ΔΕΔ/Θεσ/766/2025

Η απόφαση 967/22.05.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την ενδικοφανή προσφυγή κατά της οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου κληρονομιάς (αριθ. ......../30.12.2024) του 2ου ΕΛ.ΚΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Η πράξη επέβαλε συνολικό φόρο ύψους €103.185,48 στην προσφεύγουσα, εκ διαθήκης κληρονόμο, μετά τον επαναπροσδιορισμό της αξίας της κληρονομιαίας περιουσίας από €236.908,59 σε €361.687,67. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι το δικαίωμα του Δημοσίου για κοινοποίηση της πράξης είχε υποπέσει σε παραγραφή στις 31/12/2024. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η κοινοποίηση μέσω θυροκόλλησης στις 30/12/2024 ήταν μη νόμιμη, καθώς δεν αποδείχθηκε αδυναμία ψηφιακής κοινοποίησης, ενώ η ψηφιακή κοινοποίηση συντελέστηκε αργότερα, στις 07/01/2025. Κατά συνέπεια, το δικαίωμα του Δημοσίου κρίθηκε παραγεγραμμένο, η ενδικοφανής προσφυγή έγινε δεκτή και η καταλογιστική πράξη ακυρώθηκε.

Η απόφαση 1271/11-07-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που κατατέθηκε στις 19/03/2025. Η προσφυγή στρεφόταν κατά δύο πράξεων επιβολής προστίμου, ύψους 100,00 € η καθεμία, του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Ξάνθης, για το φορολογικό έτος 2024. Τα πρόστιμα επιβλήθηκαν λόγω εκπρόθεσμης υποβολής τροποποιητικών δηλώσεων πληροφοριακών στοιχείων μίσθωσης ακίνητης περιουσίας, που αφορούσαν λύσεις αστικών μισθώσεων. Η κοινοποίηση των προσβαλλόμενων πράξεων στους φορολογούμενους συντελέστηκε στις 05/02/2025, πράγμα που σήμαινε ότι η καταληκτική ημερομηνία για την άσκηση της ενδικοφανούς προσφυγής ήταν η 07/03/2025. Δεδομένου ότι η προσφυγή υποβλήθηκε εκπρόθεσμα στις 19/03/2025, απορρίφθηκε βάσει του άρθρου 72 παρ. 1 του Ν.5104/2024.

Η απόφαση 1132/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) αφορά την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης επιβολής προστίμου 250,00€ από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Βόλου. Το πρόστιμο επιβλήθηκε στον προσφεύγοντα για εκπρόθεσμη υποβολή αρχικής προσωρινής δήλωσης φόρου μισθωτών υπηρεσιών (ΦΜΥ) για τη φορολογική περίοδο 01/05/2021 – 31/05/2021. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι το εισόδημα ήταν χαμηλό και κάτω από το αφορολόγητο, προβαίνοντας σε διόρθωση της δήλωσης τον Φεβρουάριο του 2025. Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας το πρόστιμο των 250,00€, αλλά τροποποίησε τη νομική βάση. Συγκεκριμένα, η παράβαση κρίθηκε ότι εμπίπτει στις διατάξεις του άρθρου 54 του Ν. 4987/2022 και όχι στις λανθασμένα αναγραφόμενες διατάξεις του άρθρου 53 του Ν. 5104/2024, καθώς η παράβαση συντελέστηκε το 2021.

Η απόφαση 1135/17-06-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης επιβολής προστίμου ύψους 100,00€ για εκπρόθεσμη υποβολή αρχικής ηλεκτρονικής δήλωσης στοιχείων ακινήτων (Ε9) έτους 2024. Η προσφυγή ασκήθηκε από τον ασκούντα τη γονική μέριμνα πατέρα ανήλικης κληρονόμου. Η ανήλικη είχε καταστεί εκ διαθήκης κληρονόμος, με τη διαθήκη να δημοσιεύεται στις 14/11/2023. Ο προσφεύγων επικαλέστηκε λόγους χρηστής διοίκησης, καθυστερήσεις μηχανικού και την ανηλικότητα του τέκνου. Η ΔΕΔ απέρριψε τους ισχυρισμούς, κρίνοντας ότι η προθεσμία υποβολής της δήλωσης Ε9 έληγε στις 30-04-2024, ενώ αυτή υποβλήθηκε εκπρόθεσμα στις 03-09-2024. Επομένως, το πρόστιμο του άρθρου 53 του ν. 5104/2024 ύψους 100,00€ επικυρώθηκε.

Η απόφαση 1216/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε στις 05/03/2025 κατά της πράξης υπ’ αριθ. ........../09.02.2025. Ο προσφεύγων ζητούσε την έκδοση πιστωτικού σημειώματος για ποσό 1.626,09€, υποστηρίζοντας ότι πλήρωσε επιπλέον φόρο λόγω εκ παραδρομής διαγραφής και επανακαταχώρισης ακινήτου στα έντυπα Ε9 κατά τα έτη 2020-2024. Η ΔΕΔ έκρινε την προσφυγή απαράδεκτη διότι ο προσφεύγων δεν προσδιόρισε ορισμένως την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε σε αριθμό καταχώρισης δήλωσης Ε9, ο οποίος δεν συνιστά διοικητική πράξη, ενώ δεν προσδιορίστηκε επαρκώς ούτε η πράξη διορθωτικού προσδιορισμού ΕΝ.Φ.Ι.Α. Επιπλέον, η ΔΕΔ σημειώνει ότι η τυχόν πλημμέλεια της αρχικής πράξης θεραπεύτηκε με την έκδοση νεότερης πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου του 2021, μετά από τροποποιητική δήλωση που υπέβαλε ο ίδιος ο προσφεύγων.

