ΔΕΔ/Θεσ/364/2025

Η Απόφαση 184 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αποδέχεται την ενδικοφανή προσφυγή κατά της Πράξης Εκτιμώμενου Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων του ΚΕΦΟΔΕ ΑΤΤΙΚΗΣ, φορολογικού έτους 2019. Το ΚΕΦΟΔΕ είχε καταλογίσει φόρο 4.531,31 ευρώ για εισοδήματα (μισθούς 28.295,57 ευρώ) που ο προσφεύγων έλαβε από εταιρεία στη Ρουμανία και δεν είχε δηλώσει. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι ήταν φορολογικός κάτοικος Ρουμανίας από το 2005. Η ΔΕΔ έκρινε ότι, με βάση τα προσκομισθέντα αποδεικτικά (πιστοποιητικά φορολογικής κατοικίας, σύμβαση εργασίας και κατοικίας), το κέντρο των ζωτικών συμφερόντων του βρισκόταν στη Ρουμανία, και συνεπώς πρέπει να χαρακτηριστεί ως φορολογικός κάτοικος Ρουμανίας. Ως αποτέλεσμα, η ΔΕΔ ακύρωσε την προσβαλλόμενη πράξη και η οριστική φορολογική υποχρέωση για το 2019 ορίστηκε σε 0,00 ευρώ.

Η απόφαση 362/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την αποδοχή της ενδικοφανούς προσφυγής ενός φυσικού προσώπου και την ακύρωση της Πράξης Εκτιμώμενου Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2019. Η φορολογική αρχή είχε προσδιορίσει κύριο φόρο εισοδήματος και εισφορά αλληλεγγύης (συνολικά 21.575,80€) με βάση εισοδήματα από μισθωτές υπηρεσίες στη Ρουμανία. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι ήταν φορολογικός κάτοικος Ρουμανίας το 2019, προσκομίζοντας πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας, άδειες παραμονής και στοιχεία εργασίας. Η ΔΕΔ έκρινε ότι ο προσφεύγων ήταν φορολογικός κάτοικος Ρουμανίας και, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 4172/2013 και τη Σύμβαση Αποφυγής Διπλής Φορολογίας Ελλάδας-Ρουμανίας, δεν φορολογείται στην Ελλάδα για εισόδημα αλλοδαπής προέλευσης.

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή ενός φορολογουμένου κατά του εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2018. Ο φορολογούμενος ισχυρίστηκε ότι ήταν φορολογικός κάτοικος της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια του έτους αυτού και ότι τα εισοδήματά του από μισθωτές υπηρεσίες στην Ρουμανία είχαν ήδη φορολογηθεί εκεί. Το Ελεγκτικό Συνέδριο, α sau καταλ(This should be revised to improve clarity)  - **Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή ενός φορολογουμένου κατά του εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2018. Ο φορολογούμενος ισχυρίστηκε ότι ήταν φορολογικός κάτοικος της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια του έτους αυτού και ότι τα εισοδήματά του από μισθωτές υπηρεσίες στην Ρουμανία είχαν ήδη φορολογηθεί εκεί. Το Ελεγκτικό Συνέδριο, αφού εξέτασε τα προσκομιζόμενα δικαιολογητικά (πιστοποιητικά φορολογικής κατοικίας, συμβάσεις εργασίας, βεβαιώσεις εισοδημάτων), αποφάσισε να δεχτεί την προσφυγή και να ακυρώσει τον εκτιμώμενο προσδιορισμό, καθώς αποδείχθηκε ότι ο φορολογούμενος δεν είχε φορολογική κατοικία στην Ελλάδα για το συγκεκριμένο έτος και τα εισοδήματά του φορολογήθηκαν στην Ρουμανία σύμφωνα με τη Σύμβαση αποφυγής διπλής φορολογίας μεταξύ Ελλάδας και Ρουμανίας.** (This is a revised and improved summary for better clarity and completeness)

