ΔΕΔ/Αθ/72/2025

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής αλλοδαπής εταιρείας, μη εγκατεστημένης στην Ελλάδα, η οποία είναι εγγεγραμμένη για σκοπούς ΦΠΑ μέσω φορολογικού αντιπροσώπου. Η εταιρεία ζητούσε την ακύρωση της τεκμαιρόμενης αρνητικής απάντησης του ΚΕ.ΦΟ.Δ.Ε. Αττικής και την επιστροφή φόρου πολυτελείας ύψους 6.086,95€ ως αχρεωστήτως καταβληθέντος, ο οποίος αντιστοιχούσε σε ενδοκοινοτικές αποκτήσεις αγαθών που δεν πωλήθηκαν στην Ελλάδα αλλά μεταφέρθηκαν/επιστράφηκαν στο εξωτερικό. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας τη φορολογική αρχή. Η απόρριψη βασίστηκε στο άρθρο 17 του ν. 3833/2010, καθώς κρίθηκε ότι ο φόρος οφείλεται κατά τον χρόνο της ενδοκοινοτικής απόκτησης, ενώ «δεν παρέχεται εκ του νόμου δυνατότητα επιστροφής του φόρου πολυτελείας, που αποδόθηκε κατά τη στιγμή της ενδοκοινοτικής αποκτήσεως αυτών».

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής της αλλοδαπής εταιρείας «……………….» κατά της τεκμαιρόμενης αρνητικής απάντησης του Προϊσταμένου του ΚΕ.ΦΟ.Δ.Ε. Αττικής επί δήλωσης επιφύλαξης για τον φόρο πολυτελείας περιόδου Μαΐου 2024. Η εταιρεία, εγγεγραμμένη για σκοπούς ΦΠΑ στην Ελλάδα, ζητούσε επιστροφή φόρου πολυτελείας ύψους 419,36€ για ενδοκοινοτικώς αποκτηθέντα αγαθά πολυτελείας (κοσμήματα) που δεν πωλήθηκαν εντός της Ελλάδος αλλά μεταφέρθηκαν/επιστράφηκαν στο εξωτερικό, ισχυριζόμενη ότι δεν θεμελιώνεται νόμιμη υποχρέωση καταβολής φόρου. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας την άρνηση της φορολογικής αρχής, καθώς ο φόρος πολυτελείας επί των ενδοκοινοτικών αποκτήσεων οφείλεται κατά τον χρόνο παραλαβής των ειδών, και ο νόμος δεν παρέχει δυνατότητα επιστροφής του φόρου σε περίπτωση μεταγενέστερης εξαγωγής ή ενδοκοινοτικής παράδοσης.

Η απόφαση αφορά την αίτηση μιας αλλοδαπής εταιρείας για επιστροφή φόρου πολυτελείας, ο οποίος καταβλήθηκε για αγαθά που δεν πωλήθηκαν στην Ελλάδα αλλά μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό. Η εταιρεία, εγγεγραμμένη για σκοπούς ΦΠΑ μέσω φορολογικού αντιπροσώπου, διέθετε αγαθά πολυτελείας για πώληση στην Ελλάδα, αλλά όταν αυτά δεν πωλήθηκαν, τα μετέφερε σε άλλες χώρες. Η εταιρεία ζήτησε επιστροφή του φόρου, αλλά το Ελεγκτικό Συνέδριο απέρριψε την αίτηση, αποδεχόμενο ότι ο φόρος οφειλόταν κατά τη στιγμή της ενδοκοινοτικής απόκτησης των αγαθών και δεν προβλέπεται επιστροφή σε περίπτωση μεταγενέστερης μεταφοράς τους εκτός Ελλάδας. Η απόφαση βασίστηκε στις διατάξεις του άρθρου 17 του ν. 3833/2010 και στις σχετικές εγκύκλιες της Διοίκησης.

