ΕΣ/ΜΕΙΖΟΝΑ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ/18/2025

Ζητείται η αναίρεση της 412/2016 απόφασης του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με την οποία απορρίφθηκε  έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 1916/Α.Πλ.3301/17.1.2012 απόφασης Το Δικαστήριο δικάζον την υπόθεση στην ουσία, κρίνει ότι πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η από 1.3.2012 έφεση του εκκαλούντος κατά της 1916/Α.Πλ.3301/17.1.2012 απόφασης του Υφυπουργού Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και να μεταρρυθμιστεί η εν λόγω απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης, αφού αφαιρεθεί το ποσό των 14.600 ευρώ χωρίς φόρο προστιθέμενης αξίας που αντιστοιχεί στο διατεθέν ποσόν για την κατασκευή του υδατόπυργού, περιορίζοντας το σε βάρος του επιβληθέν ποσό δημοσιονομικής διόρθωσης σε 153.547,32 ευρώ. Ακολούθως δε, πρέπει να διαταχθεί η απόδοση  κατά το ήμισυ του κατατεθέντος για την άσκησή της παραβόλου στον εκκαλούντα και η κατάπτωση του υπολοίπου υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου [άρ. 56 παρ. 4 εδ. α΄ του π.δ/τος  774/1980 (Α΄ 189) και ήδη άρθρο 310 παρ. 1 εδ. β΄ και 1 του ν. 4700/2020], ενώ το Δικαστήριο εκτιμώντας τις περιστάσεις, συμψηφίζει τη δικαστική δαπάνη μεταξύ των διαδίκων. ​Δέχεται την από 6.6.2016 (ΑΒΔ 1160/2016) αίτηση αναίρεσης του ..... του Ιωάννη. Αναιρεί την 412/2016 απόφαση του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Με την ένδικη αίτηση ζητείται η αναίρεση της 2053/2020 απόφασης του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με την οποία απορρίφθηκε έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 12189/29.6.2015 απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης του Αναπληρωτή Υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας(...)Μετά την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης για τον λόγο αυτό, Δικαστήριο διακρατώντας την υπόθεση και δικάζοντας την υπόθεση στην ουσία, κρίνει ότι πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η από 2.10.2015 έφεση του εκκαλούντος κατά της 12189/29.6.2015 απόφασης του Αναπληρωτή Υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας Ανάπτυξης και να μεταρρυθμιστεί η εν λόγω απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης, περιορίζοντας το σε βάρος του επιβληθέν ποσό ανάκτησης σε ογδόντα εννέα χιλιάδες οκτακόσια εξήντα ένα ευρώ και τριάντα έξι λεπτά (89.861,36 €). Ακολούθως, μετά τη μερική παραδοχή της ένδικης έφεσης πρέπει εκτιμώντας τις περιστάσεις, να διαταχθεί η απόδοση στον εκκαλούντα μέρους του κατατεθέντος για την άσκησή της παραβόλου ύψους επτακοσίων (700) ευρώ και η κατάπτωση του υπολοίπου υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου (άρθρο 310 παρ. 1 εδ. β΄ και παρ. 2 του ίδιου άρθρου του ν. 4700/2020], ενώ το Δικαστήριο συμψηφίζει τη δικαστική δαπάνη μεταξύ των διαδίκων (άρθρο 314 παρ. 2 εδ. α΄ του ν. 4700/2020).

Η απόφαση 1357/2025 της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου δέχθηκε την αίτηση αναίρεσης της ανώνυμης εταιρείας «...Α.Ε.», η οποία είχε οριστεί δικαιούχος και ενδιάμεσος φορέας διαχείρισης της Πράξης «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής». Η αναίρεση στρεφόταν κατά της επιβολής δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης ποσού 16.959,00 ευρώ λόγω παρατυπιών που διαπιστώθηκαν σε ανάδοχο-δομή. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο αυτοτελής καταλογισμός του ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης είναι μη νόμιμος, εφόσον το αδικαιολόγητο όφελος είχε περιέλθει στον λήπτη της ενίσχυσης, καθώς αυτό θα επέτρεπε στον τελευταίο να διατηρήσει το παράνομο όφελος, παραβιάζοντας το ενωσιακό δίκαιο. Η Α.Ε. μπορεί μόνο να συγκαταλογιστεί, εφόσον αποδεικνύεται δική της υπαιτιότητα. Συνεπώς, η αίτηση αναίρεσης έγινε δεκτή και η αρχική απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης ακυρώθηκε.

