ΔΕΔ/Αθ/675/2024

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανή προσφυγής της εταιρείας «………………….. Ε.Ε.» εναντίον της Οριστικής Πράξης Επιβολής Προστίμου Ε.Λ.Π. του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Παλλήνης. Το πρόστιμο ύψους 1.000,00€ επιβλήθηκε λόγω διακίνησης ενός αντικειμένου χωρίς συνοδευτικό στοιχείο διακίνησης κατά τη διάρκεια ελέγχου στο λιμάνι της …………… στις 08/04/2023. Η εταιρεία ισχυρίστηκε ότι είχε εκδόσει Δελτίο Αποστολής, αλλά ο έλεγχος δεν το δέχθηκε καθώς δεν συνοδευόταν κατά τη στιγμή της διακίνησης και το παραστατικό δεν αντιστοιχούσε ακριβώς στο μεταφερόμενο αγαθό. Τελικά, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών επικύρωσε την επιβολή του προστίμου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 54 του ΚΦΔ και 5 του Ν.4308/2014.

Η απόφαση 680/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή ενάντια σε πράξεις διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος, ΦΠΑ και προστίμων για το φορολογικό έτος 2018, οι οποίες εκδόθηκαν από τη Δ.Ο.Υ. Λάρισας. Στον προσφεύγοντα καταλογίστηκαν συνολικά €95.610,80 (φόρος εισοδήματος, πρόστιμο άρθρου 58 και ειδική εισφορά αλληλεγγύης), €34.120,72 (διαφορά ΦΠΑ), €17.060,36 (πρόστιμο για μη έκδοση 3.031 φορολογικών στοιχείων) και €2.600,00 (πρόστιμο άρθρου 54). Ο έλεγχος έκρινε ότι ο προσφεύγων ήταν ο εν τοις πράγμασι υπεύθυνος της επιχείρησης, η οποία λειτουργούσε στο όνομα άλλου προσώπου (αχυράνθρωπος) και δεν είχε εκδώσει τις σχετικές αποδείξεις. Ο ισχυρισμός του προσφεύγοντα ότι η αμετάκλητη αθωωτική απόφαση του Πλημμελειοδικείου Αθηνών αποτελεί δεδικασμένο απορρίφθηκε, καθώς η αθώωση αφορούσε διαφορετικά αδικήματα και βασίστηκε σε αμφιβολίες, όχι σε ουσιαστική έρευνα φορολογικών ζητημάτων.

Η απόφαση 214/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή νομικής οντότητας (πρατήριο ψωμιού) κατά πράξης επιβολής προστίμου 2.000,00 € από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Σερρών. Το πρόστιμο επιβλήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 57 παρ. 6 του Ν. 5104/2024 (Κ.Φ.Δ.), λόγω μη έκδοσης φορολογικού στοιχείου αξίας (Α.Λ.Σ.) καθ' υποτροπή, κατά παράβαση των Ε.Λ.Π. και του Κ.Φ.Δ. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι είχε εκδώσει Α.Λ.Σ. αξίας 2,31€, αλλά η Δ.Ε.Δ. έκρινε ότι αυτή η απόδειξη αφορούσε άλλο πελάτη και ήταν χρονικά προγενέστερη του ελέγχου. Η Δ.Ε.Δ. επίσης έκρινε απαράδεκτη την προσφυγή κατά του σημειώματος διαπιστώσεων, καθώς δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη. Κατά συνέπεια, επικυρώθηκε το πρόστιμο των 2.000,00 €.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής μιας ατομικής επιχείρησης κατά της επιβολής προστίμου ύψους 500,00€ από τη Δ.Ο.Υ. Παλλήνης. Το πρόστιμο επιβλήθηκε λόγω μη έκδοσης αποδείξεων για υπηρεσίες χρήσης ξαπλώστρας σε δύο πελάτες, συνολικού ποσού 20,00€, με αναλογούντα ΦΠΑ 3,87€, κατά παράβαση των άρθρων 8, 12 και 13 του ν.4308/2014 (ΕΛΠ). Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι δεν ολοκληρώθηκε η παροχή των υπηρεσιών, αλλά το δικαστικό όργανο απέρριψε τον ισχυρισμό του, επιβεβαιώνοντας τις διαπιστώσεις του ελέγχου και τη νομιμότητα του προστίμου βάσει του άρθρου 58Α του ΚΦΔ.