Η απόφαση 243/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά την ενδικοφανή προσφυγή αλλοδαπής εταιρείας κατά πράξης διορθωτικού προσδιορισμού ΦΠΑ/προστίμου, συνολικού ύψους €10.764,02, για τη φορολογική περίοδο 30/06/2021-31/12/2021. Η ΔΕΔ έκανε δεκτή την προσφυγή και τροποποίησε την πράξη. Όσον αφορά τις φορολογητέες εισροές, η ΔΕΔ αναγνώρισε το δικαίωμα έκπτωσης ΦΠΑ ύψους €23.971,60, κρίνοντας ότι, παρά τις τυπικές παραλείψεις (όπως οι εκπρόθεσμες ενάρξεις εργασιών των προμηθευτριών) οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την έκπτωση πληρούνταν. Όσον αφορά τις φορολογητέες εκροές, η ΔΕΔ έκρινε ότι η υπό εξέταση συναλλαγή (αξίας €51.196,86) αποτελούσε εσωτερική ενδοκοινοτική μεταφορά ιδίων αγαθών προς το δανέζικο ΑΦΜ της εταιρείας, η οποία απαλλάσσεται από ΦΠΑ. Καταργήθηκε ο καταλογιζόμενος φόρος και αναγνωρίστηκε συνολικό πιστωτικό υπόλοιπο προς επιστροφή ύψους €23.451,18.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανής προσφυγής μιας εταιρείας κατά της τεκμαιρόμενης σιωπηρής απόρριψης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ΦΑΕ Αθηνών, σχετικά με την αίτηση επιστροφής ΦΠΑ ύψους 166.605,76 € για το Β΄ τρίμηνο του 2017. Η εταιρεία διεκδίκησε τη μείωση της βάσης επιβολής ΦΠΑ λόγω εκπτώσεων (rebate) σε φαρμακευτικά προϊόντα που πούλησε σε φορείς κοινωνικής ασφάλισης και τον ΕΟΠΥΥ. Η φορολογική αρχή απορρίπτει το αίτημα, καθώς ο έλεγχος για τη συγκεκριμένη περίοδο είχε ήδη οριστικοποιηθεί και η τροποποιητική δήλωση δεν μπορούσε να υποβληθεί μετά την ολοκλήρωση του ελέγχου. Η απόφαση επικαλείται τις σχετικές νομοθεσίες, συμπεριλαμβανομένων των άρθρων 19 και 63 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4987/2022), καθώς και σχετικές πολιτικές και αποφάσεις της ΑΑΔΕ.

Χορήγηση ή μη της προβλεπόμενης, από το άρθρο 9 εδ.α του Ν. 3634/2008, απαλλαγής από το Ε.Τ.ΑΚ. του έτους 2008 για κατοικία στην Ελλάδα σε Ελληνίδα υπήκοο, η οποία υπηρετεί στα Κοινοτικά όργανα και έχει φορολογική κατοικία στην Ελλάδα.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
Ορθά βεβαιώθηκε από τη Δ.Ο.Υ. Κατοίκων Εξωτερικού σε βάρος Ελληνίδας υπηκόου που υπηρετεί στα Κοινοτικά όργανα (Λουξεμβούργο) και έχει φορολογική κατοικία στην Ελλάδα, το προβλεπόμενο Ενιαίο Τέλος Ακινήτων του έτους 2008, χωρίς τη χορήγηση της προβλεπόμενης, από το άρθρο 9 εδ.α του Ν. 3634/2008 «Κατάργηση φόρου κληρονομιών και γονικών παροχών –απαλλαγή πρώτης κατοικίας – ενιαίο τέλος ακινήτων – αντιμετώπιση λαθρεμπορίου καυσίμων και λοιπές διατάξεις», απαλλαγής, για κατοικία της που έχει στην Ν. Σμύρνη Αττικής, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις του εδ.ζ του άρθρου 9 του Ν. 3634/2008, η απαλλαγή αυτή δεν χορηγείται σε φυσικά πρόσωπα που κατοικούν μόνιμα στην αλλοδαπή. (ομοφ.)

