ΔΕΔ/Αθ/622/2024

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή της εταιρείας για την άρνηση του ΚΕΜΕΕΠ να καταβάλει τόκους επί του ποσού των 6.237.580,87 € που είχε καταβληθεί αχρεώστητα για το οικονομικό έτος 2013. Το ποσό επιστράφηκε χωρίς τόκους μετά από απόφαση της Επιτροπής Εξώδικης Επίλυσης Φορολογικών Διαφορών, η οποία διαπίστωσε την αχρεώστητη καταβολή. Η υπηρεσία έκρινε ότι η προσφυγή είναι παραδεκτή και ότι η εταιρεία δικαιούται τόκους σύμφωνα με τις κείμενες νομοθετικές διατάξεις, λαμβάνοντας υπόψη την πάγια νομολογία του ΣτΕ και της ΕΕ που επιβάλλει την καταβολή τόκων σε τέτοιες περιπτώσεις.

Επιστροφή από το Ελληνικό Δημόσιο στην ΠΕΤΡΟΛΑ ΕΛΛΑΣ ΑΕΒΕ παρακρατηθέντων φόρων επί των τόκων των καταθέσεών της σε Τράπεζα στην Ελλάδα.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεούται να επιστρέψει στην ΠΕΤΡΟΛΑ ΕΛΛΑΣ ΑΕΒΕ παρακρατηθέντα και αποδοθέντα σ’ αυτό ποσά φόρων επί των τόκων των καταθέσεών της συμμορφούμενο προς την 16/2000 διαιτητική απόφαση δια του Προϊσταμένου της ΔΟΥ της έδρας του καταθέτη του ποσού που παρακρατήθηκε. (πλειοψ.)

Η Απόφαση 287/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή φορολογουμένου που ζητούσε τον επανυπολογισμό των τόκων για αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά φόρου. Ο προσφεύγων ζητούσε εφαρμογή επιτοκίου 6% και αλλαγή του χρονικού διαστήματος τοκοφορίας. Η ΔΕΔ έκρινε ότι ο αρχικός υπολογισμός των τόκων, που πραγματοποιήθηκε με επιτόκιο 4,20%, ήταν ορθός, καθώς βασίστηκε στις διατάξεις του άρθρου 38 του Ν. 1473/1984. Οι διατάξεις του άρθρου 53 του Ν. 4174/2013, που προβλέπουν διαφορετικό επιτόκιο, δεν είχαν εφαρμογή, αφού η αρχική προσφυγή για έντοκη επιστροφή είχε υποβληθεί στις 20-11-2012, δηλαδή πριν την έναρξη ισχύος του Ν. 4174/2013 (01-01-2014).

Η απόφαση 1196/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή μιας εταιρείας κατά της αρνητικής απάντησης του ΚΕΒΕΙΣ Θεσσαλονίκης. Η εταιρεία ζητούσε την καταβολή τόκων επί αχρεωστήτως καταβληθέντων φόρων ύψους 14.979,33€, καθώς και την ακύρωση του διενεργηθέντος συμψηφισμού. Η ΔΕΔ έκρινε απαράδεκτο τον ισχυρισμό περί συμψηφισμού, καθώς αυτός ανάγεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης (είσπραξη) και όχι του προσδιορισμού των φόρων. Επίσης, η προσβαλλόμενη πράξη περί άρνησης καταβολής τόκων κρίθηκε επιβεβαιωτική προγενέστερων αρνητικών απαντήσεων, οι οποίες είχαν καταστεί οριστικές, και συνεπώς στερείται  εκτελεστότητας, καθιστώντας την ενδικοφανή προσφυγή μη επιτρεπτή.