Η απόφαση 542/2025 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή νομικής οντότητας κατά της πράξης επιβολής προστίμου ύψους 1.000,00€, η οποία επιβλήθηκε από τον προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Φ.Α.Ε. Θεσσαλονίκης για το φορολογικό έτος 2024. Το πρόστιμο επιβλήθηκε λόγω μη έκδοσης φορολογικού στοιχείου διακίνησης (Δελτίο Αποστολής) κατά τη μεταφορά αγαθών –συμπεριλαμβανομένου εμπορεύσιμου ηλεκτρολογικού υλικού (λάμπες και καλώδιο)– από την κεντρική έδρα της εταιρείας στο υποκατάστημά της στη Λήμνο, στις 14-09-2024. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι δεν είχε υποχρέωση έκδοσης, αλλά η ΔΕΔ απέρριψε τον ισχυρισμό, κρίνοντας ότι η οντότητα ήταν υπόχρεη σε έκδοση παραστατικού διακίνησης σύμφωνα με το άρθρο 5 του Ν. 4308/2014 (Ε.Λ.Π.).

Η απόφαση 373/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής εταιρείας (Ξενοδοχεία) κατά καταλογιστικών πράξεων της Δ.Ο.Υ. Ρόδου για το φορολογικό έτος 2018. Ο αρχικός έλεγχος είχε διαπιστώσει λογιστικές διαφορές ύψους 156.609,15€, κυρίως λόγω μη εξόφλησης δαπανών άνω των 500€ με τραπεζικά μέσα πληρωμής και καταχώρησης προσωπικών δαπανών. Η ΔΕΔ, εξετάζοντας συμπληρωματικά τραπεζικά στοιχεία που προσκόμισε η εταιρεία, αναγνώρισε νόμιμη εξόφληση δαπανών ύψους 24.103,00€. Ως εκ τούτου, τροποποίησε την Οριστική Πράξη Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος μειώνοντας το συνολικό ύψος των λογιστικών διαφορών σε 132.506,15€. Η προσφυγή απορρίφθηκε ως προς τον Φ.Π.Α. και το πρόστιμο μη τήρησης αξιόπιστου λογιστικού συστήματος (2.500€).

Η απόφαση 1130/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή εταιρείας κατά πράξης επιβολής προστίμου 250,00€ από τη ΔΟΥ Βόλου. Το πρόστιμο επιβλήθηκε λόγω εκπρόθεσμης υποβολής (28/05/2021) αρχικής δήλωσης φόρου μισθωτών υπηρεσιών (ΦΜΥ) για την περίοδο 01/10/2020 - 31/10/2020, η οποία είχε αρχική καταληκτική προθεσμία 31/12/2020. Η προσφεύγουσα επικαλέστηκε ως λόγο ανωτέρας βίας την ασθένεια και τη νοσηλεία του γιου του λογιστή της σε ογκολογική κλινική. Η ΔΕΔ απέρριψε τον ισχυρισμό, τονίζοντας ότι οι λόγοι ανωτέρας βίας συνέτρεξαν μετά τον Νοέμβριο του 2020, αφήνοντας στον λογιστή επαρκή χρόνο για εμπρόθεσμη υποβολή. Επίσης, η ευθύνη βαρύνει τον νόμιμο εκπρόσωπο της εταιρείας ανεξάρτητα από τους συνεργάτες της. Το πρόστιμο επιβλήθηκε ορθώς, βάσει του άρθρου 54 του Ν.4987/2022.

Η απόφαση αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής φυσικού προσώπου κατά της πράξης επιβολής προστίμου που εκδόθηκε από την Προϊσταμένη της Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Ο προσφεύγων είχε επιβληθεί αρχικό πρόστιμο ύψους €250,00 λόγω εκπρόθεσμης υποβολής δήλωσης απόδοσης τέλους ανθεκτικότητας στην κλιματική κρίση (ΤΑΚΚ) για βραχυχρόνια μίσθωση. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας καθώς ενήργησε ως ιδιώτης. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) έκρινε ότι το πρόστιμο των €250,00 είχε επιβληθεί εσφαλμένως βάσει του άρθρου 53 παρ. 2 του Ν.5104/2024 (πρόστιμο για υπόχρεους τήρησης απλογραφικών), καθώς η κύρια επαγγελματική του δραστηριότητα (νομικές υπηρεσίες) δεν σχετιζόταν με τη μίσθωση. Κατόπιν τούτου, η ΔΕΔ τροποποίησε την πράξη επιβολής προστίμου, εφαρμόζοντας το άρθρο 53 παρ. 1 που προβλέπει πρόστιμο €100,00 για μη υποβολή ή εκπρόθεσμη υποβολή δηλώσεων από τις οποίες δεν προκύπτει υποχρέωση καταβολής φόρου.

