ΔΕΔ/Αθ/691/2024

Η απόφαση 387 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής και την ακύρωση Πράξης Επιβολής Προστίμου ποσού 100,00 ευρώ, η οποία επιβλήθηκε από την Προϊσταμένη της Δ.Ο.Υ. ΛΑΜΙΑΣ. Το πρόστιμο επιβλήθηκε λόγω εκπρόθεσμης υποβολής της 1ης τροποποιητικής δήλωσης φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2019. Ο προσφεύγων υποστήριξε ότι η καθυστέρηση δεν οφειλόταν σε δική του υπαιτιότητα, καθώς ο εργοδότης ανάρτησε αργοπορημένα, στις 30.10.2020, νέα βεβαίωση αποδοχών με επιπλέον ποσό 651,31 ευρώ, μετά την καταληκτική ημερομηνία υποβολής της δήλωσης (31.08.2020). Η Διεύθυνση έκρινε ότι η τροποποιητική δήλωση υποβλήθηκε εμπρόθεσμα ή άλλως εκπρόθεσμα χωρίς υπαιτιότητα του φορολογουμένου, εφόσον δεν ενημερώθηκε εγκαίρως, και ως εκ τούτου ακύρωσε το πρόστιμο.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά Πράξης Διοικητικού Προσδιορισμού Φόρου, η οποία εκδόθηκε από την Δ.Ο.Υ. Μεσολογγίου για το οικονομικό έτος 2014. Ο προσφεύγων είχε εισπράξει αναδρομικά συντάξεων το έτος 2023, ύψους 214,98 € (ως εκτέλεση απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου), και υπέβαλε τροποποιητική δήλωση. Η προσβαλλόμενη πράξη οδήγησε σε νέο χρεωστικό ποσό 50,91 €. Ο προσφεύγων ζήτησε την ακύρωση λόγω παραγραφής του δικαιώματος επιβολής φόρου. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε τον ισχυρισμό, κρίνοντας ότι για τα αναδρομικά που καταβλήθηκαν το 2023, η προθεσμία υποβολής της δήλωσης έληγε στις 31/12/2024. Συνεπώς, ο χρόνος παραγραφής (πενταετία) συμπληρώνεται στις 31/12/2029, και η έκδοση της πράξης (21/10/2024) ήταν εμπρόθεσμη, επικυρώνοντας το συνολικό χρεωστικό ποσό των 3.943,21 €.

Η απόφαση 244/13.02.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά της πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2019, που εκδόθηκε βάσει της 3ης τροποποιητικής δήλωσης και αύξησε το χρεωστικό ποσό φόρου στα 1.521,61€. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση της πράξης, υποστηρίζοντας ότι ο φόρος έπρεπε να υπολογιστεί με βάση τις αποδοχές του ως εν ενεργεία αξιωματικού της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς η αποστρατεία του κρίθηκε παράνομη, και όχι βάσει των συνταξιοδοτικών αποδοχών. Η ΔΕΔ, ωστόσο, απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη, διότι διαπιστώθηκε ότι κατατέθηκε εκπρόθεσμα, μετά την πάροδο της 30ήμερης προθεσμίας που προέβλεπε ο Ν. 5104/2024, δεδομένου ότι η κοινοποίηση της προσβαλλόμενης πράξης συντελέστηκε στις 30.08.2024.

Με την προδικαστική προσφυγή αιτούνται η αναγγελία της Σύμβασης Εργασίας Ωρομίσθιου Εργαζόμενου, η επιστροφή των εισφορών και αποδοχών που καταβλήθηκαν, η ακύρωση των αποφάσεων του Φορέα και η επαναφορά της προσφεύγουσας στο Κεντρικό Πρωτόκολλο Ωρομίσθιων, καθώς και η ανάκληση όλων των πράξεων και ενεργειών που προέκυψαν από την επίμαχη σύμβαση. Επιπλέον, ζητείται η διαπίστωση της παράνομης μη διαπιστευμένης μίσθωσης εργασίας και η επιβολή κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένων διοικητικών προστίμων.

