ΔΕΔ/Θεσ/668/2025

Η απόφαση 1145/19-06-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά δύο πράξεων επιβολής προστίμου 100,00€ εκάστη, που επιβλήθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 53 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ΚΥΔ) για εκπρόθεσμη υποβολή αρχικών δηλώσεων φόρου κληρονομιάς. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η εκπρόθεσμη υποβολή οφειλόταν σε αμέλεια του συμβολαιογράφου. Η ΔΕΔ διαπίστωσε ότι οι δηλώσεις υποβλήθηκαν εκπρόθεσμα, καθώς η προθεσμία των εννέα μηνών είχε παρέλθει (22-07-2021 για την εκ διαθήκης κληρονομιά και 04-05-2021 για την εξ αδιαθέτου). Η απόφαση επικυρώνει τα πρόστιμα, τονίζοντας ότι τα πρόστιμα είναι διοικητικές κυρώσεις για την επιβολή των οποίων δεν εξετάζεται η ύπαρξη δόλου ή υποκειμενικής υπαιτιότητας, ούτε απαλλάσσει τον φορολογούμενο η τυχόν παράλειψη τρίτου.

Η απόφαση 650/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά της πράξης επιβολής προστίμου 100,00 € για τη μη εμπρόθεσμη υποβολή αρχικής δήλωσης στοιχείων ακινήτων (Ε9) για το φορολογικό έτος 2019. Ο προσφεύγων είχε κληρονομήσει ψιλή κυριότητα 1/6 από τον παππού του, ο οποίος απεβίωσε τον Ιούνιο του 2018 και η διαθήκη του δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2018. Ο προσφεύγων υπέβαλε τη δήλωση Ε9 στις 11/07/2019. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η δήλωση υποβλήθηκε εκπρόθεσμα, καθώς η προθεσμία των 30 ημερών από την παρέλευση της προθεσμίας αποποίησης της κληρονομιάς είχε ήδη παρέλθει. Απέρριψε τον ισχυρισμό του προσφεύγοντος περί άγνοιας, τονίζοντας ότι για την επιβολή του προστίμου αρκεί η διαπίστωση της παράβασης βάσει της αρχής της νομιμότητας του άρθρου 54 του ν. 4174/2013.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης επιβολής προστίμου (άρθρο 53 ν. 5104/2024) ύψους 100,00€ για το φορολογικό έτος 2024. Το πρόστιμο επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα λόγω εκπρόθεσμης υποβολής (στις 30.11.2024) της δήλωσης στοιχείων ακινήτων (Ε9) που υπήρχαν την 01.01.2024. Η προσφεύγουσα, εκ διαθήκης κληρονόμος του αποβιώσαντος πατέρα της, ισχυρίστηκε ότι η υποβολή έγινε για την αποδοχή της κληρονομιάς. Το Ελεγκτικό Συνέδριο έκρινε ότι, καθώς η διαθήκη δημοσιεύθηκε στις 27.10.2023, η προθεσμία για εμπρόθεσμη υποβολή του Ε9 έληγε στις 29.03.2024 (τελευταία εργάσιμη ημέρα μετά τη λήξη της προθεσμίας αποποίησης). Καθώς η δήλωση υποβλήθηκε εκπρόθεσμα, το πρόστιμο κρίθηκε νόμιμο και η ενδικοφανής προσφυγή απορρίφθηκε ως αβάσιμη.

Η απόφαση 651/2025 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά της πράξης επιβολής προστίμου ύψους 100,00€ για το φορολογικό έτος 2019. Το πρόστιμο επιβλήθηκε στον προσφεύγοντα λόγω εκπρόθεσμης υποβολής, την 11/07/2019, της αρχικής δήλωσης στοιχείων ακινήτων (Ε9). Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η εκπρόθεσμη υποβολή οφειλόταν σε άγνοια, καθώς ενημερώθηκε λίγο πριν τη σύνταξη συμβολαίου για την κληρονομιά ψιλής κυριότητας ακινήτου από τον παππού του, η διαθήκη του οποίου είχε δημοσιευθεί τον Οκτώβριο του 2018. Η Διεύθυνση απέρριψε τον ισχυρισμό, κρίνοντας ότι η υποβολή της δήλωσης ήταν εκπρόθεσμη καθώς έγινε μετά την πάροδο της προθεσμίας των 30 ημερών από την άπρακτη παρέλευση του χρόνου αποποίησης της κληρονομιάς. Το πρόστιμο του άρθρου 54 του ν. 4174/2013 κρίθηκε νόμιμο, καθώς για την επιβολή διοικητικών κυρώσεων δεν απαιτείται η ύπαρξη δόλου.