Η απόφαση 1084/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή που αφορά την άρνηση καταβολής τόκων επί αχρεωστήτως καταβληθέντος ποσού φόρων και προστίμων ύψους 42.337,59 ευρώ. Το ποσό αυτό επεστράφη στον προσφεύγοντα τον Νοέμβριο του 2024, μετά από ακυρωτικές αποφάσεις του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, οι οποίες ακύρωσαν πράξεις προσδιορισμού φόρου και προστίμων των ετών 2014 και 2015. Ο προσφεύγων ζήτησε την καταβολή τόκων επί της αχρεώστητης καταβολής, αίτημα που απέρριψε η Προϊσταμένη του ΚΕ.Β.ΕΙΣ. Θεσσαλονίκης. Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή, κρίνοντας ότι ο προσφεύγων δεν είχε υποβάλει αίτημα έντοκης επιστροφής φόρων (τόκων) στα αρχικά δικόγραφα των προσφυγών του, προϋπόθεση που απαιτείται από τις διατάξεις του άρθρου 53 του ν. 4987/2022 για τη γένεση σχετικού δικαιώματος.

Η απόφαση (0542/2025) του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά την έφεση πολιτικής συνταξιούχου κατά απόφασης καταλογισμού συνολικού ποσού 192.620,87 ευρώ, εκ των οποίων τα 76.217,52 ευρώ αντιστοιχούσαν σε αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά σύνταξης (Νοέμβριος 1998 έως Σεπτέμβριος 2008), πλέον τόκων και προσαυξήσεων (€116.403,35). Η εκκαλούσα, η οποία ήταν συνυπεύθυνη με τον αδελφό της (πρώην υπάλληλο του Υπουργείου Οικονομικών), υποστήριξε ότι απέδιδε τα ποσά σε αυτόν και δεν ευθυνόταν. Το Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό περί έλλειψης υπαιτιότητας, καθώς ο καταλογισμός σε αχρεωστήτως λαβόντα γίνεται ανεξαρτήτως υπαιτιότητας. Ωστόσο, έκρινε ότι οι τόκοι και οι προσαυξήσεις ύψους 116.403,35 ευρώ επιβλήθηκαν παρανόμως. Συνεπώς, η έφεση έγινε εν μέρει δεκτή και ο καταλογισμός περιορίστηκε στο ποσό του κεφαλαίου των 76.217,52 ευρώ.

Η απόφαση (63/2024) αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής που στρεφόταν κατά της σιωπηρής απόρριψης της αίτησης για καταβολή τόκων ύψους 8.385,96€ από τη Δ.Ο.Υ. Ν. ΙΩΝΙΑΣ. Το ποσό των τόκων αφορούσε αχρεωστήτως καταβληθέντα φόρο ύψους 20.070,10€, ο οποίος επιβλήθηκε αρχικά το οικονομικό έτος 2009. Μετά από τελεσίδικες αποφάσεις του Διοικητικού Πρωτοδικείου και Εφετείου Αθηνών, ο φόρος ακυρώθηκε και το ποσό επεστράφη. Ο προσφεύγων ζήτησε τόκους για το διάστημα στέρησης του ποσού. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή ως αβάσιμη, καθώς η επιστροφή του φόρου διενεργήθηκε εντός ενενήντα (90) ημερών από την επίδοση της οριστικής δικαστικής απόφασης στη φορολογική αρχή, σύμφωνα με το άρθρο 53 παρ. 2 του ΚΦΔ, γεγονός που αίρει την υποχρέωση καταβολής τόκων.

