ΔΕΔ/Αθ/123/2025

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή κατά (α) της απόρριψης αιτήματος μεταβολής φορολογικής κατοικίας από την Ελλάδα στη Γερμανία για το έτος 2023 και (β) της πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος 2023 ύψους 3.205,70€. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή ως προς το αίτημα μεταβολής κατοικίας ως απαράδεκτη επειδή, σύμφωνα με τη νομολογία του ΣτΕ, η διαφορά αυτή είναι ακυρωτική και προσβάλλεται μόνο με αίτηση ακυρώσεως ενώπιον των αρμόδιων δικαστηρίων, και όχι με ενδικοφανή. Ως προς την πράξη προσδιορισμού φόρου, η προσφυγή απορρίφθηκε ως αβάσιμη, καθώς η προσφεύγουσα υπέβαλε όλες τις σχετικές δηλώσεις ως φορολογικός κάτοικος Ελλάδας χωρίς επιφύλαξη, και ουδέποτε υπέβαλε ολοκληρωμένο αίτημα μεταβολής φορολογικής κατοικίας με τα πλήρη απαιτούμενα δικαιολογητικά.

Η Απόφαση 1298/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή κατά της αρνητικής απάντησης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Κοζάνης, η οποία αφορούσε την αίτηση του προσφεύγοντος για μεταβολή της φορολογικής του κατοικίας από την Ελλάδα. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι εργάζεται ως επιστημονικός συνεργάτης και διδακτορικός φοιτητής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και ότι υφίσταται άνιση μεταχείριση σε σχέση με συναδέλφους του. Η ΔΕΔ, επικαλούμενη το άρθρο 72 του Ν. 5104/2024 και σχετικές διατάξεις, έκρινε ότι η διαφορά αυτή, που αφορά τη φορολογική κατοικία, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά της, αλλά στα αρμόδια Διοικητικά Δικαστήρια.

Η απόφαση 325/04.03.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή μιας Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας. Η προσφεύγουσα εταιρεία ζητούσε την ακύρωση της αρνητικής απάντησης του Προϊσταμένου του ΚΕ.Β.ΕΙΣ. Θεσσαλονίκης, σχετικά με αίτημα χορήγησης αποδεικτικού φορολογικής ενημερότητας για είσπραξη από φορέα πλην Κεντρικής Διοίκησης. Η Δ.Ε.Δ. έκρινε ότι αυτή η φορολογική διαφορά, που προκύπτει από την άρνηση χορήγησης ενημερότητας, υπάγεται αποκλειστικώς στην αρμοδιότητα του Προέδρου Πρωτοδικών του Διοικητικού Πρωτοδικείου, σύμφωνα με τον Ν. 1406/1983 και τον Ν. 2717/1999, και όχι στις διατάξεις του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Ν. 5104/2024), συνεπώς δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά της.

Η απόφαση αριθμού 396 του ελεγτικού συνεδρίου, που εκδόθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2024, απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή μιας ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας κατά μιας πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φορολογικής απαίτησης του άρθρου 27Α του νόμου 4172/2013. Η εταιρεία ισχυριζόταν ότι η πράξη ήταν αντίθετη με το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ότι ο υπολογισμός των προβλέψεων πιστωτικού κινδύνου ήταν εσφαλμένος. Το συμβούλιο κρίνει ότι η διαφορά που προκύπτει από την πράξη δεν αποτελεί φορολογική διαφορά και επομένως δεν υπάγεται στις διατάξεις του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, ούτε στην αρμοδιότητα της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής που υποβλήθηκε από έναν φορολογούμενο εναντίον της απόρριψης του αιτήματός του για υπαγωγή στις διατάξεις του άρθρου 5Γ του νόμου 4172/2013, σχετικά με την εναλλακτική φορολόγηση και τη μεταφορά της φορολογικής κατοικίας του στην Ελλάδα. Η Φορολογική Διοίκηση απέρριψε το αίτημα λόγω καθυστερημένης υποβολής πέραν της προθεσμίας της 30ης Ιουνίου 2022. Το Ελεγκτικό Συνέδριο κρίνει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη, καθώς η διαφορά είναι ακυρωτική και όχι διαφορά ουσίας, και ότι ο φορολογούμενος θα πρέπει να ασκήσει αίτηση ακύρωσης στα αρμόδια διοικητικά δικαστήρια σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 362 του νόμου 4700/2020.

