ΔΕΔ/Θεσ/140/2025

Η απόφαση 714/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά της άρνησης της Δ.Ο.Υ. Ρεθύμνου να ακυρώσει πράξεις εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου για τα φορολογικά έτη 2015, 2016 και 2017. Οι πράξεις είχαν εκδοθεί λόγω μη δήλωσης εσόδων από ενοίκια από τον προσφεύγοντα. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι υπήρξε πρόδηλη έλλειψη φορολογικής υποχρέωσης, καθώς ήταν ανήλικος (γεννηθείς 08-11-2000) κατά τα έτη αυτά, γεγονός που σήμαινε ότι δεν είχε υποχρέωση υποβολής δήλωσης. Το εισόδημα είχε ήδη δηλωθεί και φορολογηθεί νόμιμα από τον πατέρα του, ο οποίος ασκούσε τη γονική μέριμνα. Η Δ.Ε.Δ. έκρινε τον ισχυρισμό βάσιμο και ακύρωσε τις προσβαλλόμενες πράξεις, μηδενίζοντας την οριστική φορολογική υποχρέωση για τα έτη 2015, 2016 και 2017.

Η απόφαση 700/18-03-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου για το φορολογικό έτος 2022. Ο προσφεύγων ζήτησε την επιστροφή του φόρου που παρακρατήθηκε επί του ειδικού επιδόματος βιβλιοθήκης, συνολικού ποσού 337,18€, το οποίο είχε συμπεριληφθεί στις αποδοχές του (κωδικός 301). Η Δ.Ε.Δ. έκρινε ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ, 29/2014) και τις οδηγίες της ΓΓΔΕ/ΑΑΔΕ, το επίδομα βιβλιοθήκης έχει αποζημιωτικό χαρακτήρα και δεν συνιστά φορολογητέο εισόδημα. Ως εκ τούτου, η Δ.Ε.Δ. έκανε δεκτή την προσφυγή και διέταξε την Προϊσταμένη του ΚΕ.ΦΟ.Δ.Ε. ΑΤΤΙΚΗΣ να αφαιρέσει το ποσό των 337,18€ από τον κωδικό 301 και να προβεί σε νέα εκκαθάριση φόρου.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής του φορολογουμένου κατά του διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2022. Ο προσφεύγων ισχυριζόταν ότι έπρεπε να φορολογηθεί ως μισθωτός σύμφωνα με την περ. στ' της παρ. 2 του άρθρου 12 του ν.4172/2013, καθώς είχε σύμβαση έργου με έναν μόνο εργοδότη και τα εισοδήματά του προέκυπταν από διαφορετική χρονική περίοδο. Ωστόσο, διαπιστώθηκε ότι η επαγγελματική του εγκατάσταση ήταν διαφορετική από την κατοικία του, γεγονός που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή της ανωτέρω διάταξης. Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη πράξη επικυρώθηκε και επιβλήθηκε οριστική φορολογική υποχρέωση με πιστωτικό ποσό 798,01 ευρώ.

Η Απόφαση 1251/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά της Πράξης Διοικητικού Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος, φορολογικού έτους 2023, με την οποία είχε επιβληθεί φόρος ύψους 2.657,86 ευρώ. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση της πράξης, υποστηρίζοντας ότι το ποσό των 1.854,72 ευρώ, που αφορά το Ειδικό Επίδομα βιβλιοθήκης, δεν αποτελεί φορολογητέο εισόδημα, παραθέτοντας το σκεπτικό της Απόφασης Ολομέλειας του ΣτΕ 29/2014. Ωστόσο, η Δ.Ε.Δ. απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη, καθώς διαπιστώθηκε ότι υποβλήθηκε εκπροθέσμως, μετά την πάροδο της προβλεπόμενης προθεσμίας των 30 ημερών.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής, που υποβλήθηκε από φορολογικό κάτοικο Γερμανίας, κατά πράξης εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2019, με συνολικό ποσό πληρωμής 1.293,60€. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η σύνταξη που έλαβε €5.879,98 έπρεπε να φορολογηθεί μόνο στη Γερμανία, σύμφωνα με τη Σύμβαση Αποφυγής Διπλής Φορολογίας Ελλάδας-Γερμανίας. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή ως αβάσιμη, διότι ο προσφεύγων δεν προσκόμισε τα απαραίτητα δικαιολογητικά, όπως η Αίτηση για την Εφαρμογή της Σύμβασης με πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας υπογεγραμμένο από την αρμόδια γερμανική φορολογική αρχή, ούτε έγγραφα που να αποδεικνύουν ότι το εισόδημα δηλώθηκε ή γνωστοποιήθηκε στη Γερμανία. Συνεπώς, η οριστική φορολογική υποχρέωση διατηρείται.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο εξέδωσε απόφαση με αριθμό 253 στις 29 Ιανουαρίου 2024, με την οποία απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή ενός φορολογούμενου, κατοίκου Γαλλίας. Ο φορολογούμενος προσέφυγε κατά του διορθωτικού προσδιορισμού φόρου για το φορολογικό έτος 2019, όπου είχε φορολογηθεί για εφάπαξ ασφάλισμα ύψους 79.207,60 ευρώ. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η Ελλάδα δεν είχε δικαίωμα φορολόγησης βάσει της Συμφωνίας Αποφυγής Διπλής Φορολογίας με τη Γαλλία. Ωστόσο, η απόφαση επιβεβαίωσε τον αρχικό προσδιορισμό, καθώς ο φορολογούμενος δεν ακολούθησε τη διαδικασία υποβολής αίτησης επιστροφής του παρακρατηθέντος φόρου σύμφωνα με τις οδηγίες της ΑΑΔΕ.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ανώνυμης εταιρείας κατά της οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2023, που εκδόθηκε από την Δ.Ο.Υ. Έδεσσας. Η προσφεύγουσα ζητούσε την ακύρωση της πράξης, καθώς η ΔΟΥ είχε επαναπροσδιορίσει το πιστωτικό ποσό προς επιστροφή από €50.618,42 σε €42.597,75. Η διαφορά προέκυψε επειδή ο έλεγχος απέρριψε την αφαίρεση ποσού €36.455,43 (κωδικός 462), το οποίο η εταιρεία δήλωσε ως αχρησιμοποίητες προβλέψεις προηγούμενων χρήσεων που είχαν ήδη φορολογηθεί. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, καθώς η εταιρεία δεν τεκμηρίωσε επαρκώς ότι τα εν λόγω ποσά είχαν αναμορφωθεί και φορολογηθεί στις δηλώσεις των προηγούμενων ετών.

