ΔΕΔ/Αθ/647/2024

Η απόφαση αριθμού 576/2024 αφορά την ενδικοφανή προσφυγή ενός προσφεύγοντα ζητώντας απαλλαγή από την αλληλέγγυα ευθύνη για φορολογικά χρέη μιας ομόρρυθμης εταιρείας λόγω βαριάς ασθένειας που τον εμπόδιζε από την άσκηση των καθηκόντων διοίκησης. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών εξέτασε το αίτημα και αποφάσισε ότι ισχύουν οι διατάξεις του νόμου 4072/2012 για την απεριόριστη ευθύνη των ομόρρυθμων εταίρων, και όχι του άρθρου 50 του νόμου 4174/2013. Συνεπώς, η ενδικοφανής προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη.

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή ενός φυσικού προσώπου που διεκδικεί την επιπλέον απαλλαγή από την αλληλέγγυα ευθύνη για χρέη της εταιρείας «………… ΕΠΕ», της οποίας ήταν διαχειριστής. Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποδέχθηκε την προσφυγή, κρίνοντας ότι τα χρέη για πρόστιμα ΚΒΣ, που βεβαιώθηκαν στις 30/4/2010, δεν υπάγονται στις οφειλές για τις οποίες ίσχυε αλληλέγγυα ευθύνη σύμφωνα με τις τροποποιημένες διατάξεις του άρθρου 50 του ΚΦΔ. Η απόφαση βασίστηκε στις διατάξεις των νόμων 4738/2020, 4646/2019 και 4701/2020, που περιορίζουν την αλληλέγγυα ευθύνη για συγκεκριμένους φόρους και εξαιρούν τα πρόστιμα ΚΒΣ.

Η απόφαση αφορά την απαλλαγή του προσφεύγοντα από την αλληλέγγυα ευθύνη για οφειλές του νομικού προσώπου με την επωνυμία που αναφέρεται. Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι δεν υπήρξε ποτέ νόμιμος εκπρόσωπος ή διαχειριστής του νομικού προσώπου, αλλά μόνο αντιπρόεδρος. Ωστόσο, από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι ορίστηκε ως διαχειριστής και συμμετείχε ενεργά στη διοίκηση. Η αρμόδια φορολογική αρχή απέρριψε το αίτημα απαλλαγής, θεωρώντας ότι οι οφειλές βεβαιώθηκαν πριν από τις 12/12/2019 και δεν είχαν επιβληθεί αναγκαστικά μέτρα είσπραξης. Η απόφαση τελικά απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή και επιβεβαιώνει την αλληλέγγυα ευθύνη του προσφεύγοντα για τις οφειλές του νομικού προσώπου.

Η απόφαση αριθμός 456/2024 του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής ενός πολίτη εναντίον της απορριπτικής απάντησης του ΚΕΜΕΕΠ σχετικά με την απαλλαγή του από την αλληλέγγυα ευθύνη για οφειλές τριών ανωνύμων εταιρειών. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 50 του ΚΦΔ και ότι είχε παραγραφεί το δικαίωμα του Δημοσίου για είσπραξη των χρεών. Το Ελεγκτικό Συνέδριο, ακολουθώντας τις διατάξεις του ΚΦΔ και σχετικούς νόμους, αποφάσισε ότι ο προσφεύγων φέρει αλληλέγγυα ευθύνη για τις οφειλές, οι οποίες αφορούσαν φόρους επί αποκρυβέντων κερδών και μη αναγνώριση ενισχύσεων, και απέρριψε την προσφυγή.

Η απόφαση 978/23.05.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή ιδιωτικής κεφαλαιουχικής εταιρείας (ΙΚΕ). Η προσφεύγουσα ζητούσε την πλήρη απαλλαγή της από την αλληλέγγυα ευθύνη για χρέη λυθείσας ομορρύθμου εταιρείας, καθώς είχε διατελέσει εκκαθαρίστρια αυτής. Οι επίμαχες οφειλές, για τις οποίες η Δ.Ο.Υ. Κοζάνης δεν ενέκρινε την απαλλαγή, αφορούσαν Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) και Φόρο Εισοδήματος (συμπεριλαμβανομένου του τέλους επιτηδεύματος) που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες κατά τη διάρκεια της θητείας της ως εκκαθαρίστριας. Η ΔΕΔ έκρινε, με βάση το άρθρο 49 του ΚΦΔ, ότι τεκμαίρεται η υπαιτιότητα της προσφεύγουσας για τις οφειλές αυτές, και ότι οι ενέργειες της εκκαθάρισης (όπως η ρευστοποίηση περιουσίας) δεν ήταν αρκετές για να αποδείξουν την έλλειψη υπαιτιότητας και να ανατρέψουν το νομικό τεκμήριο.