Εκχώρηση των αποδοχών δημοσίου υπαλλήλου με εργολαβικό δίκης, κατ’ εξαίρεση του κανόνα περί του ανεκχώρητου των αποδοχών. Προσδιορισμός του αντικειμένου της δίκης επί αγωγικού αιτήματος για το νομικό χαρακτηρισμό της εργασιακής σχέσης με το Δημόσιο και την κατάταξη του ενάγοντος σε θέση εργασίας αορίστου χρόνου. Αοριστία της εκχωρούμενης απαίτησης και προσδιορισμός της με την αναγγελία της εκχώρησης.(...)Ο κανόνας του ανεκχώρητου των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, κατ’ άρθρο 1 παρ. 1 του α.ν. 1453/1938, κάμπτεται με τις διατάξεις του Κώδικα Δικηγόρων που ρητά επιτρέπουν την εκχώρησή τους με το εργολαβικό της δίκης και στην περίπτωση που αυτή έχει ως αντικείμενο τον χαρακτηρισμό της εργασιακής σχέσης των εκχωρητών με το Δημόσιο, ως αορίστου χρόνου, και την κατάταξή τους σε αντίστοιχες θέσεις εργασίας. Η αξία του αντικειμένου της διαφοράς προσδιορίζεται από το δεκαπλάσιο της ετήσιας παροχής (εν προκειμένω των αποδοχών), σύμφωνα με το άρθρο 11 περ. 7 του ΚΠολΔ (ομόφωνα). Στα περιληφθέντα στην αναγγελία εργολαβικά δίκης δεν περιέχεται σαφής δήλωση των εντολέων περί εκχώρησης των αποδοχών τους, ούτε περί του ποσοστού ή του χρόνου της επιτρεπόμενης παρακράτησής τους προς εξόφληση της δικηγορικής αμοιβής και οι ελλείψεις αυτές δεν μπορούν να συμπληρωθούν μονομερώς με την αναγγελία της εκχώρησης, από τον εκδοχέα. Συνεπώς δεν επιτρέπεται η παρακράτησή τους από το αρμόδιο για την πληρωμή τους όργανο του ΥΠΠΟΑ (Α΄ Γνώμη). Στα εργολαβικά της δίκης περιέχεται σαφής δήλωση των εντολέων περί εκχώρησης των αποδοχών που πηγάζουν περιοδικώς από την εργασιακή σχέση τους με το Δημόσιο, το μεταγενέστερο δε περιεχόμενο των αναγγελιών είναι ευνοϊκότερο γι’ αυτούς, συγκριτικά με το περιεχόμενο των εργολαβικών, ως προς το ποσοστό και το χρονικό επιμερισμό της επιτρεπόμενης παρακράτησης των αποδοχών τους. Με την προϋπόθεση ότι πληρούνται και οι λοιπές προϋποθέσεις εγκυρότητας του συμφωνητικού και της αναγγελίας της εκχώρησης, το αρμόδιο για την πληρωμή των αποδοχών όργανο του ΥΠΠΟΑ οφείλει να προβεί στην παρακράτηση και απόδοση στη δικηγορική εταιρεία του αιτούμενου ποσοστού των μηνιαίων αποδοχών των υπαλλήλων του (Β΄ Γνώμη). Η υπόθεση παραπέμπεται ομόφωνα στην Ολομέλεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 7 παρ. 3 εδ.ε΄ του ν. 3086/2002, λόγω της ισοψηφίας που ανέκυψε ως προς το ζήτημα της διατύπωσης ή μη στα εργολαβικά δίκης του ερωτήματος, επαρκώς ορισμένης δήλωσης των υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού περί εκχώρησης της απαίτησης επί των αποδοχών τους.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής ενός πολίτη κατά της επιβολής τέλους επιτηδεύματος ύψους 650,00 € για το φορολογικό έτος 2014. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι το ποσό ήταν αφορολόγητο επίδομα παιδιού και ότι το δικαίωμα της φορολογικής διοίκησης είχε παραγραφεί σύμφωνα με το άρθρο 36 του ΚΦΔ. Ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι η έδρα της επιχείρησής του βρισκόταν σε περιοχή με πληθυσμό άνω των 500 κατοίκων, οπότε δεν ισχύει η απαλλαγή από το τέλος. Επίσης, η φορολογική διοίκηση ενεργούσε εντά των προθεσμιών, καθώς η τροποποιητική δήλωση υποβλήθηκε εμπρόθεσμα και το δικαίωμα παραγραφής δεν είχε συμπληρωθεί. Η απόφαση επιβεβαίωσε τον αρχικό προσδιορισμό και οριστικοποίησε τη φορολογική υποχρέωση στα 739,88 €.