ΣΤΕ/406/2019

Η απόφαση 983/2025 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή της εταιρείας «.........» κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και Φ.Π.Α. για το φορολογικό έτος 2018. Η φορολογική αρχή είχε επιβάλει φόρους και πρόστιμα συνολικού ποσού €223.147,82 (€131.934,62 για εισόδημα και €91.213,20 για Φ.Π.Α.) λόγω μη αναγνώρισης δαπάνης €281.520,00 από 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία εκδόσεως της εταιρείας «.........» για ανύπαρκτες συναλλαγές. Η εταιρεία επικαλέστηκε λόγους ακυρότητας όπως άκυρη επίδοση, καλή πίστη, ανυπαρξία εικονικότητας και παραβίαση του κανόνα ne bis in idem. Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς, επιβεβαιώνοντας την ορθότητα της κοινοποίησης, την τεκμηριωμένη εικονικότητα των στοιχείων (βάσει της μη ύπαρξης έδρας ή προσωπικού της εκδότριας και μη απόδειξης της μεταφοράς αγαθών), και την ορθή επιβολή των προστίμων βάσει των άρθρων 58 και 58Α του ν. 4987/2022.

Η Απόφαση 1929/2018 του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά την αίτηση αναίρεσης κατά της 1995/2014 απόφασης του IV Τμήματος, με την οποία επιβεβαιώθηκε ο καταλογισμός σε βάρος του πρώην Νομάρχη Κέρκυρας για χρηματικό έλλειμμα ύψους 1.460.000,27 ευρώ. Το έλλειμμα προήλθε από παράνομη μεταφορά κεφαλαίων από λογαριασμούς της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κέρκυρας σε λογαριασμό νομαρχιακής «επιχείρησης», κατά παράκαμψη των δημοσιολογιστικών διατάξεων. Η Ολομέλεια απέρριψε τους ισχυρισμούς περί εφαρμογής της αρχής ne bis in idem, περί συγγνωστής νομικής πλάνης, και περί νομιμοποίησης των δαπανών. Τελικά, η αίτηση αναίρεσης έγινε δεκτή διότι το δικάσαν Τμήμα, κατά την κρίση της Ολομέλειας, παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας με αντιφατική αιτιολογία, αποκλείοντας την εφαρμογή της. Ως εκ τούτου, η 1995/2014 απόφαση αναιρέθηκε και η υπόθεση αναπέμφθηκε στο IV Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου για εκ νέου εξέταση.

Η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου απέρριψε την αίτηση αναίρεσης του εν εκκαθαρίσει ευρισκομένου αγροτικού συνεταιρισμού κατά της απόφασης του Εβδόμου Τμήματος, με την οποία είχε επικυρωθεί καταλογισμός 132.000,00 ευρώ. Ο καταλογισμός αφορούσε την ανάκτηση κοινοτικής ενίσχυσης λόγω μη τήρησης μακροχρόνιων υποχρεώσεων, όπως η διακοπή της παραγωγικής λειτουργίας και η μεταβίβαση του επιδοτηθέντος εξοπλισμού εντός της πενταετίας. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ορθώς απορρίφθηκαν οι ισχυρισμοί περί ανωτέρας βίας, καθώς δεν υπήρξε έγκαιρη ενημέρωση των αρμόδιων αρχών. Επίσης, απέρριψε τους ισχυρισμούς περί παραβίασης του τεκμηρίου αθωότητας (ne bis in idem), τονίζοντας ότι η δημοσιονομική ευθύνη είναι αντικειμενική και αποκαταστατική (και όχι ποινική), ελλείψει ταυτότητας των παραβάσεων και των διαδίκων. Τέλος, έκρινε ότι ο καταλογισμός του συνόλου του ποσού ήταν σύμφωνος με την αρχή της αναλογικότητας, λόγω της σοβαρότητας των παρατυπιών.

Η απόφαση αφορά την έφεση πρώην υπαλλήλου (κλάδου ΤΕ Εποπτών Δημόσιας Υγείας) κατά πράξης καταλογισμού ύψους 17.536,53 ευρώ από την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης. Ο καταλογισμός επιβλήθηκε για αχρεωστήτως καταβληθείσες αποδοχές κατά το διάστημα 1.7.2020 έως 9.8.2021, μετά την αυτοδίκαιη λύση της υπαλληλικής του σχέσης λόγω επιβολής οριστικής παύσης από το Συμβούλιο της Επικρατείας (1365/2020). Το Δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς του εκκαλούντος περί παραβίασης της αρχής ne bis in idem και της χρηστής διοίκησης. Ωστόσο, κρίνοντας ότι ο αρχικός καταλογισμός παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, λόγω της μακράς διάρκειας της διαδικασίας (19 έτη), της de facto παροχής υπηρεσιών, της κακής οικονομικής και προσωπικής του κατάστασης, το Δικαστήριο μεταρρύθμισε την απόφαση. Περιόρισε το συνολικό καταλογισθέν ποσό στις 3.000,00 ευρώ.