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή ενός προσωρινού διαχειριστή εναντίον πράξεων του 2ου ΕΛ.ΚΕ. ΑΤΤΙΚΗΣ, που αφορούσαν τον καταλογισμό φόρου εισοδήματος και πρόστιμα για τα φορολογικά έτη 2017 και 2018. Ο προσφεύγων υποστήριζε ότι δεν φέρει αλληλέγγυα ευθύνη για τα χρέη της εταιρείας, καθώς αυτά δημιουργήθηκαν πριν από την ανάληψή των καθηκόντων του και εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, δεν μπόρεσε να προσκομίσει τα απαιτούμενα στοιχεία. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών αποφάσισε να αποδεχτεί εν μέρει την προσφυγή, απορρίπτοντας την απαίτηση για ακύρωση των πράξεων αλλά συμφωνώντας ότι ο προσφεύγων δεν φέρει αλληλέγγυα ευθύνη για τις οφειλές, σύμφωνα με τις τροποποιημένες διατάξεις του άρθρου 50 του ΚΦΔ.

Η Απόφαση 756 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης επιβολής προστίμου ύψους 100,00 € της Προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. Αμαλιάδας. Το πρόστιμο επιβλήθηκε λόγω της εκπρόθεσμης υποβολής, στις 20.12.2022, της πρώτης τροποποιητικής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2018. Ο προσφεύγων επικαλέστηκε ότι η καθυστέρηση οφειλόταν σε ανακριβή στοιχεία αποδοχών που είχε λάβει από τον ΕΦΚΑ. Η Προϊσταμένη της Δ.Ο.Υ. ζήτησε την αποδοχή της προσφυγής, καθώς διαπίστωσε ότι η προσβαλλόμενη πράξη επιβολής προστίμου εκδόθηκε λανθασμένα, εφόσον είχε ήδη εκδοθεί και εξοφληθεί άλλη πράξη επιβολής προστίμου για την ίδια παράβαση. Ως εκ τούτου, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών ακυρώνει την πράξη επιβολής προστίμου, διαμορφώνοντας τη συνολική φορολογική υποχρέωση σε 0,00 €.

Η απόφαση 1154/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά της Ατομικής Ειδοποίησης Καταβολής – Υπερημερίας του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Κοζάνης. Η προσβαλλόμενη πράξη αφορούσε ληξιπρόθεσμες οφειλές ΕΝ.Φ.Ι.Α. συνολικού ύψους 519,44 €, οι οποίες προέκυπταν από την κληρονομιά της αποβιωσάσης μητέρας του προσφεύγοντα. Ο προσφεύγων ισχυριζόταν ότι οι οφειλές είχαν εξοφληθεί ή είχαν υποπέσει σε παραγραφή. Η ΔΕΔ αποφάσισε ότι η συγκεκριμένη πράξη εκδίδεται στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής εκτέλεσης και, ως εκ τούτου, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 5104/2024). Κατά τέτοιων πράξεων, σύμφωνα με το νόμο, προβλέπεται η άσκηση ανακοπής και όχι ενδικοφανούς προσφυγής, καθιστώντας την προσφυγή απαράδεκτη.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ανώνυμης εταιρείας κατά της άρνησης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Φ.Α.Ε. Αθηνών να της καταβάλει τόκους υπερημερίας, ύψους 40.753,45 ευρώ, επί πιστωτικού υπολοίπου φόρου του φορολογικού έτους 2019, που είχε ήδη επιστραφεί άτοκα. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών είχε προηγουμένως κρίνει βάσιμο το αίτημα της εταιρείας για έντοκη επιστροφή. Ωστόσο, η Δ.Ο.Υ. αρνήθηκε την καταβολή τόκων επικαλούμενη την έλλειψη δημοσίευσης του κανονιστικού πλαισίου για τον καθορισμό του τρόπου και της διαδικασίας πληρωμής των έντοκων δικαιωμάτων (παρ. 2 άρθρου 53 του ν. 4174/2013). Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε την προσφυγή, κρίνοντας ότι το ζήτημα αφορά την εκτέλεση της προηγούμενης απόφασης και όχι φορολογικό ζήτημα, καθώς η μη καταβολή οφείλεται σε έλλειψη δημοσιονομικών κανονιστικών ρυθμίσεων ενταλματοποίησης που εκπίπτουν της δικαιοδοσίας της.

Η απόφαση 769 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή του διαχειριστή εταιρείας κατά πράξεων προσδιορισμού Φ.Π.Α. και φόρου εισοδήματος για το 2014, συνολικού ύψους 585.140,24 €. Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε τους ισχυρισμούς περί παραγραφής (η οποία παρατάθηκε λόγω αιτήματος πληροφοριών από βουλγαρικές αρχές) και περί εικονικότητας, καθώς το θέμα έχει ήδη κριθεί αμετάκλητα από το Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης. Σχετικά με την αλληλέγγυα ευθύνη του προσφεύγοντα, κρίθηκε ότι θεμελιώνεται ευθύνη για τον Φ.Π.Α. (άρθρο 49 Κ.Φ.Δ.), αλλά όχι για τον φόρο εισοδήματος, καθώς με βάση τις προϊσχύουσες διατάξεις δεν ήταν υπεύθυνος όσο η εταιρεία ήταν σε λειτουργία.