Η Απόφαση 742/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά Πράξης Εκτιμώμενου Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος Φ.Π. φορολογικού έτους 2019 της Δ.Ο.Υ. Πατρών. Η φορολογική αρχή είχε προσδιορίσει φόρο, θεωρώντας την προσφεύγουσα φορολογικό κάτοικο Ελλάδας, για εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες (23.345,94 ευρώ) που απέκτησε στη Ρουμανία, βάσει διασταυρώσεων δεδομένων. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι ήταν κάτοικος Ρουμανίας για το 2019 (προσκομίζοντας πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας, βεβαίωση εισοδήματος και στοιχεία διαμονής/εργασίας) και ότι το εισόδημα υπέκειτο σε αποκλειστική φορολόγηση στη Ρουμανία δυνάμει της Σύμβασης Αποφυγής Διπλής Φορολογίας Ελλάδας – Ρουμανίας (ν.2279/1955). Η ΔΕΔ διαπίστωσε ότι το κέντρο των ζωτικών συμφερόντων της προσφεύγουσας βρισκόταν στη Ρουμανία. Ως εκ τούτου, έγινε δεκτή η προσφυγή και διατάχθηκε η διενέργεια νέας εκκαθάρισης για το έτος 2019.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής του φορολογουμένου, ο οποίος αμφισβήτησε τον εκτιμώμενο προσδιορισμό φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2018. Ο φορολογούμενος ισχυρίστηκε ότι είναι φορολογικός κάτοικος Ρουμανίας από το 2005, όπου ζει και εργάζεται μόνιμα. Η προσβαλλόμενη πράξη εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου, η οποία βασίστηκε σε πληροφορίες από αυτόματη ανταλλαγή δεδομένων με τη Ρουμανία και καθόρισε φορολογική υποχρέωση ύψους 7.277,89 ευρώ, αντικαταστάθηκε αυτοδικαίως μετά την υποβολή δήλωσης από τον φορολογούμενο, με νέα πράξη διοικητικού προσδιορισμού που κατέστησε τελικό χρεωστικό ποσό 2.034,28 ευρώ. Η υπό κρίση προσφυγή κρίθηκε απαράδεκτη καθώς στρέφεται κατά μη υπαρκτής πλέον πράξης.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής ενός φορολογούμενου κατά της επιβολής προστίμου ύψους 250 ευρώ λόγω εκπρόθεσμης υποβολής τροποποιητικής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2018. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η τροποποιητική δήλωση αφορούσε αναδρομικά ποσά επιδοτήσεων που εισπράχθηκαν το 2019 και αναρτήθηκαν το 2020, πράγμα που θεωρούσε ότι καθιστούσε την υποβολή εμπρόθεσμη. Ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι η δήλωση δεν σχετιζόταν με τα αναδρομικά ποσά, αλλά με διορθώσεις σε ήδη δηλωμένα ποσά, γεγονός που επιβεβαίωσε την ορθότητα του προστίμου. Το Ελεγκτικό Συμβούλιο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής ενός φορολογούμενου κατά της σιωπηρής απόρριψης της Τροποποιητικής-Ανακλητικής Δήλωσης Φόρου Εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2020. Ο φορολογούμενος, κάτοικος Ολλανδίας, είχε λάβει εφάπαξ ποσό από ασφαλιστήριο συνταξιοδοτικό σύμβατο ως εισόδημα, το οποίο φορολογήθηκε στην Ελλάδα. Ο ισχυρισμός του ότι το ποσό απαλλάσσεται από φόρο βάσει της Σύμβασης Αποφυγής Διπλής Φορολογίας μεταξύ Ελλάδας και Ολλανδίας κρίθηκε αβάσιμος, καθώς η συγκεκριμένη πληρωμή μπορεί να φορολογηθεί και στα δύο κράτη σύμφωνα με τις διατάξεις της Σύμβασης. Η αρμόδια φορολογική αρχή επιβεβαίωσε την ορθότητα της αρχικής φορολόγησης και της απόρριψης της τροποποιητικής δήλωσης.

Η απόφαση αφορά την επανεξέταση της ενδικοφανής προσφυγής ενός πολίτη που διαφώνησε με τον διοικητικό προσδιορισμό φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2022. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι δεν εισέπραξε ορισμένες αποδοχές από την εταιρία στην οποία εργαζόταν, συμπεριλαμβανομένης αποζημίωσης απόλυσης και τακτικών αποδοχών, και βρισκόταν σε δικαστική διαμάχη με την εταιρία. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών αποδέχθηκε εν μέρει την προσφυγή, διαπιστώνοντας ότι το ποσό της αποζημίωσης απόλυσης πρέπει να αφαιρεθεί από τη δήλωση, αλλά δεν βρέθηκαν αρκετά στοιχεία για την αφαίρεση των τακτικών αποδοχών. Η αρμόδια Δ.Ο.Υ. οδηγήθηκε να προχωρήσει σε νέα εκκαθάριση της δήλωσης σύμφωνα με την απόφαση.

Η απόφαση 1104/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης επιβολής προστίμου ύψους €100,00 από την Δ.Ο.Υ. ΕΔΕΣΣΑΣ. Το πρόστιμο επιβλήθηκε για την εκπρόθεσμη υποβολή της αρχικής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος φορολογικού έτους 2023, η οποία υποβλήθηκε στις 16/01/2025. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να την υποβάλει εμπρόθεσμα (έως 31/12/2024, ως κάτοικος εξωτερικού) επειδή η μεταβολή της φορολογικής του κατοικίας (προς Σουηδία) εγκρίθηκε επίσημα μόλις στις 10/01/2025. Η ΔΕΔ απέρριψε τον ισχυρισμό, τονίζοντας ότι ο προσφεύγων είχε υποβάλει εκπροθέσμως όλες τις αρχικές αιτήσεις και τα δικαιολογητικά για τη μεταβολή κατοικίας το 2024. Συνεπώς, όφειλε να είχε υποβάλει τη δήλωση ως φορολογικός κάτοικος Ελλάδος έως την κανονική καταληκτική προθεσμία της 02/08/2024, καθιστώντας την υποβολή του Ιανουαρίου 2025 εκπρόθεσμη και την επιβολή του προστίμου σύννομη.

Η απόφαση αριθμού 436 εκδόθηκε από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων και αφορά αίτημα ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2018. Ο προσφεύγων, κάτοικος Σουηδίας, εργάστηκε για τρεις μήνες στην Ελλάδα και έλαβε αποδοχές ύψους 3.575,71 ευρώ, για τις οποίες δεν υπέβαλε εγκαίρως δήλωση. Η φορολογική διοίκηση εκτίμησε τον φόρο του βάσει του άρθρου 33 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, με ποσό πληρωμής 418,94 ευρώ. Αν και ο προσφεύγων προσέφυγε ισχυριζόμενος ότι ο φόρος είναι υπερβολικός και ότι είχε ήδη παρακρατήσεις φόρου, η επιτροπή απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη, δεδομένου ότι η πράξη έπαψε να ισχύει μετά την υποβολή της δήλωσης.