ΔΕΔ/Αθ/416/2025

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή πολίτη κατά διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και προστίμου από τη Δ.Ο.Υ. Πατρών για το φορολογικό έτος 2017. Ο προσδιορισμός προέκυψε από τροποποιητική δήλωση που συμπεριέλαβε εισοδήματα από Γερμανία, τα οποία δεν είχαν δηλωθεί αρχικά. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι τα εισοδήματα είχαν ήδη φορολογηθεί στη Γερμανία και ότι υπήρχε πλάνη στον υπολογισμό. Η απόφαση μερικώς αποδέχθηκε την προσφυγή, επικυρώνοντας το πρόστιμο αλλά διατάσσοντας εκ νέου εκκαθάριση λαμβάνοντας υπόψη τα δηλωθέντα ποσά και την ενδεχόμενη διπλή φορολογία.

Η απόφαση 484/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως αβάσιμη την ενδικοφανή προσφυγή ενός φορολογούμενου κατά της αρνητικής απάντησης της Δ.Ο.Υ. Έδεσσας. Ο προσφεύγων διαμαρτυρήθηκε για την πράξη διοικητικού προσδιορισμού φόρου του 2018, η οποία βασίστηκε σε στοιχεία αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών με τη Γερμανία, προσθέτοντας εισοδήματα 52.001,52€ (μισθοί/συντάξεις αλλοδαπής) στον κωδικό 389. Ο προσφεύγων ισχυριζόταν ότι ποσό 35.976,41€ αφορούσε εφάπαξ ασφάλισμα ομαδικού ασφαλιστηρίου συμβολαίου (κωδικός 395). Η ΔΕΔ, εξετάζοντας τα προσκομιζόμενα έγγραφα, κατέληξε ότι το ποσό αποτελεί κεφαλαιοποίηση εργοστασιακής σύνταξης και όχι εφάπαξ αποζημίωση λόγω διακοπής σχέσης εργασίας, επομένως ο ισχυρισμός του απορρίφθηκε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επικύρωση του αρχικού διοικητικού προσδιορισμού φόρου.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής, που υποβλήθηκε από φορολογικό κάτοικο Γερμανίας, κατά πράξης εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2019, με συνολικό ποσό πληρωμής 1.293,60€. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η σύνταξη που έλαβε €5.879,98 έπρεπε να φορολογηθεί μόνο στη Γερμανία, σύμφωνα με τη Σύμβαση Αποφυγής Διπλής Φορολογίας Ελλάδας-Γερμανίας. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή ως αβάσιμη, διότι ο προσφεύγων δεν προσκόμισε τα απαραίτητα δικαιολογητικά, όπως η Αίτηση για την Εφαρμογή της Σύμβασης με πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας υπογεγραμμένο από την αρμόδια γερμανική φορολογική αρχή, ούτε έγγραφα που να αποδεικνύουν ότι το εισόδημα δηλώθηκε ή γνωστοποιήθηκε στη Γερμανία. Συνεπώς, η οριστική φορολογική υποχρέωση διατηρείται.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ανώνυμης εταιρείας κατά της οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2023, που εκδόθηκε από την Δ.Ο.Υ. Έδεσσας. Η προσφεύγουσα ζητούσε την ακύρωση της πράξης, καθώς η ΔΟΥ είχε επαναπροσδιορίσει το πιστωτικό ποσό προς επιστροφή από €50.618,42 σε €42.597,75. Η διαφορά προέκυψε επειδή ο έλεγχος απέρριψε την αφαίρεση ποσού €36.455,43 (κωδικός 462), το οποίο η εταιρεία δήλωσε ως αχρησιμοποίητες προβλέψεις προηγούμενων χρήσεων που είχαν ήδη φορολογηθεί. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, καθώς η εταιρεία δεν τεκμηρίωσε επαρκώς ότι τα εν λόγω ποσά είχαν αναμορφωθεί και φορολογηθεί στις δηλώσεις των προηγούμενων ετών.

Η απόφαση 1261/10-07-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά δώδεκα πράξεων επιβολής προστίμου, συνολικού ύψους 1.200,00 €, που επιβλήθηκαν από τη Δ.Ο.Υ. Έδεσσας. Τα πρόστιμα επιβλήθηκαν για εκπρόθεσμη υποβολή δώδεκα δηλώσεων βραχυχρόνιας διαμονής για το φορολογικό έτος 2023. Η προσφεύγουσα ζήτησε την ακύρωση, ισχυριζόμενη ότι τα έσοδα είχαν συμπεριληφθεί στις δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος (Ε3 και Ε1). Η ΔΕΔ απέρριψε τους ισχυρισμούς, κρίνοντας ότι το εισόδημα από βραχυχρόνια μίσθωση έπρεπε να είχε δηλωθεί ως εισόδημα ακίνητης περιουσίας στο έντυπο Ε2 (και να φορολογηθεί με 15%) και όχι ως εισόδημα επιχειρηματικής δραστηριότητας. Λόγω αυτής της αναντιστοιχίας, η διάταξη περί μη επιβολής προστίμου για εκπρόθεσμη δήλωση (άρθρο 111 παρ. 5 περ. γ. Ν.4446/2016) δεν μπορούσε να εφαρμοστεί.

