ΔΕΔ/Θεσ/174/2025

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης επιβολής προστίμου 100,00 ευρώ για εκπρόθεσμη υποβολή δήλωσης στοιχείων ακινήτων (Ε9) του φορολογικού έτους 2022. Ο προσφεύγων είχε αποκτήσει ακίνητο στις 10 Νοεμβρίου 2021, αλλά υπέβαλε την αρχική δήλωση Ε9 στις 29 Σεπτεμβρίου 2022. Η καταληκτική προθεσμία υποβολής, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (Ε.2060/12-08-2022), ήταν η 31η Μαρτίου 2022. Δεδομένου ότι η υποβολή ήταν εκπρόθεσμη, κρίθηκε ορθώς ότι επιβλήθηκε το πρόστιμο των 100 ευρώ βάσει του άρθρου 54 του ν. 4987/2022, και ως εκ τούτου η προσφυγή απορρίφθηκε, επικυρώνοντας την προσβαλλόμενη πράξη.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης επιβολής προστίμου ποσού €100,00, που εκδόθηκε από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Πρέβεζας για το φορολογικό έτος 2024. Το πρόστιμο επιβλήθηκε λόγω εκπρόθεσμης κατάθεσης, την 31/07/2024, ιδιωτικού συμφωνητικού ανάθεσης τεχνικού έργου (άρθρο 19 Ν.820/1978), αξίας άνω των 6.000,00 € και με ημερομηνία έναρξης εργασιών 10/03/2024. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι υπέβαλε εμπρόθεσμα τη δήλωση ηλεκτρονικά, αντί για χειρόγραφα στη Δ.Ο.Υ. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε τον ισχυρισμό, τονίζοντας ότι η υποβολή έπρεπε να γίνει πριν την έναρξη του έργου (11/03/2024) και ότι η Φορολογική Διοίκηση έχει δέσμια αρμοδιότητα στην επιβολή προστίμων για εκπρόθεσμες δηλώσεις πληροφοριακού χαρακτήρα.

Με την προδικαστική προσφυγή του ο προσφεύγων αιτείται την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης κατά το σκέλος που απορρίπτεται η προσφορά του. Με την παρέμβασή του ο παρεμβαίνων επιδιώκει την απόρριψη της προσφυγής και τη διατήρηση της ισχύος της προσβαλλόμενης.

Η προσφεύγουσα ένωση εταιρειών αίτησε με την προδικαστική προσφυγή της την ακύρωση της απόφασης του Προέδρου της αναθέτουσας αρχής αριθμ. Φ/1/3566/22.05.2019, η οποία ενέκρινε την απόρριψη της προσφοράς της. Το αντικείμενο της σύμβασης αφορούσε τη «Κατάρτιση και πιστοποίηση γνώσεων και δεξιοτήτων μισθωτών οικονομολόγων σε τομείς προτεραιότητας του ιδιωτικού τομέα» με συνολική προϋπολογιζόμενη δαπάνη 816.000,00€ πλέον ΦΠΑ. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι η απόρριψη της τεχνικής της προσφοράς ήταν μη νόμιμη λόγω ελλιπούς αιτιολογίας, λανθασμένου υπολογισμού των σελίδων εκπαιδευτικού υλικού για τις υποχρεωτικές ενότητες και μη υποβολής ΕΕΕΣ για την εταιρεία που παρείχε την πλατφόρμα τηλεκατάρτισης, ενώ κατήγγειλε και παραβάσεις στην προσφορά της ανταγωνίστριας ένωσης.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της προσφυγής που κατέθεσε ο προσφεύγων κατά της πράξης επιβολής προστίμου ύψους 2.306.203,80 € από τη Δ.Ο.Υ. Καλαμάτας για την έκδοση 87 εικονικών φορολογικών στοιχείων το 2010. Το πρόστιμο επιβλήθηκε βάσει του άρθρου 5 παρ. 10 (β') του Ν. 2523/1997, λόγω της έκδοσης πλαστών τιμολογίων για ανύπαρκτες συναλλαγές αγροτικών προϊόντων. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι ενεργούσε υπό εξαναγκασμό και ότι το πρόστιμο έπρεπε να υπολογιστεί διαφορετικά. Το διοικητικό δικαστήριο ανέπεμψε την υπόθεση για διαδικασία διοικητικής επίλυσης, αλλά ο προσφεύγων δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της Δ.Ο.Υ., οδηγώντας στην απόρριψη της προσφυγής και στην αναπομπή της υπόθεσης για δικαστική συζήτηση.

