ΔΕΔ/Αθ/574/2024

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της δεύτερης ενδικοφανούς προσφυγής του προσφεύγοντος ως απαράδεκτης. Ο προσφεύγων είχε υποβάλλει αρχικά ενδικοφανή προσφυγή κατά οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ για τα έτη 2018, 2019 και 2020, καθώς και πράξεων επιβολής προστίμων. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών κρίνει απαράδεκτη τη δεύτερη προσφυγή, καθώς ο προσφεύγων είχε ήδη υποβάλλει παρόμοια προσφυγή με τους ίδιους ισχυρισμούς και τα ίδια στοιχεία, η οποία είχε εν μέρει γίνει δεκτή. Η απόφαση βασίστηκε στις διατάξεις του άρθρου 24 του ν.4274/2014, που απαγορεύει την άσκηση δεύτερης προσφυγής για τον ίδιο λόγο, εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις.

Η απόφαση 260/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη τη δεύτερη ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε από την εταιρεία με επωνυμία «………» και ΑΦΜ «………» στις 17-10-2024. Η προσφυγή στρεφόταν κατά πράξεων του Προϊσταμένου του 4ου ΕΛ.ΚΕ. ΑΤΤΙΚΗΣ, που αφορούσαν οριστική πράξη διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος (ΦΕ 2023) και πράξεις επιβολής προστίμων (ΦΕ 2023 και 2024). Η πρώτη ενδικοφανής προσφυγή είχε απορριφθεί επί της ουσίας με προηγούμενη απόφαση στις 11-2-2025. Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 24 του ν. 4274/2014 και του άρθρου 72 του ΚΦΔ, η άσκηση δεύτερης προσφυγής κατά της ίδιας πράξης είναι απαράδεκτη. Τα νέα στοιχεία που προσκόμισε η εταιρεία με την εν λόγω προσφυγή οδήγησαν μόνο σε συμπληρωματικό έλεγχο, όπου η φορολογική αρχή ενέμεινε στις αρχικές της απόψεις.

Η απόφαση 41/10.01.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή ενός επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στο εμπόριο ψαριών. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση πράξεων επιβολής προστίμου (άρθρου 58Α Ν.4987/2022) για τα φορολογικά έτη 2020 και 2021, συνολικού ύψους 5.177,27€, που επιβλήθηκαν λόγω μη έκδοσης φορολογικών στοιχείων και απόκρυψης συναλλαγών. Η προσφυγή κρίθηκε απαράδεκτη διότι ο προσφεύγων είχε ήδη υποβάλει προηγουμένως ενδικοφανή προσφυγή κατά των ίδιων ακριβώς πράξεων, η οποία είχε απορριφθεί με την απόφαση 2708/19.12.2024, καθιστώντας έτσι τη δεύτερη προσφυγή απαράδεκτη βάσει δικονομικών κανόνων.

Η απόφαση 294/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υπέβαλε ο προσφεύγων, ο οποίος θεωρείται αλληλεγγύως υπεύθυνος για χρέη ανώνυμης εταιρείας λόγω της ιδιότητάς του ως προέδρου Δ.Σ. και διευθύνοντος συμβούλου. Η προσφυγή στρεφόταν κατά τριών πράξεων: της έκθεσης μερικού φορολογικού ελέγχου, η οποία απορρίφθηκε ως προπαρασκευαστική και μη εκτελεστή πράξη. Της οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού Φ.Π.Α., η οποία κρίθηκε εκπρόθεσμη, καθώς υποβλήθηκε μετά την πάροδο 30 ημερών από την κοινοποίησή της. Της ατομικής ειδοποίησης καταβολής, η οποία αφορά διαφορά εντός του σταδίου διοικητικής εκτέλεσης και δεν προσβάλλεται με ενδικοφανή προσφυγή.

Η Απόφαση 163/03.02.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξης επιβολής προστίμου 100,00 € από την Δ.Ο.Υ. Καλαμαριάς. Το πρόστιμο είχε επιβληθεί λόγω εκπρόθεσμης υποβολής τροποποιητικής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2019. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι ο Ε.Φ.Κ.Α. είχε προσθέσει μεταγενέστερα εισόδημα δίχως να την ενημερώσει. Ωστόσο, η Δ.Ε.Δ. έκρινε την προσφυγή απαράδεκτη: πρώτον, επειδή η προσφυγή κατά της αρχικής πράξης επιβολής προστίμου υποβλήθηκε εκπρόθεσμα, μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών από την κοινοποίησή της, και δεύτερον, επειδή η προσφυγή κατά της αρνητικής απάντησης της Δ.Ο.Υ. για τη διαγραφή του προστίμου αποτελεί επιβεβαιωτική πράξη που στερείται εκτελεστού χαρακτήρα.

