητας και αντισυνταγματικότητα των διατάξεων απορρίφθηκαν ως αβάσιμοι. Η απόφαση επικύρωσε τις προσβαλλόμενες πράξεις και επιβάλλει στον προσφεύγοντα συνολικό φόρο ύψους 50.776,61 ευρώ για το φόρο εισοδήματος, 18.683,45 ευρώ για τον ΦΠΑ και πρόστιμο 3.432,31 ευρώ.

Η απόφαση 60 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή του προσφεύγοντα κατά των Οριστικών Πράξεων Διορθωτικού Προσδιορισμού Εισοδήματος για τα φορολογικά έτη 2015 και 2016, που εκδόθηκαν από το Κ.Ε.ΦΟ.ΜΕ.Π. Οι προσβαλλόμενες πράξεις βασίστηκαν στη διαπίστωση προσαύξησης περιουσίας, προερχόμενης από άγνωστη πηγή, μέσω πρωτογενών καταθέσεων σε τραπεζικούς λογαριασμούς του προσφεύγοντα στη Μεγάλη Βρετανία. Ο ισχυρισμός του προσφεύγοντα περί παραγραφής του έτους 2015 απορρίπτεται, καθώς συντρέχουν οι προϋποθέσεις παράτασης της παραγραφής λόγω αιτήματος πληροφοριών σε αλλοδαπή χώρα. Όλοι οι ισχυρισμοί του προσφεύγοντα για δικαιολόγηση των πιστώσεων (όπως μεταφορά ποσού για εξόφληση υποχρεώσεων εταιρείας, επιστροφή εξόδων και αποζημίωση ζημιάς κατοικίας) απορρίπτονται ως αναπόδεικτοι, λόγω έλλειψης ικανοποιητικών δικαιολογητικών, λογιστικών εγγραφών ή τεκμηρίωσης της σχέσης του με τις εταιρείες. Κατά συνέπεια, οι πιστώσεις θεωρούνται προσαύξηση περιουσίας. Το καταλογιζόμενο συνολικό ποσό φόρου και εισφορών ανέρχεται σε 4.467,45 € για το 2015 και 32.870,53 € για το 2016.

Η Απόφαση 287/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή φορολογουμένου που ζητούσε τον επανυπολογισμό των τόκων για αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά φόρου. Ο προσφεύγων ζητούσε εφαρμογή επιτοκίου 6% και αλλαγή του χρονικού διαστήματος τοκοφορίας. Η ΔΕΔ έκρινε ότι ο αρχικός υπολογισμός των τόκων, που πραγματοποιήθηκε με επιτόκιο 4,20%, ήταν ορθός, καθώς βασίστηκε στις διατάξεις του άρθρου 38 του Ν. 1473/1984. Οι διατάξεις του άρθρου 53 του Ν. 4174/2013, που προβλέπουν διαφορετικό επιτόκιο, δεν είχαν εφαρμογή, αφού η αρχική προσφυγή για έντοκη επιστροφή είχε υποβληθεί στις 20-11-2012, δηλαδή πριν την έναρξη ισχύος του Ν. 4174/2013 (01-01-2014).