ΔΕΔ/Θεσ/410/2025

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή της εταιρείας «…………………….. ΑΕ» κατά της σιωπηρής απόρριψης από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. ΦΑΕ Αθηνών για αίτηση μείωσης φορολογητέας αξίας και επιστροφής ΦΠΑ ύψους 84.261,12 €. Η εταιρεία διεκδικούσε τη μείωση της φορολογητέας βάσης λόγω μη είσπραξης ποσού από αντισυμβαλλόμενη επιχείρηση που είχε υπαχθεί σε διαδικασία εξυγίανσης με απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου. Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) κρίνει ότι η σιωπηρή απόρριψη είναι μη νόμιμη και αναπέμπει την υπόθεση στη Δ.Ο.Υ. ΦΑΕ Αθηνών για νέα εκκαθάριση και επιστροφή του ποσού νομιμοτόκως. Η απόφαση βασίζεται στις διατάξεις του άρθρου 19 παρ. 5α του Ν.2859/2000 και στην ερμηνεία που δόθηκε από το ΣτΕ, θεωρώντας ότι η μη είσπραξη των απαιτήσεων είναι οριστική λόγω της διαδικασίας εξυγίανσης.

Η απόφαση 36/09.01.2024 του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά στην απόρριψη μιας ενδικοφανούς προσφυγής ως απαράδεκτης. Η προσφεύγουσα υπέβαλε την προσφυγή ηλεκτρονικά, ωστόσο στον φάκελο δεν περιλαμβανόταν συνημμένο έγγραφο ενδικοφανούς προσφυγής. Αντί αυτού, υπήρχαν μόνο φορολογικές δηλώσεις (Ε1) και πράξεις διοικητικού προσδιορισμού φόρου παλαιότερων ετών. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η προσφυγή δεν προσδιόριζε ρητώς την προσβαλλόμενη πράξη ούτε τους λόγους αμφισβήτησής της, καθιστώντας το δικόγραφο άκυρο, εντελώς αόριστο και ανεπίδεκτο δικαστικής εκτίμησης, σύμφωνα με σχετική νομολογία (π.χ. ΣτΕ 6069/1996). Συνεπώς, η προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας και έλλειψης καθορισμένου αιτήματος, καθώς δεν πληρούσε τις τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 63 του Κ.Φ.Δ.

Η απόφαση αριθμός 374/2024 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής μιας εταιρείας που βρίσκεται σε εκκαθάριση, η οποία ζητούσε την επιστροφή ΦΠΑ ύψους 180.618,76 ευρώ. Η εταιρεία ισχυριζόταν ότι το ποσό αυτό αντιστοιχούσε σε ανείσπρακτες απαιτήσεις από πελάτες, οι οποίοι δεν εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους παρόλο που είχε καταβληθεί ο ΦΠΑ. Η Διεύθυνση επικαλέστηκε το άρθρο 19 παρ. 5α του ν.2859/2000, σύμφωνα με το οποίο η μείωση της φορολογητέας βάσης γίνεται μόνο σε περιπτώσεις οριστικής ανεπάρκειας είσπραξης λόγω ειδικής εκκαθάρισης της αντισυμβαλλόμενης επιχείρησης, κάτι που δεν αποδεικνύεται στην περίπτωση αυτή. Επίσης, απορρίφθηκαν οι αναφορές της εταιρείας σε προηγούμενες αποφάσεις, διότι οι συνθήκες διαφέρουν σημαντικά.

Η απόφαση αφορά την ενδικοφανή προσφυγή κατά της άρνησης της Δ.Ο.Υ. Ιωαννίνων να δεχθεί ανείσπρακτα μισθώματα από εκμίσθωση ακίνητης περιουσίας για το φορολογικό έτος 2023. Η προσφεύγουσα ζητούσε να μην συνυπολογιστεί το ποσό των 4.800,00€ στο εισόδημά της, προσκομίζοντας αγωγή. Η φορολογική αρχή απέρριψε αρχικά το αίτημα κρίνοντας ότι η αγωγή αφορούσε αποζημιώσεις χρήσης και όχι μισθώματα. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) έκανε εν μέρει δεκτή την προσφυγή. Κρίθηκε ότι, λόγω ύπαρξης δικαστικής απόφασης (που εκδόθηκε πριν τη λήξη της προθεσμίας υποβολής της δήλωσης) η οποία αναγνώριζε ενεργή μίσθωση, τα μισθώματα για τους μήνες Ιανουάριο, Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο του 2023 (400,00€ μηνιαίως) θεωρούνται ανείσπρακτα. Κατά συνέπεια, διατάσσεται η μερική ακύρωση της αρνητικής απάντησης και η τροποποίηση του διοικητικού προσδιορισμού φόρου από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Ιωαννίνων.