Η απόφαση αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής ενός φερόμενου κληρονόμου του θανόντος διαχειριστή λυθείσας ετερόρρυθμης επιχείρησης, κατά πέντε οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος, ΦΠΑ και προστίμων για τα φορολογικά έτη 2018, 2019 και 2024. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι δεν είχε αποκτήσει την ιδιότητα του κληρονόμου λόγω της εμπρόθεσμης υποβολής δήλωσης αποποίησης, καθώς τελούσε σε άγνοια των διαδοχικών αποποιήσεων των προηγούμενων κληρονόμων. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) υιοθέτησε τον ισχυρισμό, τονίζοντας ότι η τετράμηνη προθεσμία αποποίησης αρχίζει μόνο από τη θετική γνώση του κληρονόμου τόσο του θανάτου όσο και του λόγου της επαγωγής. Καθώς ο έλεγχος δεν θεμελίωσε τη θετική γνώση του προσφεύγοντος, η ΔΕΔ αποφασίζει την τροποποίηση όλων των προσβαλλόμενων πράξεων, αφαιρώντας τον προσφεύγοντα από το σώμα αυτών ως αλληλεγγύως υπεύθυνο πρόσωπο.

Η απόφαση 511/04.03.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) εξετάζει την προσφυγή μιας φερόμενης κληρονόμου κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος (ΦΕφπ) και ΦΠΑ, συν προστίμων, που επιβλήθηκαν από το 4ο ΕΛ.ΚΕ. Αττικής στην αποβιώσασα για τα έτη 2018 και 2019. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι αποποιήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως την κληρονομιά, καθώς δεν είχε θετική γνώση της επαγωγής της κληρονομιάς λόγω προηγούμενης αποποίησης από άλλους συγγενείς, παρά μόνο μετά την κοινοποίηση της εντολής ελέγχου (04.04.2023). Η ΔΕΔ έκανε δεκτό τον πρώτο λόγο της προσφυγής, βασιζόμενη στη νομολογία που απαιτεί θετική γνώση τόσο του θανάτου όσο και του λόγου της επαγωγής για την έναρξη της τετράμηνης προθεσμίας αποποίησης. Καθώς δεν αποδείχθηκε τέτοια γνώση, η αποποίηση κρίθηκε έγκυρη και εμπρόθεσμη. Συνεπώς, η ΔΕΔ αποφάσισε τη μερική αποδοχή της προσφυγής και την τροποποίηση των προσβαλλόμενων πράξεων, ώστε η προσφεύγουσα να διαγραφεί από το σώμα των κληρονόμων.

Ερμηνεία της από 24.4.1974 διαθήκης της Μ.Κ..(..)Κατάσταση : Εκκρεμεί αποδοχή 
Η από 24.4.1974 διαθήκη της Μ.Κ. δεν περιέχει όρο (τρόπο) κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 1715 Α.Κ., εφόσον δεν εισάγει ορισμένη και δικαστικά επιδιώξιμη αξίωση. Η εποπτεία της αρμόδιας Αρχής προσδιορίζεται από τις διατάξεις των άρθρων 12 και 13 του ν. 4182/2013. Αίτημα για την ερμηνεία διαθήκης μπορεί να υποβληθεί από οποιονδήποτε έχει έννομο συμφέρον και από την αρμόδια Αρχή. (ομοφ.)

Η υπ' αριθμόν 276 απόφαση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης επιβολής προστίμου 100,00€, το οποίο είχε επιβληθεί λόγω εκπρόθεσμης υποβολής δήλωσης φόρου κληρονομιάς, από την οποία δεν προέκυψε ποσό φόρου για καταβολή. Η προσφεύγουσα υποστήριξε άγνοια για το κληρονομικό δικαίωμα και παραγραφή του δικαιώματος επιβολής φόρου. Η Δ.Ε.Δ. έκρινε ότι τα πρόστιμα είναι διοικητικές κυρώσεις για τις οποίες δεν εξετάζεται η ύπαρξη δόλου ή υποκειμενικής υπαιτιότητας, ενώ η επιβολή τους αποτελεί δέσμια ενέργεια της φορολογικής αρχής. Συνεπώς, απέρριψε τους ισχυρισμούς και επικύρωσε το πρόστιμο.