Κατάσχεση εκ μέρους της Διοίκησης, εις χείρας τρίτου πιστωτικού ιδρύματος, κατά υποχρέου ο οποίος είχε προαποβιώσει της επιβολής της κατασχέσεως και υποχρέωση της Διοίκησης προς απόδοση του περιελθόντος σ’ αυτή προϊόντος της κατασχέσεως, προς εξόφληση πολεοδομικού προστίμου, το οποίο τελεί υπό αναστολή είσπραξης, ενόψει της διάταξης της παρ.8 του άρθρου 24 του Ν.4178/2013, κατά την οποία καταβληθέντα ποσά ανεξαρτήτως της αιτίας καταβολής δεν αναζητούνται. Δικαιούχος της επιστροφής των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών.(...)Σε περίπτωση επιβολής κατασχέσεως εις χείρας τρίτου πιστωτικού ιδρύματος, εκ μέρους της Διοίκησης και υποβολής αρχικής εμπρόθεσμης και αρνητικής δηλώσεως εκ μέρους αυτού και ενημερώσεως της φορολογικής αρχής περί του θανάτου της υπόχρεου προ της επιβολής τη κατασχέσεως, αυτή καθίσταται ανυπόστατη και ενδείκνυται η Διοίκηση να αναμορφώσει, με τις απαραίτητες ενέργειες, τις νομικές και πραγματικές καταστάσεις που διαμορφώθηκαν εξ αιτίας της κατασχέσεως αυτής, ήτοι να επιστρέψει στο Τραπεζικό Ίδρυμα και στους τραπεζικούς λογαριασμούς από τους οποίους εκταμιεύθηκαν, ενόσω υφίστατο αναστολή εισπράξεως, τα ήδη καταβληθέντα από την Τράπεζα χρηματικά ποσά. Η Δ.Ο.Υ., ειδικότερα, οφείλει να εκκαθαρίσει το Ατομικό Φύλλο Εκπτώσεως (ΑΦΕΚ), που της απέστειλε η Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου Μαρκόπουλου Αττικής, χωρίς να κωλύεται από τη διάταξη του άρθρου 24 του Ν.4178/2013, στην οποία ορίζεται ότι τα καταβληθέντα ποσά, ανεξαρτήτως της αιτίας καταβολής δεν αναζητούνται, διότι η διάταξη προϋποθέτει έγκυρη καταβολή, βασιζόμενη σε υποστατή κατάσχεση. Τα ως άνω χρηματικά ποσά θα επιστραφούν στην Τράπεζα, ως αχρεωστήτως καταβληθέντα, καθόσον δεν έχει επέλθει παραγραφή της απαιτήσεως προς επιστροφή, σύμφωνα με το άρθρο 140 του Ν. 4270/2014, χωρίς πάντως να οφείλονται τόκοι υπερημερίας, διότι δεν συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 21 του ΚΝΔΔ (ομοφ.).

Ευθύνη Αθλητικής Ανώνυμης Εταιρείας (ΑΑΕ) για την καταβολή φόρων που έχουν βεβαιωθεί σε βάρος Αθλητικού Σωματείου και αφορούν δραστηριότητα Τμήματος Αμοιβομένων Αθλητών (ΤΑΑ), από τη μετατροπή του οποίου συνεστήθη η ΑΑΕ.(..)Κατάσταση :  Εκκρεμεί αποδοχή 
Τα ποσά φόρου τα οποία έχουν βεβαιωθεί σε βάρος Αθλητικού Σωματείου και αφορούν δραστηριότητα ΤΑΑ, μπορούν να εξατομικευτούν από τα λοιπά ποσά βεβαιωμένων φόρων σε βάρος του Αθλητικού Σωματείου και στη συνέχεια να καταβληθούν καθ υποκατάσταση από την ΑΑΕ, που συστήθηκε από τη μετατροπή του Τμήματος αυτού κατ εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 64 παρ.2 και 73 παρ.1 του Ν 2725/1999.

Η απόφαση 1271/2018 του Ελεγκτικού Συνεδρίου (Σε Ολομέλεια) απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως ανώνυμης εταιρείας («..Α.Ε.») κατά της 6423/2015 απόφασης του Ι Τμήματος. Η έφεση της εταιρείας είχε απορριφθεί, επικυρώνοντας την επιβολή δημοσιονομικής διόρθωσης συνολικού ποσού €86.522,71, πλέον τόκων, από τον Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών. Η διόρθωση αφορούσε αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ψηφιακή Σύγκλιση» (2007-2013). Οι παρατυπίες περιλάμβαναν τη δήλωση δαπανών από την εταιρεία που δεν είχαν ακόμα εξοφληθεί (μη επαληθευθείσα δαπάνη) και τη διενέργεια μη επιλέξιμων δαπανών. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η δημοσιονομική διόρθωση ήταν νόμιμη, καθώς η δαπάνη έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί πριν τη δήλωσή της, και απέρριψε τους ισχυρισμούς της εταιρείας, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρισμού περί μεταγενέστερης εξόφλησης του επίμαχου τιμολογίου.