Με την προδικαστική προσφυγή του ο προσφεύγων αιτείται να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη κατά το μέρος που έγινε αποδεκτή η προσφορά του παρεμβαίνοντος, ο οποίος αναδείχθηκε προσωρινός ανάδοχος. Με την παρέμβασή του, ο παρεμβαίνων επιδιώκει την απόρριψη της προδικαστικής προσφυγής και τη διατήρηση της ισχύος της προσβαλλόμενης.

Με την προδικαστική προσφυγή του ο προσφεύγων αιτείται την ακύρώση της προσβαλλόμενης απόφασης κατά το σκέλος που κρίθηκε αποδεκτή η προσφορά και ανακηρύχθηκε ο παρεμβαίνων οριστικός ανάδοχος για το Τμήμα Δ του διαγωνισμού..Με την παρέμβασή του ο παρεμβαίνων επιδιώκει την απόρριψη της προσφυγής.

Η Απόφαση 628/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου του φορολογικού έτους 2023. Ο προσφεύγων διαμαρτυρήθηκε επειδή ο κωδικός 605 (παρακρατηθέντες φόροι) της δήλωσης Ε1 ήταν μειωμένος κατά €1.200,00, καθώς δεν είχαν εμφανιστεί αμοιβές ύψους €6.000,00 από επιχειρηματική δραστηριότητα. Παρόλο που η δήλωση υποβλήθηκε με επιφύλαξη, η αρχή εξέδωσε πράξη προσδιορισμού φόρου, εφαρμόζοντας και το ελάχιστο τεκμαρτό καθαρό εισόδημα. Μετά την εξέταση των προσκομισθέντων στοιχείων (τιμολόγια, εμβάσματα, myDATA) διαπιστώθηκε ότι η εργοδότρια εταιρεία είχε υποβάλει τις δηλώσεις απόδοσης παρακρατούμενων φόρων με λανθασμένο ΑΦΜ του προσφεύγοντος. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών, κρίνοντας ότι η πλημμέλεια δεν οφείλεται στον προσφεύγοντα, έκανε δεκτή την προσφυγή και διέταξε την τροποποίηση της πράξης, αυξάνοντας το συνολικό παρακρατηθέντα φόρο στον κωδικό 605 στο σωστό ποσό των €2.216,00.

Η Απόφαση 228/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής που υποβλήθηκε από κληρονόμο κατά Ατομικής Ειδοποίησης Καταβολής Υπερημερίας, ποσού 4.819,32€, που αφορούσε οφειλές της αποβιώσασας μητέρας του. Ο προσφεύγων ζήτησε τη διαγραφή των οφειλών και των προσαυξήσεων, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε ενημερωθεί εγκαίρως για την ύπαρξή τους. Η Διεύθυνση απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή ως απαράδεκτη. Η απόρριψη βασίστηκε στο σκεπτικό ότι η εν λόγω πράξη (Ατομική Ειδοποίηση Καταβολής) ανάγεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης και όχι στον προσδιορισμό του φόρου, συνεπώς η αμφισβήτησή της δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών μέσω ενδικοφανούς προσφυγής (άρθρο 72 ΚΦΔ).

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής που άσκησε ο προσφεύγων, ζητώντας τη διαγραφή βεβαιωμένων ποσών φόρου εισοδήματος και προσαυξήσεων (1.409,46€ και 553,63€) για τα οικονομικά έτη 2013 και 2014. Τα ποσά προέκυψαν από την εκκαθάριση τροποποιητικών δηλώσεων λόγω αναδρομικών συντάξεων της συζύγου του. Η προσφυγή στρεφόταν κατά της σιωπηρής απόρριψης του αρχικού του αιτήματος προς τη Δ.Ο.Υ. Ηρακλείου. Αν και η υπόθεση είχε αναπεμφθεί από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ηρακλείου για εξέταση ουσίας, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών αποφάσισε την απόρριψη της προσφυγής ως απαράδεκτης. Η ΔΕΔ έκρινε ότι το αίτημα διαγραφής οφειλών ανάγεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης, κατά του οποίου προβλέπεται η άσκηση ανακοπής (άρθρο 217 Κ.Δ.Δ.) και όχι ενδικοφανούς προσφυγής (άρθρο 63 Κ.Φ.Δ.).