Διαθήκη ιδιόγραφη. Διαθήκης εκτελεστές. Κοινωφελείς σκοποί.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Τα κατονομαζόμενα στην από 30-8-2001 ιδιόγραφη διαθήκη του Θ.Μ. έξι φυσικά πρόσωπα, τα οποία ορίστηκαν να εκποιήσουν το σύνολο της ακίνητης περιουσίας του και να διανείμουν το προϊόν της εκποιήσεως κατά τα σ’ αυτήν οριζόμενα, εγκαταστάθηκαν ως κληρονόμοι επί του κοινού μεριδίου του 25% της ακίνητης περιουσίας του διαθέτη και έκαστος εξ αυτών ατομικά επί ποσοστού 4,16% αυτής, συμμετέχοντας κατά το πιο πάνω ποσοστό της κληρονομικής τους μερίδας επί του προϊόντος της εκποίησης της ακίνητης περιουσίας κατά τον καθορισθέντα με τη διαθήκη τρόπο διανομής αυτής μεταξύ των συγκληρονόμων. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και εκτελεστές της εν λόγω διανεμητικής διατάξεως της διαθήκης περί εκποιήσεως των ακινήτων και διανομής του τιμήματος μεταξύ των συγκληρονόμων κατά το ποσοστό της κληρονομικής μερίδας εκάστου, κατά τα στη διαθήκη οριζόμενα, υπαγόμενοι ως προς τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους στον ΑΝ 2039/1939 και όχι στον ΑΚ. Η αποποίηση της κληρονομίας από τα έξι πιο πάνω φυσικά πρόσωπα με δήλωση στον Γραμματέα του Πρωτοδικείου της κληρονομίας, δεν συνεπάγεται και την αποποίηση του λειτουργήματός τους ως εκτελεστών της διατάξεως της διαθήκης για τον τρόπο διανομής της καταλειπομένης ακίνητης περιουσίας μεταξύ των συγκληρονόμων, με την εκποίησή της εκ μέρους τους και την, εν συνεχεία, διανομή του προϊόντος της εκποιήσεως μεταξύ τους κατά το λόγο της κληρονομικής μερίδας εκάστου. Μετά την αποποίηση της κληρονομίας από τα πιο πάνω κατονομαζόμενα στην από 30-8-2001 ιδιόγραφη διαθήκη του Θ.Μ. έξι φυσικά πρόσωπα, η κληρονομική τους μερίδα επί του 25% της ακίνητης περιουσίας του διαθέτη και η αντίστοιχη συμμετοχή τους κατά το ποσοστό αυτό στη διανομή του προϊόντος της εκποιήσεως κατά την πιο πάνω διανεμητική διάταξη της διαθήκης, θα προσαυξήσει τις μερίδες των λοιπών συγκληρονόμων επί της ακίνητης περιουσίας κατά το λόγο της κληρονομικής τους μερίδας, οι οποίοι ούτω θα λάβουν το σύνολο του προϊόντος της εκποιήσεως κατά την εκτέλεση της πιο πάνω διανεμητικής διατάξεως της διαθήκης και ότι, σε κάθε περίπτωση, δεν συντρέχει περίπτωση διορισμού κηδεμόνα ως προς τη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας, εφόσον η εξουσία διαχειρίσεως της κληρονομουμένης ακίνητης περιουσίας ανήκει στους κατά τα άνω διορισθέντες εκτελεστές της διαθήκης. Εφόσον, επομένως, μετά την αποποίηση εκ μέρους των πιο πάνω έξι φυσικών προσώπων της επαχθείσης σ’ αυτά κληρονομίας και την εγκατάσταση λόγω προσαυξήσεως, κατά τα ήδη πιο πάνω αναπτυχθέντα, επί του συνόλου της ακίνητης περιουσίας του διαθέτη των λοιπών νομικών προσώπων, τα οποία με την διαθήκη είχαν εγκατασταθεί επί του 75% αυτής, κατά τα σ’ αυτήν προσδιοριζόμενα ποσοστά και αιτίες διαθέσεως, τα πιο πάνω νομικά πρόσωπα θα υπεισέλθουν, κατά το αντίστοιχο ποσοστό της κληρονομικής μερίδας εκάστου επί της ακίνητης περιουσίας, και στις τυχόν υφιστάμενες μισθωτικές σχέσεις επί των ακινήτων αυτής και μέχρι την εκποίηση αυτών προς διανομή του προϊόντος της εκποιήσεως, σύμφωνα με τη διανεμητική διάταξη της διαθήκης και αυτά θα έχουν την αντίστοιχη υποχρέωση προς καταβολή των χρεών από την τοιαύτη διαχείριση των εν λόγω ακινήτων, εφόσον αυτά βαρύνουν τον εκμισθωτή και όχι τον μισθωτή επί τη βάσει της μισθωτικής σχέσεως.

Η απόφαση 1186/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή που ασκήθηκε κατά πράξης επιβολής προστίμου 100,00€, το οποίο είχε επιβληθεί λόγω εκπρόθεσμης υποβολής της δήλωσης απόδοσης του τέλους ανθεκτικότητας στην κλιματική κρίση για τη φορολογική περίοδο 01.11.2024 – 30.11.2024. Ο προσφεύγων επικαλέστηκε λόγους ανωτέρας βίας λόγω προβλήματος υγείας της πεθεράς του, καθώς και την αρχή της αναλογικότητας λόγω του ύψους του προστίμου σε σχέση με το οφειλόμενο τέλος. Η ΔΕΔ έκρινε ότι τα προσκομιζόμενα στοιχεία (εξιτήριο νοσοκομείου) δεν στοιχειοθετούν ανωτέρα βία, καθώς δεν αποδείχθηκε η απόλυτη αδυναμία υποβολής της δήλωσης. Επιπλέον, απέρριψε τον ισχυρισμό περί αναλογικότητας, τονίζοντας ότι τα πρόστιμα είναι διοικητικές κυρώσεις για τις οποίες αρκεί η διαπίστωση της παράβασης και η διοίκηση δεσμεύεται από την αρχή της νομιμότητας.