Η απόφαση 442/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ως άνευ αντικειμένου, η οποία στρεφόταν κατά Πράξης Εκτιμώμενου Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων (ΦΕφΠ) φορολογικού έτους 2019. Η αρχική πράξη προσδιόριζε φόρο €1.368,26, συμπεριλαμβάνοντας εκτιμώμενο εισόδημα από ακίνητα ύψους €9.600,00, λόγω μη υποβολής δήλωσης από την προσφεύγουσα. Η φορολογούμενη ζητούσε την ακύρωση της πράξης, επικαλούμενη ότι τα μισθώματα δεν είχαν εισπραχθεί, προσκομίζοντας δικαστικές αποφάσεις. Μετά την υποβολή της ενδικοφανούς προσφυγής, η προσφεύγουσα υπέβαλε εκπρόθεσμα αρχική δήλωση ΦΕφΠ, δηλώνοντας το ποσό των €9.600,00 ως ανείσπρακτα εισοδήματα, συμμορφούμενη με τις διατάξεις του άρθρου 39 παρ. 4 του ΚΦΕ. Ως αποτέλεσμα, η φορολογική αρχή εξέδωσε νέα Πράξη Διοικητικού Προσδιορισμού ΦΕφΠ με μηδενικό αποτέλεσμα, η οποία ικανοποίησε πλήρως το αίτημά της. Η ΔΕΔ, διαπιστώνοντας την πλήρη ικανοποίηση του αιτήματος, απέρριψε την προσφυγή ως άνευ αντικειμένου.

Η απόφαση αφορά την αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής από εταιρεία που ζητούσε μείωση της φορολογικής βάσης και επιστροφή Φ.Π.Α. ύψους 21.664,09 € λόγω οριστικής διαγραφής μέρους ανεξόφλητων απαιτήσεών της. Η διαγραφή προέκυψε κατόπιν επικύρωσης Συμφωνίας Εξυγίανσης από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, η οποία επέβαλε διαγραφή 80% των απαιτήσεων της προσφεύγουσας έναντι της οφειλέτιδας εταιρείας, καθώς θεωρήθηκε μη κρίσιμος προμηθευτής. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) έκρινε την προσφυγή βάσιμη, επικαλούμενη τη νομολογία του ΣτΕ (Απόφαση 355/2019) ότι η δικαστική επικύρωση της συμφωνίας εξυγίανσης συνιστά επαρκή απόδειξη «ολικής ή μερικής μη πληρωμής του τιμήματος» κατ' άρθρο 19 παρ. 5α του Κώδικα Φ.Π.Α. Ως εκ τούτου, διατάσσει τον Προϊστάμενο του ΚΕΦΟΔΕ Αττικής να προβεί σε νέα εκκαθάριση του φόρου και να επιστρέψει το αναλογούν ποσό του Φ.Π.Α.

Η απόφαση 978/23.05.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει την ενδικοφανή προσφυγή ιδιωτικής κεφαλαιουχικής εταιρείας (ΙΚΕ). Η προσφεύγουσα ζητούσε την πλήρη απαλλαγή της από την αλληλέγγυα ευθύνη για χρέη λυθείσας ομορρύθμου εταιρείας, καθώς είχε διατελέσει εκκαθαρίστρια αυτής. Οι επίμαχες οφειλές, για τις οποίες η Δ.Ο.Υ. Κοζάνης δεν ενέκρινε την απαλλαγή, αφορούσαν Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) και Φόρο Εισοδήματος (συμπεριλαμβανομένου του τέλους επιτηδεύματος) που κατέστησαν ληξιπρόθεσμες κατά τη διάρκεια της θητείας της ως εκκαθαρίστριας. Η ΔΕΔ έκρινε, με βάση το άρθρο 49 του ΚΦΔ, ότι τεκμαίρεται η υπαιτιότητα της προσφεύγουσας για τις οφειλές αυτές, και ότι οι ενέργειες της εκκαθάρισης (όπως η ρευστοποίηση περιουσίας) δεν ήταν αρκετές για να αποδείξουν την έλλειψη υπαιτιότητας και να ανατρέψουν το νομικό τεκμήριο.