Η απόφαση αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και Φ.Π.Α. για τα φορολογικά έτη 2019 και 2020, που εκδόθηκαν βάσει της έμμεσης τεχνικής της αρχής των αναλογιών λόγω ανεπάρκειας δηλούμενου εισοδήματος. Η ΔΕΔ απέρριψε τους ισχυρισμούς για παράνομη εφαρμογή έμμεσων τεχνικών, τον κανόνα ne bis in idem, την επιβολή ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για το 2019, και τις πράξεις Φ.Π.Α. Έγινε μερική αποδοχή μόνο στον ισχυρισμό περί μη νόμιμης προσθήκης λογιστικών διαφορών για το 2019, αναγνωρίζοντας δαπάνες €10.309,20 ως εκπιπτόμενες. Ως αποτέλεσμα, η συνολική καταβολή για το 2019 μειώθηκε από €80.837,36 σε €72.950,81, ενώ οι πράξεις του 2020 και οι πράξεις Φ.Π.Α. επικυρώθηκαν.

Η απόφαση 980 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή μιας φορολογουμένης κατά της οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος/πράξης επιβολής προστίμου για το φορολογικό έτος 2019, συνολικού ύψους 99.208,27€. Η διαφορά προέκυψε επειδή η φορολογική αρχή δεν αναγνώρισε τη λήψη δανείου ύψους 1.300.000,00€ από τον πατέρα της προσφεύγουσας, το οποίο είχε συμπεριληφθεί στον πίνακα ανάλωσης κεφαλαίου. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η δανειακή σύμβαση δεν πληρούσε τις φορολογικές προϋποθέσεις, καθώς δεν είχε χαρτοσημανθεί, δεν είχε δηλωθεί στις φορολογικές δηλώσεις των συμβαλλομένων, ούτε αποδείχθηκε η ροή των χρημάτων. Επίσης, ο σκοπός του δανείου (επένδυση στο εξωτερικό) δεν συμβάδιζε με τη χρήση που επικαλέστηκε η προσφεύγουσα (αύξηση εταιρικού κεφαλαίου στην Ελλάδα), διατηρώντας έτσι ως ορθό τον αρχικό καταλογισμό.

Εφαρμοστέο θεσμικό πλαίσιο για οφειλόμενα λιμενικά τέλη που βαρύνουν τα πλοία.(..)Κατάσταση : Αποδεκτή 
Η Λιμενική Αρχή δύναται να απαγορεύει τον απόπλου του πλοίου, που βαρύνεται με τέλη και δικαιώματα, κατόπιν αιτιολογημένης αίτησης του οικείου φορέα διοίκησης και εκμετάλλευσης λιμένα, κατ’ άρθρο 20 παρ.10 του ν.3622/2007 (πλειοψ.). Παραπομπή από την υπ' αριθμ. 136/2015 Γνωμ. Τμ.Δ΄ ΝΣΚ.

Η απόφαση 152/03-02-2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή κατά της πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2023. Η προσφεύγουσα αμφισβήτησε τη διόρθωση του κωδικού 781 (€10.080,64) του εντύπου Ε1, ισχυριζόμενη αυθαίρετη τροποποίηση. Η αρμόδια φορολογική αρχή προχώρησε σε διόρθωση του κωδικού 781 στο ποσό των €4.242,97, καθώς μέρος των δηλωθέντων ποσών (π.χ. επιδόματα και παροχές) είχε δηλωθεί διπλά ή η αρχική δήλωση παρουσίαζε ανακολουθίες. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η φορολογική αρχή είχε την εξουσία να επαληθεύει τις δηλώσεις με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία (άρθρο 27 Ν. 5104/2024) και απέρριψε τους ισχυρισμούς, επικυρώνοντας την οριστική φορολογική υποχρέωση ύψους €1.258,57.