Η απόφαση (451/2025) του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά την αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης επιβολής δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης ποσού 61.601,84 ευρώ από δικαιούχο αγροτουριστικού έργου. Η ανάκτηση επιβλήθηκε λόγω φερόμενης μεταβολής της χρήσης της ενισχυόμενης επένδυσης, καθώς διαπιστώθηκαν μακροχρόνιες μισθώσεις δωματίων (άνω των 90 ημερών), κατά παράβαση του ν. 2160/1993 και των όρων ένταξης. Το Δικαστήριο δέχθηκε την αναίρεση. Έκρινε ότι οι εθνικές διατάξεις που όριζαν ως έναρξη της πενταετίας τη λήξη του έργου ήταν μη εφαρμοστέες (αντίθεση με τον Κανονισμό 1260/1999). Επιπλέον, αποφάνθηκε ότι η εκμίσθωση σε τρίτο δεν συνιστά αυτομάτως σημαντική τροποποίηση της επένδυσης, αλλά απαιτείται κρίση βασισμένη στα κοινοτικά κριτήρια του άρθρου 30 παρ. 4 του Κανονισμού 1260/1999. Συνεπώς, αναιρεί την προσβαλλόμενη απόφαση και αναπέμπει την υπόθεση στο αρμόδιο Τμήμα για επανεξέταση.

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ.(...)	Το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τα ακόλουθα στοιχεία, τα οποία προκύπτουν από την επισκόπηση της αναιρεσιβάλλομένης απόφασης, ήτοι ότι: α. εκδόθηκε απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Ηπείρου, με την οποία πιστοποιήθηκε η έναρξη της παραγωγικής λειτουργίας από 17.4.2008, β. ο αριθμός των θέσεων εργασίας και η παράταση για ολοκλήρωση της επένδυσης, τροποποιήθηκαν με αποφάσεις του αρμοδίου οργάνου, ήτοι του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας, γ. όπως γίνεται δεκτό από το Τμήμα, υπήρξε πλημμελής αιτιολογία της απόφασης ένταξης του επενδυτικού προγράμματος, καταλήγει στο ότι ο τελικός δικαιούχος, ήτοι η Διεύθυνση Σχεδιασμού και Ανάπτυξης της Περιφέρειας Ηπείρου, συντέλεσε εξαρχής στην παρατυπία, η οποία οδήγησε σε ολική δημοσιονομική διόρθωση και για τον λόγο αυτόν, υπό τις περιστάσεις της κρινόμενης υπόθεσης και εν όψει της διαπιστωθείσας παρατυπίας, με δεδομένο ότι από την αναιρεσιβαλλομένη προκύπτει ότι το έργο υλοποιήθηκε, ότι απασχολήθηκαν τρία άτομα και υπήρξαν κάποια έσοδα (παρ. 10.1 και 10.2 της παρούσας), το Δικαστήριο κρίνει ότι η ολοκληρωτική κατάργηση της ενωσιακής συνδρομής δεν συνιστά το ενδεδειγμένο και το μόνο κατάλληλο μέτρο, που μπορεί να εξασφαλίσει το αποτρεπτικό αποτέλεσμα που είναι αναγκαίο για τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση και την αποτελεσματική προστασία των ενωσιακών και εθνικών κονδυλίων. Συνακόλουθα κρίνει ότι το επίδικο μέτρο υπερακοντίζει προδήλως τον επιδιωκόμενο σκοπό, αναδεικνυόμενο ως μη αναγκαίο ως εκ της προδήλου δυσαναλογίας του. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο κρίνει ότι η ανάκτηση του συνολικού ποσού της επιχορήγησης είναι μη νόμιμη ως αντικείμενη στην αρχή της αναλογικότητας. 	παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας, η οποία συντελέσθηκε με την επιβολή ολικής δημοσιονομικής διόρθωσης σε βάρος της αναιρεσείουσας, πρέπει να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η πληττόμενη απόφαση και να διαταχθεί η επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα.Μετά την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, η υπόθεση, η οποία δεν χρήζει διερεύνησης κατά το πραγματικό της μέρος, πρέπει να διακρατηθεί και να δικαστεί στην ουσία από την Ολομέλεια, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 176 παρ. 2 του ν. 4700/2020.