Η Απόφαση 1227 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών της 07/07/2025 απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε στις 13/03/2025, η οποία στρεφόταν κατά πράξεων προσδιορισμού φόρου ΕΝ.Φ.Ι.Α. (Ν.4223/2013). Η προσφεύγουσα ζητούσε την τροποποίηση της αντικειμενικής αξίας ενός ακινήτου επικαλούμενη ότι είναι πολύ μικρότερη βάσει της σχετικής ιστοσελίδας του Υπουργείου Οικονομικών και την επιστροφή του επιπλέον φόρου που είχε πληρώσει. Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή διότι κρίθηκε γενική και αόριστη, καθώς η υπόχρεη δεν μνημόνευε ρητώς τις προσβαλλόμενες πράξεις (αριθμό, ημερομηνία, έτος) ούτε τους λόγους (πλημμέλειές) τους με σαφή και συγκεκριμένο τρόπο, καθιστώντας το δικόγραφο ανεπίδεκτο δικαστικής εκτίμησης, σύμφωνα με τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ).

Η απόφαση αυτή αφορά την ενδικοφανή προσφυγή κατά της αρνητικής απάντησης της Προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. Σύρου, σχετικά με την διαγραφή φόρου κληρονομιάς ύψους 49.103,69€ που καταλογίστηκε κατόπιν ελέγχου. Η προσφεύγουσα ζήτησε την ανάκληση της αρχικής της δήλωσης φόρου κληρονομιάς του 2013, καθώς μεταγενέστερα δικαστική απόφαση (του Πολυμελούς Πρωτοδικείου) έκρινε άκυρη την ιδιόγραφη διαθήκη βάσει της οποίας είχε κληρονομήσει, κάτι που σήμαινε ότι στερούνταν της κληρονομικής ιδιότητας. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) έκρινε ότι, ενώ η ακύρωση της αρχικής δήλωσης του 2013 δεν ήταν δυνατή λόγω παρέλευσης της τριετούς προθεσμίας του άρθρου 74 του ΚΦΔ, υπήρχε πρόδηλη έλλειψη φορολογικής υποχρέωσης για την μεταγενέστερη Οριστική Πράξη Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου κληρονομιάς του 2023. Ως εκ τούτου, η ΔΕΔ αποφάσισε την μερική αποδοχή της προσφυγής, επικυρώνοντας την αρχική δήλωση, αλλά ακυρώνοντας την πράξη διορθωτικού προσδιορισμού φόρου κληρονομιάς.

Η απόφαση 1687/2025 του Εβδόμου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά την προσφυγή ανάκλησης του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κατά της 10/2025 Πράξης του Αναπληρωτή Επιτρόπου, η οποία έκρινε ότι κωλυόταν η υπογραφή σχεδίου σύμβασης (ύψους 637.275,00 ευρώ) για την προμήθεια κεντρικών υποδομών πληροφορικής της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες. Το Τμήμα έκανε δεκτή την προσφυγή και την παρέμβαση της αντισυμβαλλόμενης εταιρείας. Ανακάλεσε την Πράξη, κρίνοντας ότι οι τέσσερις διακωλυτικοί λόγοι που προέβαλε ο Επίτροπος ήταν αβάσιμοι, καθώς η προϋπολογισθείσα δαπάνη τεκμηριώθηκε, η αναγκαιότητα της προμήθειας ήταν σαφής λόγω παλαιότητας και απαιτήσεων κυβερνοασφάλειας, η μη υποδιαίρεση της σύμβασης δικαιολογούνταν από τη φύση του ολοκληρωμένου συστήματος και η κατακύρωση στον μοναδικό συμμετέχοντα δεν απαιτούσε ειδική αιτιολόγηση βάσει του νόμου 4412/2016. Συμπερασματικά, αποφάνθηκε ότι δεν κωλύεται η υπογραφή του σχεδίου σύμβασης.