Η απόφαση 458/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή του προσφεύγοντος με ΑΦΜ .................., κατοίκου Ν. Σμύρνης Αττικής. Η προσφυγή στρεφόταν κατά της πράξης βεβαίωσης του Προϊσταμένου ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ (ΚΕ.Β.ΕΙΣ.) ΑΤΤΙΚΗΣ, με την οποία του κοινοποιήθηκε πρόστιμο επιβολής διοικητικών κυρώσεων του Τμήματος Τροχαίας Καλλιθέας, συνολικού ποσού 250,00 €. Ο λόγος της απόρριψης είναι ότι η προσβαλλόμενη πράξη (πράξη βεβαίωσης) δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ΚΦΔ) και συνεπώς η Υπηρεσία στερείται αρμοδιότητας για την εξέτασή της.

Η απόφαση 461/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή κατά της Ατομικής Ειδοποίησης Καταβολής – Υπερημερίας του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Πολυγύρου, η οποία αφορούσε ληξιπρόθεσμες οφειλές κληρονομίας ύψους 13.635,42 €. Η προσφυγή κρίθηκε εκπρόθεσμη, καθώς ασκήθηκε μετά το πέρας της 30ήμερης προθεσμίας από την κοινοποίηση της ειδοποίησης. Επιπρόσθετα, η προσφυγή κατά της αρνητικής απάντησης της Δ.Ο.Υ. για τη διαγραφή των οφειλών κρίθηκε απαράδεκτη, καθώς η διαφορά ανάγεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης. Ωστόσο, σημειώνεται ότι η Δ.Ο.Υ. Πολυγύρου, με μεταγενέστερο έγγραφο (18.12.2024), έκανε αποδεκτή την αποποίηση της κληρονομίας ως εμπρόθεσμη, καθιστώντας το αίτημα κατά της αρνητικής απάντησης άνευ αντικειμένου.

Η απόφαση (Αριθμός 1200) της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε από τον φορολογούμενο στις 28/02/2025. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση της αρνητικής απάντησης του Προϊσταμένου του ΚΕ.Β.ΕΙΣ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για συμψηφισμό παρακρατηθέντος ποσού ύψους 12.000,00€ από ψηφιακή βεβαίωση οφειλής, εξαιρώντας ωστόσο οφειλές για τις οποίες ευθύνεται αλληλέγγυα. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η υπό κρίση διαφορά, καθώς αφορά τον τρόπο συμψηφισμού του ποσού, δεν αποτελεί φορολογική διαφορά που αναφύεται στο στάδιο προσδιορισμού των οικονομικών βαρών, αλλά στο στάδιο της είσπραξης. Ως εκ τούτου, η διαφορά δεν υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 72 του ΚΦΔ και πρέπει να προσβληθεί με ανακοπή ενώπιον των αρμόδιων Διοικητικών Δικαστηρίων.

Η απόφαση αριθμού 247 εκδόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2024 από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της ΑΑΔΕ. Ο προσφεύγων υποβάλλει ενδικοφανή προσφυγή κατά της Ατομικής Ειδοποίησης Καταβολής-Υπερημερίας που επήλθε λόγω μη καταβολής ληξιπρόθεσμων οφειλών από την εταιρεία «…………………………», αντί του αποβιώσαντα πατέρα του. Η ενδικοφανή προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, καθώς η διαφορά αφορά το στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης και όχι του προσδιορισμού των οφειλών. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (άρθρο 63) και του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (άρθρο 217), οι ενστάσεις αυτές πρέπει να εκδηλώνονται με την άσκηση ανακοπής και όχι με ενδικοφανή προσφυγή. Η απόφαση μπορεί να προσβληθεί ενώπιον των αρμόδιων Διοικητικών Δικαστηρίων εντός 30 ημερών από την κοινοποίησή της.

Η Απόφαση 309 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά ταμειακής βεβαίωσης τελών κυκλοφορίας φορολογικού έτους 2024, συνολικού ύψους 340,00€, της Δ.Ο.Υ. Πρέβεζας. Ο προσφεύγων ισχυριζόταν ότι είχε καταβάλει εμπρόθεσμα τα τέλη και θεώρησε εκ παραδρομής τον καταλογισμό. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών έκρινε ότι οι διαφορές που προκύπτουν από τα τέλη κυκλοφορίας δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 72 του νέου Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Ν. 5104/2024), καθώς τα τέλη κυκλοφορίας δεν περιλαμβάνονται ρητώς στις διατάξεις του Κώδικα. Συνεπώς, η υπό κρίση ενδικοφανής προσφυγή κρίθηκε εκτός της αρμοδιότητας της Δ.Ε.Δ., οδηγώντας στην απόρριψή της. Επιτρέπεται η άσκηση προσφυγής ενώπιον των αρμόδιων Διοικητικών Δικαστηρίων.