Η απόφαση 363/10-03-2025 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) κάνει δεκτή την ενδικοφανή προσφυγή μονοπρόσωπης ΙΚΕ κατά πράξης επιβολής προστίμου ύψους €51.069,10, η οποία επιβλήθηκε από τη Ζ' ΔΟΥ Θεσσαλονίκης για ανακριβή έκδοση 11.199 αποδείξεων λιανικής πώλησης (ΑΛΠ) κατά την περίοδο 01-01-2019 έως 24-10-2019. Το πρόστιμο είχε υπολογιστεί με προσαύξηση 200% λόγω υποτροπής. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η παράβαση συντελέστηκε πριν από την κοινοποίηση της αρχικής πράξης επιβολής προστίμου (03-12-2019), η οποία αποτελεί το εναρκτήριο γεγονός για τη θεμελίωση της υποτροπής. Συνεπώς, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 58Α του Ν 4987/2022 για την επιβαρυντική περίσταση. Η ΔΕΔ προσδιόρισε το οριστικό πρόστιμο στο ύψος των €12.767,28 (50% επί του ΦΠΑ), αποδεχόμενη τον ισχυρισμό της προσφεύγουσας.

Η απόφαση 1217 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε από τον φορολογούμενο στις 05/03/2025. Ο προσφεύγων ζητούσε την έκδοση πιστωτικού σημειώματος για ποσό 1.626,09€, ισχυριζόμενος ότι κατέβαλε επιπλέον φόρο λόγω παραδρομής στην καταχώριση ακινήτου (Ε9) τα έτη 2020–2024. Η ΔΕΔ έκρινε την προσφυγή απαράδεκτη διότι οι προσβαλλόμενες πράξεις (υπ’ αριθ. ..........5 έως ..........8/09.02.2025) δεν συνιστούν διοικητικές πράξεις αλλά αριθμούς καταχώρισης δηλώσεων Ε9. Ακόμη και αν εννοούνταν οι πράξεις προσδιορισμού ΕΝΦ.Ι.Α., αυτές δεν προσδιορίστηκαν επαρκώς (έλλειψη αριθμού, ημερομηνίας έκδοσης και εκδούσας αρχής). Επιπλέον, η ΔΕΔ σημειώνει ότι οποιαδήποτε πλημμέλεια είχε θεραπευτεί με νεότερες πράξεις διορθωτικού προσδιορισμού ΕΝ.Φ.Ι.Α. της 05/03/2025.

Η Απόφαση 1003/28-05-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αποφασίζει την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ως απαράδεκτης, λόγω εκπρόθεσμης άσκησής της. Η προσφυγή στρεφόταν κατά συνολικά έξι οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος, Φ.Π.Α. και επιβολής προστίμου (άρθρου 53 του Ν. 5104/2024) για τα φορολογικά έτη 2018 και 2019, που εκδόθηκαν από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Κοζάνης, επιβάλλοντας συνολικά ποσό άνω των 190.000€. Οι προσβαλλόμενες πράξεις κοινοποιήθηκαν ψηφιακά στην προσφεύγουσα στις 19/12/2024. Η προθεσμία των τριάντα (30) ημερών για την άσκηση της προσφυγής έληγε στις 20/01/2025, αλλά η προσφυγή κατατέθηκε αργότερα, στις 29/01/2025. Για τον λόγο αυτόν, η Δ.Ε.Δ. αποφασίζει την απόρριψη του αιτήματος.

Η παρούσα απόφαση (146/2025) αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ανώνυμης εταιρίας κατά πράξεων άμεσου προσδιορισμού Τέλους Εκμετάλλευσης Ρυμουλκών Πλοίων (Άρθρο 57 του Ν.4646/2019) για τις χρονικές περιόδους 01/01/2020 έως 03/03/2022, συνολικού ύψους 13.019,18 ΕΥΡΩ. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι δεν όφειλε το τέλος, καθώς το ρυμουλκό "................." είχε παραχωρηθεί στο ................. τον Σεπτέμβριο του 2012 και είχε ενταχθεί στην επιχειρησιακή του δύναμη. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, κρίνοντας ότι η φορολογική αρχή ορθώς προέβη στις πράξεις, καθώς, σύμφωνα με τη νομοθεσία και νομολογία, η κυριότητα του πλοίου και η παύση της φορολογικής υποχρέωσης μετατίθενται μόνο με τη διαγραφή του πλοίου από το νηολόγιο. Δεδομένου ότι η διαγραφή συντελέστηκε μόλις στις 03/03/2022, η φορολογική υποχρέωση της εταιρίας για τις επίμαχες περιόδους κρίθηκε οριστική.

Η Απόφαση 1341/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής και την ακύρωση πράξης επιβολής προστίμου 100,00 € από την Δ.Ο.Υ. Γρεβενών. Το πρόστιμο επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα, ως νόμιμη κληρονόμο, λόγω εκπρόθεσμης υποβολής τροποποιητικής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2022, η οποία αφορούσε αναδρομικές συνταξιοδοτικές αποδοχές του θανόντος συζύγου της. Αν και η προσφεύγουσα είχε υποβάλει τα απαιτούμενα στοιχεία (έντυπο Ε1, βεβαίωση αποδοχών, πρακτικό δημοσίευσης διαθήκης) πριν τη λήξη της προθεσμίας (31/12/2024), η Δ.Ο.Υ. ζήτησε επιπλέον πιστοποιητικό δημοσίευσης διαθήκης, η έκδοση του οποίου καθυστέρησε από το Πρωτοδικείο (έως 24/03/2025). Η Δ.Ε.Δ., εφαρμόζοντας την αρχή της χρηστής διοίκησης, έκρινε ότι η καθυστέρηση δεν οφειλόταν σε υπαιτιότητα της προσφεύγουσας και ακύρωσε το πρόστιμο.