Δοθέντος ότι, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά ανωτέρω στην παρ. 28 της παρούσας, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας επεβλήθη στην εκκαλούσα με την εκκαλούμενη απόφαση δημοσιονομική διόρθωση για το σύνολο της επιχορήγησης, πρέπει η έφεση να γίνει εν μέρει δεκτή, για τους προεκτεθέντες στην παρ. 28 λόγους, να μεταρρυθμιστεί η απόφαση αυτή και να περιοριστεί το ύψος της δημοσιονομικής διόρθωσης σε εκατόν πενήντα τέσσερις χιλιάδες εξακόσια ογδόντα δύο ευρώ και εξακόσια εξήντα επτά λεπτά  (154.682,667), ήτοι στα δύο τρίτα της αρχικής δημοσιονομικής διόρθωσης. Περαιτέρω πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στην εκκαλούσα μέρους του κατατεθέντος παραβόλου, ανερχομένου σε χίλια πεντακόσια (1.500,00) ευρώ (άρθρο 310 παρ. 1 εδ. α΄ του ν. 4700/2020). Περαιτέρω, το Δικαστήριο, εκτιμώντας τις περιστάσεις, απαλλάσσει το Ελληνικό Δημόσιο από τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 314 παρ. 3 εδ. β΄ του ν. 4700/2020).Για τους λόγους αυτούςΔέχεται την αίτηση αναίρεσης.Αναιρεί την 2299/2017 απόφαση του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου αναίρεσης στην αναιρεσείουσα.Διακρατεί και δικάζει την υπόθεση.Δέχεται εν μέρει την από 24.6.2010 (με ΑΒΔ 223/2010) έφεση.Μεταρρυθμίζει την 1076/0052/22.4.2010 απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης του Υφυπουργού Οικονομικών.Περιορίζει το ύψος της δημοσιονομικής διόρθωσης σε εκατόν πενήντα τέσσερις χιλιάδες εξακόσια ογδόντα δύο ευρώ και εξακόσια εξήντα επτά λεπτά  (154.682,667).

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ.Αίτηση ακύρωσης της 27240 Α.Πλ.3460/20.6.2011 απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης του Υφυπουργού Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, με την οποία αποφασίστηκε η ανάκτηση από την εκκαλούσα του ποσού των 110.769,27 ευρώ, το οποίο φέρεται ότι της καταβλήθηκε αχρεωστήτως ως χρηματοδότηση στο πλαίσιο υλοποίησης του Υποέργου 2 της Πράξηςμε κωδ. MIS 76820, που έχει ενταχθεί στο Μέτρο 1.6. του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράμματος (ΠΕΠ) Κεντρικής Μακεδονίας, και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) και από εθνικούς πόρους. «….», Ακολούθως, η εκκαλούσα προβάλλει ότι, κατά παράβαση ουσιώδους τύπου της διαδικασίας, η απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης εκδόθηκε μονομερώς από τα εθνικά όργανα, χωρίς να προηγηθεί «διαβούλευση» με τα όργανα της Επιτροπής,  σύμφωνα με τους ορισμούς του άρθρου 8 του Κανονισμού (ΕΚ) 1260/1999 του Συμβουλίου και του άρθρου 3 παρ. 1 του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 448/2001 της Επιτροπής της 2ας Μαρτίου 2001 που αναφέρει ότι σε περίπτωση που πρέπει να ανακτηθούν ποσά ως συνέπεια κατάργησης, η αρμόδια υπηρεσία ή φορέας κινούν διαδικασίες ανάκτησης, ενημερώνοντας σχετικά τις αρχές πληρωμών και διαχείρισης.  Πλην όμως, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, καθόσον, όπως προαναφέρθηκε (σκέψη ΙΙΙΔ), στο πλαίσιο της αρχής της επικουρικότητας, τα κράτη μέλη φέρουν κατ’ αρχήν την ευθύνη για τον δημοσιονομικό έλεγχο των παρεμβάσεων, τη δίωξη των παρατυπιών και την πραγματοποίηση των αναγκαίων δημοσιονομικών διορθώσεων, ενώ η εταιρική σχέση ουδόλως υποχρεώνει τα τελευταία (κράτη – μέλη) να διαβουλεύονται με την Επιτροπή προτού αποφασίσουν την ανάκτηση αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών (πρβλ. Ε.