Η απόφαση 367/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής επιχείρησης κατά τριών Οριστικών Πράξεων Διορθωτικού Προσδιορισμού ΦΠΑ για τις φορολογικές περιόδους 2021, 2022 και 2023. Η ΔΕΔ ακυρώνει τις πράξεις για το 2021 και 2022, κρίνοντας ότι ο μη εκπεστέος ΦΠΑ ενοικίων ύψους 768,16€ δεν υφίσταται. Όσον αφορά την πράξη του 2023, η ΔΕΔ την τροποποιεί. Δέχεται τον ισχυρισμό για ενδοκοινοτική συναλλαγή (υπηρεσίες 93.802,80€) καθώς ο ανακεφαλαιωτικός πίνακας VIES υποβλήθηκε, έστω και εκπρόθεσμα, και ακυρώνει τον καταλογισθέντα ΦΠΑ 24%. Αναγνωρίζει επίσης προς έκπτωση τον ΦΠΑ ύψους 25.943,80€ από 11 τιμολόγια, δεδομένου ότι η φορολογική αρχή δεν απέδειξε την έλλειψη συσχέτισης με φορολογητέες πράξεις. Ως αποτέλεσμα, η συνολική οφειλή τροποποιείται μόνο κατά το ποσό των 2.400,00€ που η προσφεύγουσα αποδέχτηκε ότι εκπέστηκε εκ παραδρομής.

Η απόφαση αριθμού 239, που εκδόθηκε από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.) στις 29 Ιανουαρίου 2024, απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή μιας εταιρείας κατά της τεκμαιρόμενης σιωπηρής απόρριψης της Δ.Ο.Υ. ΦΑΕ Αθηνών. Η εταιρεία ζητούσε την επιστροφή ΦΠΑ ύψους 149.989,33 ευρώ για το Γ΄ τρίμηνο του 2017, ισχυριζόμενη ότι το ποσό αντιστοιχούσε σε εκπτώσεις (rebate) προς φορείς κοινωνικής ασφάλισης και τον ΕΟΠΥΥ για φάρμακα. Ωστόσο, η Δ.Ο.Υ. απέρριψε το αίτημα, καθώς η εν λόγω φορολογική περίοδο είχε ήδη υποβληθεί σε έλεγχο και οριστικοποιηθεί, απαγορεύοντας την υποβολή εκπρόθεσμης τροποποιητικής δήλωσης μετά την ολοκλήρωση του ελέγχου. Η απόφαση επικαλείται τις διατάξεις του άρθρου 19 του νόμου 4987/2022 και τις σχετικές πολιτικές της Α.Α.Δ.Ε., επιβεβαιώνοντας την απόρριψη της προσφυγής.

Επιλέξιμες κατηγορίες επενδύσεων, χρόνος διατήρησής τους στην Ελλάδα, διαδικασία απόδειξης της επένδυσης και παρακολούθηση της διατήρησης της, επένδυσης για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 5Α του ν. 4172/2013, περί εναλλακτικής φορολόγησης εισοδήματος που προκύπτει στην αλλοδαπή φυσικών προσώπων που μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στην Ελλάδα.

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ 46834/2023- ΦΕΚ: 3393/Β/19.5.2023 -Κατηγορίες επενδύσεων, διαδικασία και δικαιολογητικά αιτήματος διαπίστωσης ολοκλήρωσης της επένδυσης, χρόνος διακράτησης της επένδυσης και παρακολούθηση αυτής, διακοπή ή μεταβολή στην επένδυση μετά τη διαπίστωση ολοκλήρωσης αυτής, για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 5Α του ν. 4172/2013, περί εναλλακτικής φορολόγησης εισοδήματος που προκύπτει στην αλλοδαπή φυσικών προσώπων που μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στην Ελλάδα

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής της υπόχρεης κατά της Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Μεταβίβασης Ακινήτου (Φ.Μ.Α.) της Δ.Ο.Υ. Πατρών. Η φορολογική αρχή είχε άρει την απαλλαγή φόρου πρώτης κατοικίας που χορηγήθηκε για αγορά ακινήτου το 2019, επειδή η προσφεύγουσα δεν εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα εντός της προβλεπόμενης διετίας. Η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι είναι μόνιμος κάτοικος προσκομίζοντας διάφορους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας και κοινοχρήστων. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, κρίνοντας ότι τα στοιχεία αυτά δεν αποδεικνύουν τη μόνιμη εγκατάσταση και επικύρωσε την πράξη της Δ.Ο.Υ. Η οριστική φορολογική υποχρέωση της υπόχρεης ανέρχεται συνολικά σε 2.997,01 ευρώ.