ΝΣΚ/254/2012

Σχετικά με την ευθύνη του μοναδικού εταίρου και εκ του νόμου διαχειριστή μονοπρόσωπης Ε.Π.Ε. και του κατ’ ουσίαν ιδιοκτήτη και διαχειριστή της εταιρίας για τα χρέη αυτής από παρακρατούμενους φόρους.

Αγροτικοί Συνεταιρισμοί, μορφές συλλογικής οργάνωσης του αγροτικού χώρου και άλλες διατάξεις

Διευκρινιστική εγκύκλιος του ν.4384/2016 (ΦΕΚ Α΄ 78) «Αγροτικοί Συνεταιρισμοί, μορφές συλλογικής οργάνωσης του αγροτικού χώρου και άλλες διατάξεις» (ΑΔΑ:6Σ1Ψ4653ΠΓ-Ψ07)

Αγροτικοί Συνεταιρισμοί (Α.Σ.) – Συνευθύνη φυσικών προσώπων για χρέη των Α.Σ. προς το Δημόσιο – Εγγραφή και εξάλειψη υποθηκών και κατασχέσεων κατά το διάστημα αναστολής της ευθύνης τους.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
Σύμφωνα με τη διάταξη της παρ.2 του άρθρου 19α του ν.4015/2011 οι υποθήκες, που έχει εγγράψει το Ελλ. Δημόσιο, για την εξασφάλιση των απαιτήσεών του, επί ακινήτων φυσικών προσώπων που ευθύνονται ατομικώς και αλληλεγγύως για χρέη από φόρους των Α.Σ. προς το Δημόσιο, δεν εξαλείφονται κατά το χρονικό διάστημα της αναστολής της ευθύνης για ένα έτος των παραπάνω φυσικών προσώπων. Για το διάστημα αυτό μπορεί μεν να εγγράφεται υποθήκη από το Δημόσιο για την εξασφάλιση των απαιτήσεών του, δεν είναι, όμως, δυνατό να ληφθούν αναγκαστικά μέσα εκτέλεσης (κατασχέσεις), ούτε να αρθούν τα επιβληθέντα. (ομοφ.)

Ευθύνη διαχειριστή μονοπρόσωπης ΕΠΕ και πληρεξουσίου αυτού, κατ’ άρθρο 115 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος – Προϋποθέσεις.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
Η γνωμοδότηση αποφαίνεται, με βάση συγκεκριμένο πραγματικό, ότι, για τα προς το Δημόσιο χρέη μονοπρόσωπης ΕΠΕ, από παρακρατούμενους φόρους που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της μετά την 1-12-1998, ευθύνονται, κατ’ άρθρο 115 παρ.3 Κ.Φ.Ε., προσωπικώς και εις ολόκληρον με το νομικό πρόσωπο της εταιρείας ο νόμιμος διαχειριστής αυτής και ο πληρεξούσιος αυτού, ως πρόσωπο εντεταλμένο στη διοίκηση της εταιρείας, υπό την προϋπόθεση ότι ανέλαβε και άσκησε καθήκοντα. (ομοφ.)

Περί της ευθύνης μελών αστικής εταιρείας για υποχρεώσεις που γεννήθηκαν πριν την έναρξη ισχύος του ν. 4072/2012, μετά την προσθήκη της παραγράφου 4 στο άρθρο 294 του νόμου αυτού με το άρθρο 103 του ν. 4605/2019.Η διάταξη της παραγράφου 4 του άρθρου 294 τουν. 4072/2012, που προστέθηκε με το άρθρο 103 του ν. 4605/2019, εφαρμόζεται (και) σε οφειλές (κύριες και πρόσθετες) αστικής κερδοσκοπικής εταιρείας από φόρους, όπως εν προκειμένω Φ.Π.Α. και παρακρατούμενους φόρους, εφόσον βεβαίως συντρέχουν οι ειδικότερες προϋποθέσεις εφαρμογής της.