Η απόφαση 757 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή της ένωσης προσώπων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα «................................................» κατά της υπ' αριθμόν ............../12-12-2024 πράξης επιβολής προστίμου 100,00€ από τη Δ.Ο.Υ. Ιωαννίνων, για το φορολογικό έτος 2019. Το πρόστιμο επιβλήθηκε λόγω μη υποβολής Κατάστασης Φορολογικών Στοιχείων Πελατών και Προμηθευτών (ΜΥΦ). Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι ως δημοτική παράταξη δεν είχε ΑΦΜ ούτε υποχρέωση υποβολής δηλώσεων, αλλά η ΔΕΔ απέρριψε τους ισχυρισμούς καθώς η ένωση είχε υποβάλει έναρξη εργασιών. Η απόφαση επικυρώνει το πρόστιμο, τροποποιώντας τη νομική βάση σε άρθρο 54 Ν.4987/2022.

Αρα, για τα έτη 2020 και 2021 (ως και τον Ιούλιο 2021, σημείο εκ του οποίου είναι σαφές ότι κάλυπτε ίσο ή μεγαλύτερο κύκλο εργασιών για το όλο έτος 2021) αυτοτελώς ο προσφεύγων ανά έτος πληρούσε την ελάχιστη απαίτηση κατ’ έτους κύκλου εργασιών για το τμήμα Β, ήτοι 2,5 εκ. ευρώ τουλάχιστον κύκλου εργασιών. Περαιτέρω, πάντως, εκ του διαστήματος 2018-2020 και δεδομένου ότι δεν είχε συσταθεί το 2018 ούτε λειτουργούσε το 2019, έτος εν μέσω του οποίου συστάθηκε, όπως δεν Αριθμός Απόφασης:1439/2022 11 αντικρούει ο παρεμβαίνων και η αναθέτουσα και όπως προβάλλει ο προσφεύγων, λαμβάνεται υπόψη εκ της ανωτέρω τριετίας, μόνο το έτος 2020, έτος κατά το οποίο καλύπτει τον ελάχιστο ετήσιο κύκλο εργασιών. Άλλωστε, ασχέτως αν όντως λειτούργησε ή όχι το 2019, πάντως δεν προκύπτει πως συστάθηκε στην έναρξη του έτους, παρά εν μέσω αυτού και επομένως, ούτως ή άλλως, κατά τα ανωτέρω, δεν λαμβάνεται υπόψη το 2019, ως έτος βάσης επί του οποίου θα πρέπει να πληρούται η τεθείσαι για πλήρες έτος κατά τον όρο 2.2.5, απαίτηση 2,5 εκ. ευρώ ετήσιου κύκλου εργασιών. Επομένως, ούτως ή άλλως, ο προσφεύγων πληροί το κριτήριο για το μόνο πλήρες έτος λειτουργίας του εκ της ανωτέρω τριετίας, ήτοι το 2020, εκ των ετών 2018-2020 και τούτο είτε ληφθεί υπόψη ως ετήσιος κύκλος είτε ως μέσος όρος ετήσιων κύκλων εργασιών λειτουργίας (αφού αν το έτος είναι (1), ο μέσος όρος είναι αυτός του μόνου λαμβανόμενου υπόψη έτους). Επιπλέον, όπως προεκτέθηκε στη σκ. 3 παραπάνω, αβάσιμα προβάλλει η αναθέτουσα, ότι παρά τον ήδη εξ άλλης μη προσβληθείσας πράξης της, που δεν αμφισβητήθηκε άλλωστε, ο προσφεύγων απεκλείσθη ούτως ή άλλως από το τμήμα Α, θα έπρεπε για την αυτοτελή αποδοχή του αποκλειστικά και μόνο στο τμήμα Β, να πληροί τον κύκλο εργασιών όχι μόνο του τμήματος Β, αλλά και του τμήματος Α. Επομένως, το σύνολο των αιτιολογικών ερεισμάτων αποκλεισμού του προσφεύγοντος, όπως και δια των Απόψεων της αναθέτουσας συμπληρώθηκαν, είναι μη νόμιμα και άρα, ο αποκλεισμός του έλαβε χώρα με μη νόμιμη αιτιολογία και είναι ακυρωτέος