Η απόφαση αριθμού 247 εκδόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2024 από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της ΑΑΔΕ. Ο προσφεύγων υποβάλλει ενδικοφανή προσφυγή κατά της Ατομικής Ειδοποίησης Καταβολής-Υπερημερίας που επήλθε λόγω μη καταβολής ληξιπρόθεσμων οφειλών από την εταιρεία «…………………………», αντί του αποβιώσαντα πατέρα του. Η ενδικοφανή προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, καθώς η διαφορά αφορά το στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης και όχι του προσδιορισμού των οφειλών. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (άρθρο 63) και του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (άρθρο 217), οι ενστάσεις αυτές πρέπει να εκδηλώνονται με την άσκηση ανακοπής και όχι με ενδικοφανή προσφυγή. Η απόφαση μπορεί να προσβληθεί ενώπιον των αρμόδιων Διοικητικών Δικαστηρίων εντός 30 ημερών από την κοινοποίησή της.

Η απόφαση 84/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2023, με την οποία είχε καταλογιστεί συνολικό ποσό 2.035,31€. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση της πράξης, αμφισβητώντας το τεκμήριο ελάχιστου ετήσιου εισοδήματος του άρθρου 28Α του Κ.Φ.Ε., υποστηρίζοντας ότι αντιβαίνει στις συνταγματικές αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας. Η Διεύθυνση απέρριψε την προσφυγή καθώς διαπιστώθηκε ότι ο υπόχρεος είχε ήδη καταθέσει προηγούμενη ενδικοφανή προσφυγή κατά της ίδιας πράξης, καθιστώντας τη δεύτερη προσφυγή απαράδεκτη βάσει του άρθρου 70 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.

Η απόφαση αριθμού 470 του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η οποία εκδόθηκε στις 20-02-2024, αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής ενός φορολογουμένου που ζητούσε την αναδρομική μεταβολή της φορολογικής του κατοικίας από την Ελλάδα στη Γαλλία από το έτος 2015. Ο προσφεύγων υποστήριζε ότι δεν είχε υποβάλλει εγκαίρως το αίτημα λόγω παράδοσης και αβλεψίας του λογιστή του. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, με απόφαση 2105/2018, είτε αποφάνθηκε ότι τέτοιες διαφορές είναι ακυρωτικές και δεν συνδέονται άμεσα με φορολογικές υποχρεώσεις, γι' αυτό η προσφυγή δεν μπορεί να ασκείται με ενδικοφανή διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο 63 του ΚΦΔ, αλλά μόνο με αίτηση ακυρώσεως στο ΣτΕ εντός 60 ημερών. Συνεπώς, η ενδικοφανή προσφυγή κρίθηκε απαράδεκτη.

Η απόφαση 1157/23.06.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή κατά της πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2023, η οποία επέβαλε χρεωστικό ποσό 3.163,25€ βάσει του άρθρου 28Α του Ν. 4172/2013 (ελάχιστο τεκμαρτό εισόδημα). Η προσφεύγουσα (λογίστρια) αμφισβητούσε το τεκμαρτό εισόδημα, προβάλλοντας ισχυρισμούς περί αντισυνταγματικότητας, αντίθεσης με την ΕΣΔΑ και αναντιστοιχίας με την πραγματικότητα (ζημίες). Η ΔΕΔ έκρινε την προσφυγή απαράδεκτη, καθώς διαπιστώθηκε ότι αποτελεί δεύτερη ενδικοφανή προσφυγή από την ίδια υπόχρεη κατά της αυτής πράξης, κάτι που είναι μη επιτρεπτό βάσει της αναλογικής εφαρμογής του άρθρου 70 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.

Η απόφαση με αριθμό 249 εκδόθηκε από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών και αφορά ενδικοφανή προσφυγή κατά ατομικής ειδοποίησης καταβολής-υπερημερίας. Ο προσφεύγων ανέφερε λόγους όπως μη επίδοση ατομικών ειδοποιήσεων, αοριστία οφειλής, μη εκκαθάριση απαίτησης και παραβίαση αρχών χρηστής διοίκησης. Το Ελεγκτικό Συμβούλιο απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη, καθώς οι διαφορές ανήκουν στο στάδιο διοικητικής εκτέλεσης και πρέπει να επιλυθούν με ανακοπή σύμφωνα με τον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας. Η απόφαση επιτρέπει την άσκηση προσφυγής στα διοικητικά δικαστήρια εντός 30 ημερών από την κοινοποίησή της.