Σ. Ολ. 1818/2014). Εξάλλου, δεν τίθεται θέμα παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας αναφορικά με την ανάκτηση δαπάνης για το ως άνω υποέργο, όπως αβασίμως ισχυρίζεται η εκκαλούσα. Και τούτο διότι, στην προκειμένη υπόθεση, με την επίμαχη απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης η οποία γενικώς κρίνεται ως το αναγκαίο και συνάμα κατάλληλο μέσο επίτευξης του επιδιωκόμενου σκοπού, που είναι η άρση της παραβίασης διατάξεων του κοινοτικού και του εθνικού δικαίου κατά την εκτέλεση συγχρηματοδοτούμενων από κοινοτικούς και εθνικούς πόρους δημοσίων έργων, δεν αναζητείται το σύνολο της χρηματοδοτικής συνδρομής, οπότε και θα ετίθετο ζήτημα παραβίασης αυτής της αρχής αλλά μόνον τα ποσά εκείνα που αντιστοιχούν σε μη νόμιμες δαπάνες. Επίσης, είναι αβάσιμος  ο λόγος έφεσης  ότι η Διοίκηση προέβη σε κακή χρήση της διακριτικής ευχέρειάς της κατά παράβαση του άρθρου 39 του Κανονισμού 1260/1999 (το οποίο αναφέρεται στην πραγματοποίηση εκ μέρους των κρατών μελών δημοσιονομικής διόρθωσης, σε περίπτωση διαπίστωσης παρατυπιών κατά την εκτέλεση μιας παρέμβασης). Και τούτο διότι, με βάση το προεκτεθέν νομικό πλαίσιο και τα πραγματικά γεγονότα, όπως εκτίθενται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η αναζήτηση των ποσών που καταβλήθηκαν κατά παράβαση των διατάξεων του ν. 1418/1984, π.δ. 609/1985 και των όρων της απόφασης ένταξης της πράξης ήταν υποχρεωτική και επιβεβλημένη και δεν εναπόκειτο στη διακριτική ευχέρεια της διοικήσεως η επιβολή της δημοσιονομικής διόρθωσης (πρβλ. Ε.Σ. Ολ. 1818/2014). Τέλος, η εκκαλούσα προβάλλει ότι παραβιάσθηκε ουσιώδης τύπος της διαδικασίας έκδοσης της απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης, διότι μετά το πέρας του ελέγχου η ελεγκτική ομάδα δεν παρέδωσε τη σχετική έκθεση στη Διεύθυνση Προγραμματισμού και Ελέγχων, κατά τα οριζόμενα στην παρ. 8 του άρθρου 17 του ν. 2860/2000. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, διότι, στην προκειμένη περίπτωση, ο έλεγχος δεν διενεργήθηκε από την Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου (Ε.Δ.ΕΛ.), ώστε να τυγχάνουν εφαρμογής οι διατάξεις του άρθρου 17 του ν. 2860/2000, αλλά από τη διαχειριστική αρχή του επιχειρησιακού προγράμματος. Τέλος, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν τίθεται ζήτημα υποβολής προδικαστικού ερωτήματος ενώπιον του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) αναφορικά με την ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 8, 38 και 39 του Καν (ΕΚ) 1260/1999. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η υπό κρίση έφεση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Επιδιώκει  την αναίρεση της 941/2010 οριστικής απόφασης του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού ΣυνεδρίουΕνόψει αυτών και σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στην προηγούμενη σκέψη ΙΙ.β, το Τμήμα με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του εσφαλμένα ερμήνευσε και πλημμελώς εφήρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 38 και 39 του Καν. 1260/1999, 6 του ν. 2860/2000 και 102-105 του ν. 2362/1995 καθώς και τις διατάξεις της 907/052/2.7.2003 Κ.Υ.Α. δεχόμενο ότι για τη θεμελίωση της ευθύνης της αναιρεσίβλητης και συνακόλουθα της υποχρέωσης αυτής προς επιστροφή των παρανόμως καταβληθέντων συγχρηματοδοτούμενων από την Κοινότητα πόρων απαιτείται ως προϋπόθεση η υπαιτιότητα αυτής και απήλλαξε αυτήν από την υποχρέωση επιστροφής ελλείψει υπαιτιότητάς της. Και τούτο διότι το νομοθετικό πλαίσιο των κοινοτικών διατάξεων για την ανάκτηση των αχρεωστήτως καταβληθέντων κοινοτικών πόρων και το με βάση τις επιταγές αυτού θεσπισθέν εθνικό δίκαιο, που πρέπει να ερμηνεύεται, κατά το ρυθμιστικό τούτο πεδίο, σύμφωνα με την αρχή της αποτελεσματικότητας του κοινοτικού δικαίου, συναρτούν την επιβολή της δημοσιονομικής διόρθωσης με τη διαπίστωση