Η απόφαση 41/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) αφορά την ενδικοφανή προσφυγή κατά πολλαπλών Οριστικών Πράξεων Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος και ΦΠΑ (2012-2021) του Κ.Ε.ΦΟ.ΜΕ.Π. Οι πράξεις αυτές καταλόγιζαν στον προσφεύγοντα σημαντικές διαφορές φόρου, πρόσθετο φόρο/πρόστιμα και εισφορά αλληλεγγύης (συνολικά ποσά που υπερβαίνουν τις 400.000€), προερχόμενα κυρίως από προσαύξηση περιουσίας λόγω άγνωστης πηγής. Ο προσφεύγων αιτήθηκε ακύρωση των πράξεων, προβάλλοντας λόγους παραγραφής και εσφαλμένης εκτίμησης στοιχείων (ιδίως πιστώσεις που σχετίζονται με εξυπηρέτηση συναδέλφου μηχανικού με δεσμευμένους λογαριασμούς). Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε την υπό κρίση προσφυγή ως απαράδεκτη, καθώς ο προσφεύγων είχε ήδη υποβάλει προηγούμενη (πρώτη) ενδικοφανή προσφυγή κατά των ίδιων πράξεων, παραβιάζοντας το άρθρο 70 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας που επιτρέπει μόνο μία προσφυγή κατά της ίδιας πράξης.

Η απόφαση αφορά την εκδίκαση της ενδικοφανής προσφυγής του προσφεύγοντα, ο οποίος αντιτίθεται στον διορθωτικό προσδιορισμό φόρου και στην απόρριψη της τροποποιητικής-ανακλητικής δήλωσης φορολογίας εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2019. Ο προσφεύγων, ως κάτοικος Ρωσίας, ισχυρίζεται ότι το εφάπαξ ασφάλισμα που εισέπραξε από ομαδικό ασφαλιστήριο συνταξιοδοτικό σύμβατο δεν έπρεπε να φορολογηθεί στην Ελλάδα, σύμφωνα με τη Σύμβαση Αποφυγής Διπλής Φορολογίας μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας. Ωστόσο, η αρμόδια αρχή έκρινε ότι ο προσφεύγων δεν ακολούθησε τη νόμιμη διαδικασία για την επιστροφή του παρακρατηθέντος φόρου και εισφοράς αλληλεγγύης, οπότε η προσφυγή απορρίφθηκε και επιβεβαιώθηκε ο διορθωτικός προσδιορισμός.

Η απόφαση 65 αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2023, η οποία επέβαλε κύριο φόρο ύψους 786,88€. Ο προσφεύγων είχε υποβάλει δεύτερη τροποποιητική δήλωση, δηλώνοντας εισόδημα από σύνταξη αλλοδαπής προέλευσης (Δανία) και τον αντίστοιχο φόρο που καταβλήθηκε στην αλλοδαπή. Η αρμόδια ΔΟΥ Καλαμαριάς, μετά τον έλεγχο των δικαιολογητικών, προέβη στην εκκαθάριση διαγράφοντας το ποσό του φόρου αλλοδαπής. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι η σύνταξη αποτελεί κοινωνική ασφάλιση και είναι υπόχρεος φόρου μόνο στη Δανία, βάσει της σύμβασης περί αποφυγής διπλής φορολογίας. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, καθώς ο προσφεύγων δεν είχε διατυπώσει επιφύλαξη κατά την υποβολή της δήλωσης, επικυρώνοντας την οριστική φορολογική υποχρέωση των 786,88€. Ωστόσο, επισημαίνεται ότι διατηρεί το δικαίωμα υποβολής τροποποιητικής δήλωσης για την πίστωση του φόρου αλλοδαπής.