Εφαρμογή της υπ’ αριθ. 7602/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, με την οποία επικυρώθηκε συμφωνία του άρθρου 44 του Ν. 1892/1990 της ΠΑΕ ΑΕΚ και πιστωτών της, σε ό,τι αφορά την υπαγωγή ή μη σε αυτήν των απαιτήσεων του Δημοσίου που προέρχονται από παρακρατούμενους φόρους.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
1) Οι απαιτήσεις του Δημοσίου, που προέρχονται από παρακρατούμενους φόρους και είχαν βεβαιωθεί μέχρι 30-6-2003 και εκείνες που βεβαιώθηκαν μεταγενέστερα, μετά από φορολογικό έλεγχο, αλλά ανάγονται σε χρόνο προγενέστερο της ανωτέρω ημερομηνίας, καταλαμβάνονται από την ισχύ της υπ’ αριθμ. 7602/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, με την οποία επικυρώθηκαν, κατ’ άρθρο 44 του Ν. 1892/1990, οι από 14.5.2004 και 29.6.2004 συμφωνίες μεταξύ της εταιρίας με ην επωνυμία «Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως – Α.Ε.Κ. Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρία» και των πιστωτών της, υπό την έννοια ότι εμπίπτουν και αυτές στον συμφωνηθέντα περιορισμό των απαιτήσεων, δεδομένου ότι η εν λόγω δικαστική απόφαση δεσμεύει κατά νόμο και το Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο υποχρεούται σε συμμόρφωση προς αυτήν, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι ουχί ορθώς η δικαστική απόφαση επικύρωσε τις συμφωνίες και κατά το μέρος που περιελάμβαναν παρακρατούμενους φόρους, οι οποίοι, σύμφωνα με τη νομολογία (ΣτΕ 1841/2000, 2084/2000) και την υπ’ αριθμ. 477/2006 γνωμοδότηση του ΝΣΚ, που έγινε αρμοδίως αποδεκτή, δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο και περιεχόμενο συμφωνίας του άρθρου 44 του Ν. 1892/1990. (ομοφ.) 2) Υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι πράγματι η ΠΑΕ ΑΕΚ εξακολουθεί να μην έχει εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της, όπως περιορίστηκαν και διακανονίστηκαν με την συμφωνία που επικύρωσε η υπ’ αριθμ. 7602/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, το Ελληνικό Δημόσιο, νομίμως εκπροσωπούμενο τόσο από τον Υπουργό των Οικονομικών, όσο και από τον Προϊστάμενο της αρμόδιας Δ.Ο.Υ., μπορεί να επιδιώξει την ανατροπή του συμβιβασμού, κατ’ εφαρμογή του προπαρατεθέντος όρου, χωρίς να παρίσταται αναγκαία προς τούτο η προηγουμένη άσκηση κάποιου ενδίκου βοηθήματος εκ μέρους του Δημοσίου. (πλειοψ.)

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής της προσφεύγουσας, η οποία αμφισβητούσε την αλληλέγγυα ευθύνη της για οφειλές της εταιρείας με την επωνυμία «...................». Η προσφεύγουσα ισχυριζόταν ότι δεν διέθετε την απαραίτητη ιδιότητα για να θεμελιωθεί η ευθύνη της και ότι οι οφειλές προέκυψαν από πλαστογραφία της υπογραφής της από τρίτο πρόσωπο. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών αποφάσισε ότι η αίτηση ήταν απαράδεκτη, καθώς αφορούσε πράξεις μετά την τροποποίηση του νόμου το 2019 και επειδή η διαφορά ανάγεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης, όπου δεν εφαρμόζεται η ενδικοφανής προσφυγή.

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή ενός φυσικού προσώπου που διεκδικεί την επιπλέον απαλλαγή από την αλληλέγγυα ευθύνη για χρέη της εταιρείας «………… ΕΠΕ», της οποίας ήταν διαχειριστής. Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποδέχθηκε την προσφυγή, κρίνοντας ότι τα χρέη για πρόστιμα ΚΒΣ, που βεβαιώθηκαν στις 30/4/2010, δεν υπάγονται στις οφειλές για τις οποίες ίσχυε αλληλέγγυα ευθύνη σύμφωνα με τις τροποποιημένες διατάξεις του άρθρου 50 του ΚΦΔ. Η απόφαση βασίστηκε στις διατάξεις των νόμων 4738/2020, 4646/2019 και 4701/2020, που περιορίζουν την αλληλέγγυα ευθύνη για συγκεκριμένους φόρους και εξαιρούν τα πρόστιμα ΚΒΣ.

Έννοια άρθρου 4 παρ.10 Ν 1882/1990. Ποινική ευθύνη μελών κοινοπραξίας για χρέη προς το Δημόσιο.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Στην έννοια του άρθρου 4 παρ.10 Ν 1882/1990 περιλαμβάνονται μόνο οφειλές από φόρους, τέλη, εισφορές και πρόστιμα για φορολογικές παραβάσεις. Η ποινική ευθύνη, κατ’ άρθρο 23 παρ.2 Ν 1882/1990 βαρύνει τους εκπροσώπους και τα μέλη της κοινοπραξίας σωρευτικά ή μη. Ομοίως και το μέτρο της προσωπικής κράτησης.