της παρατυπίας, όπως η έννοια αυτής αποδίδεται με τις διατάξεις των άρθρων 39 παρ. 1 του Καν. 1260/1999 και 2 και 3 του Καν. 448/2001 (σχετ. και άρθρο 1 παρ. 2 Καν. 2988/1995) και δεν την συνδέουν με την έρευνα υποκειμενικών στοιχείων συμπεριφοράς του υποχρέου, που στοιχειοθετούν την υπαιτιότητά του. Εφόσον όμως ο υπόχρεος επιστροφής έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που του παρείχαν το δικαίωμα λήψης των συγχρηματοδοτούμενων από την κοινότητα πόρων μπορεί να αντιτάξει στην πράξη δημοσιονομικής διόρθωσης τις κοινοτικές αρχές περί δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και ασφάλειας δικαίου. Εναπόκειται δε στην κρίση του εθνικού δικαστή να εκτιμήσει αν λαμβανομένης υπόψη της συμπεριφοράς τόσο εκείνου που έλαβε τους πόρους όσο και της διοικήσεως συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των ως άνω αρχώνΑναιρεί την 941/2010 απόφαση του Ι Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Και

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ.(...) ζητείται η αναίρεση της 391/2021 απόφασης του Εβδόμου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.(...)Με τις παραδοχές αυτές, σύμφωνα και με όσα έγιναν δεκτά στις σκέψεις 11 έως 15, το δικάσαν Τμήμα, δοθέντος ότι και με τη ΣΥ καθιερωνόταν ρητώς και σαφώς οι τμηματικές πληρωμές με βάση τους λογαριασμούς - πιστοποιήσεις των εργασιών που έχουν εκτελεστεί, όπως και το χρονικό σημείο καταβολής τους, χωρίς δυνατότητα της αναθέτουσας αρχής να προβεί σε οποιονδήποτε διαφορετικό επιμερισμό των ποσοστών των τμηματικών πληρωμών αναλόγως των συνθηκών εκτέλεσης της σύμβασης ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις αναφερόμενες στις σκέψεις 8 έως 10 διατάξεις, και με πλήρη αιτιολογία έκρινε ότι η διαπιστωθείσα τροποποίηση στον τρόπο πληρωμής του συμβατικού ανταλλάγματος από την ήδη αναιρεσείουσα, η οποία άλλωστε υπήρξε προϊόν επαναδιαπραγμάτευσης της αναθέτουσας με την ανάδοχο εταιρεία, συνιστά ουσιώδη τροποποίηση των όρων εκτέλεσης της σύμβασης που αλλοιώνει την οικονομική ισορροπία της σύμβασης υπέρ του αναδόχου, παραβιάζει τις αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχείρισης των ενδιαφερομένων να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό, και δικαιολογεί την επιβολή κατ’ αποκοπή δημοσιονομικής διόρθωσης. Συναφώς, δεχόμενο ότι αιτία επιβολής της δημοσιονομικής διόρθωσης δεν είναι η τυχόν περιουσιακή ζημία της αναιρεσείουσας ένεκα της απώλειας τόκων από τη χρονικά πρότερη καταβολή μέρους του συμβατικού τιμήματος στην ανάδοχο, αλλά η διαπίστωση σφάλματος στη διαχείριση της σύμβασης που είχε ως συνέπεια την παραβίαση των κανόνων περί δημοσίων συμβάσεων, ορθώς και με επαρκή αιτιολογία έκρινε ως νόμιμη την επιβολή κατ’ αποκοπή δημοσιονομικής διόρθωσης σε ποσοστό 5% επί του συνολικού (100%) ποσού που καταβλήθηκε στην ανάδοχο για την προσκόμιση και εγκατάσταση επί τόπου του Έργου του εξοπλισμού - συμπεριλαμβανομένου του Λογισμικού - και των υλικών. Επομένως, οι περί του αντιθέτου προβαλλόμενοι λόγοι αναίρεσης είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.(...)	Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη στο σύνολό της. Απορριπτομένης της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να διαταχθεί η κατάπτωση του κατατεθέντος για την άσκησή της παραβόλου υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου (άρθρο 310 του ν. 4700/2020, Α΄ 127). Για τους λόγους αυτούς
Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της 391/2021 απόφασης του Εβδόμου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. 