Η απόφαση 59/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2022 από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Βόλου. Ο προσφεύγων είχε δηλώσει εισόδημα αλλοδαπής (Βέλγιο) ύψους 40.950,00€ και φόρο αλλοδαπής 15.101,80€ ζητώντας πίστωση. Η φορολογική αρχή απέρριψε την πίστωση και μετέφερε το εισόδημα σε κωδικό αποκλειστικής φορολόγησης από την Ελλάδα (κωδικός 391), οδηγώντας σε συνολικό ποσό πληρωμής 23.022,21€. Ο προσφεύγων ζήτησε την ακύρωση, υποστηρίζοντας εσφαλμένη ερμηνεία της Σύμβασης Αποφυγής Διπλής Φορολογίας (ΣΑΔΦ) Ελλάδας – Βελγίου. Η ΔΕΔ αποδέχθηκε την προσφυγή και ακύρωσε την προσβαλλόμενη πράξη αποκλειστικά λόγω τυπικής πλημμέλειας, καθώς η πράξη της Δ.Ο.Υ. δεν περιείχε σαφή και επαρκή αιτιολογία για τη χρήση στοιχείων διαφορετικών από αυτά που είχαν δηλωθεί, παραβιάζοντας το άρθρο 76 του Κ.Φ.Δ. Η Δ.Ο.Υ. καλείται να εκδώσει νέα πράξη σύμφωνα με το σκεπτικό.

Η απόφαση 714/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά της άρνησης της Δ.Ο.Υ. Ρεθύμνου να ακυρώσει πράξεις εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου για τα φορολογικά έτη 2015, 2016 και 2017. Οι πράξεις είχαν εκδοθεί λόγω μη δήλωσης εσόδων από ενοίκια από τον προσφεύγοντα. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι υπήρξε πρόδηλη έλλειψη φορολογικής υποχρέωσης, καθώς ήταν ανήλικος (γεννηθείς 08-11-2000) κατά τα έτη αυτά, γεγονός που σήμαινε ότι δεν είχε υποχρέωση υποβολής δήλωσης. Το εισόδημα είχε ήδη δηλωθεί και φορολογηθεί νόμιμα από τον πατέρα του, ο οποίος ασκούσε τη γονική μέριμνα. Η Δ.Ε.Δ. έκρινε τον ισχυρισμό βάσιμο και ακύρωσε τις προσβαλλόμενες πράξεις, μηδενίζοντας την οριστική φορολογική υποχρέωση για τα έτη 2015, 2016 και 2017.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής της φορολογουμένης, η οποία ζητούσε τη διαγραφή ακινήτων από τις τροποποιητικές δηλώσεις Ε9 για τα έτη 2014, 2015 και 2016, καθώς τα ακίνητα ανήκαν στον σύζυγό της και είχαν δηλωθεί εκ παραδρομής. Το Ελεγκτικό Συνεδρίο επικύρωσε την αρνητική απάντηση της ΔΟΥ Κορίνθου, καθώς οι τροποποιητικές δηλώσεις υποβλήθηκαν εκπρόθεσμα, μετά την παραγραφή του δικαιώματος της φορολογικής διοίκησης να εκδώσει πράξη προσδιορισμού φόρου για τα εν λόγω έτη (31/12/2019 για το 2014, 31/12/2020 για το 2015 και 31/12/2021 για το 2016). Η απόφαση στηρίχθηκε στις διατάξεις των άρθρων 19 και 36 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, καθώς και στις σχετικές πολιτικές της ΑΑΔΕ.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο εξέδωσε απόφαση με αριθμό 253 στις 29 Ιανουαρίου 2024, με την οποία απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή ενός φορολογούμενου, κατοίκου Γαλλίας. Ο φορολογούμενος προσέφυγε κατά του διορθωτικού προσδιορισμού φόρου για το φορολογικό έτος 2019, όπου είχε φορολογηθεί για εφάπαξ ασφάλισμα ύψους 79.207,60 ευρώ. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η Ελλάδα δεν είχε δικαίωμα φορολόγησης βάσει της Συμφωνίας Αποφυγής Διπλής Φορολογίας με τη Γαλλία. Ωστόσο, η απόφαση επιβεβαίωσε τον αρχικό προσδιορισμό, καθώς ο φορολογούμενος δεν ακολούθησε τη διαδικασία υποβολής αίτησης επιστροφής του παρακρατηθέντος φόρου σύμφωνα με τις οδηγίες της ΑΑΔΕ.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και πράξης επιβολής προστίμου 100,00 € για το φορολογικό έτος 2014. Η υπόθεση αφορά φορολογούμενη κάτοικο Ελλάδας που έλαβε συντάξεις από τη Γερμανία, ύψους 23.036,02 €, οι οποίες προστέθηκαν οίκοθεν στο φορολογητέο εισόδημά της από τη Δ.Ο.Υ. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι η αποκλειστική αρμοδιότητα φορολόγησης ανήκει στη Γερμανία βάσει της ΣΑΔΦ, καθώς παρείχε υπηρεσίες σε γερμανικό δημόσιο φορέα. Μετά από αναπομπή της υπόθεσης από το Διοικητικό Πρωτοδικείο λόγω αρχικής απόρριψης ως εκπρόθεσμης, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε τελικά τους ισχυρισμούς της ως αναπόδεικτους, καθώς δεν προσκομίστηκαν έγγραφα που να πιστοποιούν το νομικό καθεστώς του ασφαλιστικού φορέα ή τον τομέα (δημόσιο/ιδιωτικό) προηγούμενης απασχόλησης, απαραίτητα για την εφαρμογή της ΣΑΔΦ. Επικυρώθηκε το τελικό χρεωστικό ποσό των 4.139,03 €.