Πρόστιμο για παράβαση του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων. ζητείται η αναίρεση της 5167/2003 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία, αφού έγινε δεκτή έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου, εξαφανίσθηκε η 3711/2001 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, δικάσθηκε προσφυγή του ιδίου και ακυρώθηκε η 125/1999 πράξη του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. ΙΒ΄ Αθηνών. Με την τελευταία αυτή πράξη επιβλήθηκε στον αναιρεσίβλητο πρόστιμο 2.016.751.880 δρχ., για παράβαση του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων (..) Κατά την έννοια των διατάξεων που προπαρατέθηκαν, όταν αποδίδεται σε ορισμένο επιτηδευματία η παράβαση της έκδοσης τιμολογίου εικονικού, υπό την έννοια είτε ότι δεν έχει πραγματοποιηθεί η συναλλαγή, στην οποία αυτό αναφέρεται, είτε ότι έχει μεν πραγματοποιηθεί η συναλλαγή, όχι όμως, όπως εμφανίζεται, με τον φερόμενο ως εκδότη του τιμολογίου, η φορολογική αρχή βαρύνεται, κατ’ αρχήν, με την απόδειξη της εν λόγω εικονικότητας. Περαιτέρω, σε περίπτωση που τιμολόγια παροχής υπηρεσιών χαρακτηρίζονται από την φορολογική αρχή ως εικονικά επί τη βάσει ορισμένων στοιχείων, το διοικητικό δικαστήριο της ουσίας ενώπιον του οποίου αμφισβητείται ο χαρακτηρισμός υποχρεούται, κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 144επ. του κυρωθέντος με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999 (Α’ 97) Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας που διέπουν τα ζητήματα της απόδειξης κατά την εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας από τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια, προκειμένου να εκφέρει την κρίση του, να σχηματίσει πλήρη και βέβαιη δικανική πεποίθηση, κάνοντας χρήση των επιτρεπόμενων από τον εν λόγω Κώδικα αποδεικτικών μέσων, μεταξύ των οποίων και τα δικαστικά τεκμήρια περί της συνδρομής των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών, αφού εκτιμήσει συνολικά τα υφιστάμενα στον φάκελο της υπόθεσης στοιχεία, και όχι μεμονωμένα το καθένα από αυτά (..)Επειδή, οι ανωτέρω κρίσεις του διοικητικού εφετείου είναι νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένες..Και τούτο διότι το δικάσαν δικαστήριο, αφού συνεκτίμησε, στο σύνολό τους, τόσο τα στοιχεία που προέκυψαν από τον φορολογικό έλεγχο όσο και τα στοιχεία που, ήδη πρωτοδίκως, είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει ο αναιρεσίβλητος, κατέληξε στην κρίση ότι η φορολογική αρχή, η οποία έφερε το σχετικό βάρος, δεν απέδειξε, όπως όφειλε, το εν προκειμένω κρίσιμο για τον καταλογισμό του ένδικου προστίμου σε βάρος του αναιρεσιβλήτου, ότι δηλαδή πραγματικός φορέας άσκησης της επίμαχης επιχειρηματικής δραστηριότητας ήταν ο τελευταίος ...Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

Δεσμευτικότητα αποφάσεων Ελεγκτικού Συνεδρίου στην περίπτωση που η Φορολογική Διοίκηση δεν παρίσταται ως διάδικος – Φορολογική αντιμετώπιση παροχών που προβλέπονται σε σύμβαση για σκοπούς Φ.Π.Α., όταν η σύμβαση έχει χαρακτηρισθεί ως προγραμματική.(...)Η Διοίκηση οφείλει να λαμβάνει υπόψη τις πράξεις όλων των δικαστικών σχηματισμών του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σχετικά με τη νομιμότητα ή μη της εντελλόμενης δαπάνης. Αν η φορολογική αρχή διαπιστώσει αιτιολογημένα, κατόπιν διενέργειας ελέγχου ότι υπάρχουν επιμέρους πράξεις που υπόκεινται σε ΦΠΑ, μπορεί να ασκήσει την αρμοδιότητά της και να επιβάλει το σχετικό φόρο (ομόφ.). Ο νομικός χαρακτηρισμός μιας σύμβασης ως «προγραμματικής» συνιστά στοιχείο το οποίο από μόνο του ασκεί επιρροή στη φορολογική αντιμετώπιση όσον αφορά την υπαγωγή της ή μη στον ΦΠΑ, χωρίς, πάντως, να δεσμεύει τη φορολογική αρχή, αν αιτιολογημένα και κατόπιν ελέγχου διαπιστωθεί ότι το καταβαλλόμενο σε εκτέλεση της σύμβασης χρηματικό ποσό συνιστά αντιπαροχή για παρεχόμενες υπηρεσίες και όχι καταβολή δαπανών για την εκτέλεση του συμβατικού αντικειμένου (ομόφ.)