Με την αίτηση αυτή ζητείται η αναστολή εκτέλεσης: α) της 3684/05.10.2023 απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και β) κάθε συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης, προγενέστερης ή μεταγενέστερης και, ειδικότερα, της 2551/2023 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Ενωσιακών Πόρων και Υποδομών του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. (...)	Κατ΄ακολουθία, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή, και να ανασταλεί η εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης, μέχρις ότου περατωθεί ή καταργηθεί η δίκη επί της με Α.Β.Δ. 3945/09.12.2023 έφεσης του αιτούντος. Δεκτής γενομένης της αιτήσεως πρέπει να επιστραφεί στον αιτούντα το καταβληθέν για την άσκησή της παράβολο (άρθρο 310 παρ. 1 του ν. 4700/2020).Το αίτημα χορήγησης προσωρινής διαταγής έχει ήδη καταστεί άνευ αντικειμένου διότι αυτή ήδη χορηγήθηκε με απόφαση της Προέδρου του Τμήματος στις 28.3.2024, μετά δε την έκδοση της παρούσας απόφασης αυτή παύει να ισχύει. Τέλος, το παρεπόμενο αίτημα για καταδίκη του Ελληνικού Δημοσίου στη δικαστική δαπάνη του αιτούντος πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμο, δοθέντος ότι η παρούσα διαδικασία παροχής προσωρινής δικαστικής προστασίας δεν διεξάγεται με όρους νίκης ή ήττας των διαδίκων μερών ώστε να τύχει εφαρμογής το άρθρο 314 του ν. 4700/2020, αλλά αποκλειστικά προς το συμφέρον του αιτούντος (ΕλΣυν αποφ. Ολ. 2717, 2261/2014, 2480,1017/2012, Εβδ. Τμ.38/2023, 12/2021, 2059/2020). Για τους λόγους αυτούς.Απορρίπτει ό,τι κρίθηκε απορριπτέο. .Δέχεται την αίτηση.  Αναστέλλει την εκτέλεση της 3684/05.10.2023 απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, μέχρις ότου περατωθεί ή καταργηθεί η δίκη επί της με Α.Β.Δ. 3945/09.12.2023 έφεσης του αιτούντος.

Με την αίτηση αυτή ζητείται η αναστολή εκτέλεσης: α) της 3682/05.10.2023 απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και β) κάθε συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης, προγενέστερης ή μεταγενέστερης και, ειδικότερα, της 2550/2023 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Ενωσιακών Πόρων και Υποδομών του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. (...)	Κατ΄ακολουθία των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή και να ανασταλεί η εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης, μέχρις ότου περατωθεί ή καταργηθεί η δίκη επί της με Α.Β.Δ. 3905/06.12.2023 έφεσης της αιτούσας.Δεκτής γενομένης της αιτήσεως πρέπει να επιστραφεί στην αιτούσα το καταβληθέν για την άσκησή της παράβολο (άρθρο 310 παρ. 1 του ν. 4700/2020). Το αίτημα για χορήγηση προσωρινής διαταγής έχει ήδη καταστεί άνευ αντικειμένου, διότι αυτή ήδη χορηγήθηκε με απόφαση της Προέδρου του Τμήματος στις 28.3.2024, μετά δε την έκδοση της παρούσας απόφασης αυτή παύει να ισχύει.Τέλος, το παρεπόμενο αίτημα για καταδίκη του Ελληνικού Δημοσίου στη δικαστική δαπάνη της αιτούσας πρέπει να απορριφθεί, ως μη νόμιμο, εφόσον η παρούσα διαδικασία παροχής προσωρινής δικαστικής προστασίας δεν διεξάγεται με όρους νίκης ή ήττας των διαδίκων μερών ώστε να τύχει εφαρμογής το άρθρο 314 του ν. 4700/2020, αλλά αποκλειστικά προς το συμφέρον της αιτούσας (ΕλΣυν αποφ. Ολ. 2717, 2261/2014, 2480,1017/2012, Εβδ. Τμ.38/2023, 12/2021, 2059/2020). Για τους λόγους αυτούς.Απορρίπτει ό,τι κρίθηκε απορριπτέο. Δέχεται  την αίτηση. Αναστέλλει την εκτέλεση της 3682/5.10.2023 απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, μέχρις ότου περατωθεί ή καταργηθεί η δίκη επί της με Α.Β.Δ. 3905/06.12.2023 έφεσης της αιτούσας.