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξεων του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ. Ο προσφεύγων έλαβε αναδρομικά εισοδήματα ύψους 7.546,69€ το 2021, που ανάγονταν στο οικονομικό έτος 2014 (χρήση 2013), ως δεδουλευμένες αποδοχές βάσει του άρθρου 88 του ν.4764/2020. Ο προσφεύγων θεώρησε τα ποσά αυτοτελώς φορολογούμενα ή απαλλασσόμενα, αλλά η Δ.Ο.Υ. τα καταχώρησε στον κωδικό 301 («Άθροισμα καθαρών ποσών από μισθούς»), εκδίδοντας Πράξη Διοικητικού Προσδιορισμού Φόρου με χρεωστικό ποσό 1.250,47€. Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε τους ισχυρισμούς του προσφεύγοντος, καθώς η βεβαίωση καταβολής ποσού δεν έκανε μνεία αυτοτελώς φορολογούμενων εισοδημάτων, επικυρώνοντας έτσι τη φορολογική υποχρέωση στο ποσό των 1.250,47€.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά της πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2023 της Δ.Ο.Υ. Ξάνθης, η οποία κατέληξε σε χρεωστικό ποσό 400,00€ (τέλος επιτηδεύματος). Ο προσφεύγων ισχυριζόταν ότι η φορολογική αρχή λανθασμένα δεν έλαβε υπόψη ποσό 648,00€ παρακρατούμενων φόρων από επιχειρηματική δραστηριότητα. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απέρριψε τον ισχυρισμό ως αβάσιμο, καθώς η ανάλυση της εκκαθάρισης απέδειξε ότι το ποσό των 648,00€ λήφθηκε υπόψη στον συνολικό υπολογισμό του παρακρατηθέντος φόρου. Επίσης, η ΔΕΔ επεσήμανε στον προσφεύγοντα ότι είχε επιλέξει εσφαλμένα την κατηγορία προέλευσης του φόρου αλλοδαπής (για μερίσματα από τη Βουλγαρία) και ότι έχει τη δυνατότητα να υποβάλει τροποποιητική δήλωση για τη διόρθωση αυτής της επιλογής έως το τέλος του 2029. Κατόπιν αυτών, η ενδικοφανής προσφυγή απορρίφθηκε.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά Οριστικής Πράξης Διορθωτικού Προσδιορισμού Φ.Π.Α. και Πράξης Επιβολής Προστίμου για τη φορολογική περίοδο 01/01/2019 – 31/12/2019. Το καταλογιζόμενο ποσό ανέρχεται σε €14.527,38. Ο προσφεύγων ζήτησε την ακύρωση των πράξεων επικαλούμενος έλλειψη νόμιμης αιτιολογίας, νόμιμη καταχώρηση δαπανών και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και της χρηστής διοίκησης. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε τους ισχυρισμούς, κρίνοντας ότι τα πορίσματα του ελέγχου ήταν τεκμηριωμένα. Η διαφορά φόρου οφείλεται στην απόρριψη Φ.Π.Α. εκπιπτόμενων δαπανών καθαρής αξίας €60.410,65. Συγκεκριμένα, απορρίφθηκαν αποδείξεις λιανικής πώλησης καυσίμων (ΑΛΠ) και τιμολόγια που δεν έφεραν τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματος ή αφορούσαν οχήματα σε ακινησία, ή επειδή δεν προσκομίστηκαν τα σχετικά παραστατικά. Ως εκ τούτου, η οριστική φορολογική υποχρέωση επικυρώθηκε στο αρχικό ποσό.

Η απόφαση αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής εταιρίας χονδρικού εμπορίου ανταλλακτικών οχημάτων κατά πράξης επιβολής προστίμου για το φορολογικό έτος 2021. Η εταιρία τιμωρήθηκε αρχικά με πρόστιμο 500,00€ για 18 περιπτώσεις μη έκδοσης φορολογικών στοιχείων εσόδου, με συνολικό ΦΠΑ 625,20€, βάσει του ελάχιστου ορίου για διπλογραφικά συστήματα. Η ΔΕΔ διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα τηρούσε απλογραφικό λογιστικό σύστημα. Κατά συνέπεια, εφόσον το 50% του ΦΠΑ (312,60€) είναι υψηλότερο από το ελάχιστο πρόστιμο των 250,00€ για απλογραφικά βιβλία, η ΔΕΔ τροποποιεί το πρόστιμο από 500,00€ στο ορθό ποσό των 312,60€.