ΔΕΔ/Αθ/499/2025

Η απόφαση 498/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά της σιωπηρής απόρριψης αιτήματος προς τη Δ.Ο.Υ. Μεσολογγίου. Η προσφεύγουσα ζητούσε τη διαγραφή βεβαιωμένων οφειλών (φόρου και προσαυξήσεων, συνολικού ποσού 4.300,03 ευρώ) που αφορούσαν τον αποβιώσαντα σύζυγό της και προέκυψαν από οίκοθεν τροποποιητική δήλωση της Δ.Ο.Υ. για αναδρομικές συντάξεις του οικονομικού έτους 2014. Η ΔΕΔ έκρινε ότι το αίτημα της προσφεύγουσας αφορούσε τη διαγραφή βεβαιωμένων οφειλών, ενέργεια που ανάγεται στο στάδιο της διοικητικής εκτέλεσης και, κατά συνέπεια, δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα της ΔΕΔ. Κατά των πράξεων αυτού του σταδίου προβλέπεται άσκηση ανακοπής ενώπιον των αρμόδιων Διοικητικών Δικαστηρίων, καθιστώντας την ενδικοφανή προσφυγή απαράδεκτη.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά της Πράξης Διοικητικού Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος του οικονομικού έτους 2014, η οποία εκδόθηκε από τη ΔΟΥ Αιγάλεω. Ο προσφεύγων έλαβε το 2013 αναδρομικά συντάξιμα ποσά, τα οποία δεν δήλωσε, με αποτέλεσμα η ΔΟΥ να προχωρήσει σε οίκοθεν τροποποιητική δήλωση, καταλογίζοντας διαφορά φόρου ύψους 7.603,43€. Ο προσφεύγων ζήτησε την τροποποίηση της πράξης, ισχυριζόμενος ότι τα αναδρομικά που αφορούσαν τα έτη 2011 και 2012 είχαν υποπέσει σε παραγραφή. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε την προσφυγή, καθώς η αρχική πράξη εκδόθηκε νόμιμα πριν τη λήξη της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής (31.12.2019) και το αίτημα τροποποίησης της δήλωσης του 2014 κρίθηκε ως παραγεγραμμένο.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της ενδικοφανούς προσφυγής του προσφεύγοντος, ο οποίος κατηγορήθηκε για μη έκδοση φορολογικών στοιχείων και μη δήλωση εσόδων από την επιχειρηματική του δραστηριότητα ως δικηγόρος για το φορολογικό έτος 2017. Ο έλεγχος διαπίστωσε αποκρυβείσα φορολογητέα ύλη ύψους 1.021.821,15 ευρώ, συμπεριλαμβανομένων εσόδων από επιχειρηματική δραστηριότητα και προσαυξήσεων περιουσίας άγνωστης πηγής. Η απόφαση επιβεβαίωσε τα ποσά που καταλογίστηκαν στον προσφεύγοντα, συμπεριλαμβανομένων φόρων, προστίμων και εισφορών, και επικύρωσε τους διορθωτικούς προσδιορισμούς φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της δεύτερης ενδικοφανούς προσφυγής του προσφεύγοντος ως απαράδεκτης. Ο προσφεύγων είχε υποβάλλει αρχικά ενδικοφανή προσφυγή κατά οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ για τα έτη 2018, 2019 και 2020, καθώς και πράξεων επιβολής προστίμων. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών κρίνει απαράδεκτη τη δεύτερη προσφυγή, καθώς ο προσφεύγων είχε ήδη υποβάλλει παρόμοια προσφυγή με τους ίδιους ισχυρισμούς και τα ίδια στοιχεία, η οποία είχε εν μέρει γίνει δεκτή. Η απόφαση βασίστηκε στις διατάξεις του άρθρου 24 του ν.4274/2014, που απαγορεύει την άσκηση δεύτερης προσφυγής για τον ίδιο λόγο, εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις.

Η απόφαση αριθμού 574 του Ελεγκτικού Συνεδρίου απορρίπτει ως απαράδεκτη τη δεύτερη ενδικοφανή προσφυγή του προσφεύγοντα, ο οποίος είχε ήδη υποβάλει πρώτη ενδικοφανή προσφυγή για την ίδια υπόθεση. Ο προσφεύγων ζητούσε την αναδρομική μεταβολή της φορολογικής του κατοικίας από την Ελλάδα στη Γαλλία από το 2014, ισχυριζόμενος ότι δεν υποβλήθηκε το αίτημα λόγω παράλειψης του λογιστή του. Το Συμβούλιο επικαλέστηκε τις διατάξεις των άρθρων 63 ΚΦΔ και 24 Ν.4274/2014, καθώς και την υπ’ αριθ. ... προηγούμενη απορριπτική απόφασή του, υποστηρίζοντας ότι η δεύτερη προσφυγή είναι απαράδεκτη σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες που απαγορεύουν την επανάκληση της ίδιας υπόθεσης. Η απόφαση επιτρέπει την άσκηση προσφυγής στα Διοικητικά Δικαστήρια εντός 30 ημερών από την κοινοποίησή της.

Με την προδικαστική προσφυγή, η προσφεύγουσα επιχείρηση ζητά την ακύρωση ορισμένων όρων της διακήρυξης του ανοικτού ηλεκτρονικού διαγωνισμού για τις υπηρεσίες επισκευής και συντήρησης ιατρικού εξοπλισμού και εξοπλισμού ακριβείας (CPV 50400000-9) στο Γενικό Νοσοκομείο Αιτωλοακαρνανίας (Μονάδες Αγρινίου και Μεσολογγίου). Συγκεκριμένα, προσβάλλει τους όρους 13, 15.1 και 15.2 ως παρανόμους, επειδή απαιτούν πιστοποιήσεις και βεβαιώσεις από κατασκευαστικούς οίκους, κάτι που περιορίζει τον ανταγωνισμό και αντιβαίνει στην Ευρωπαϊκή Οδηγία 2014/24/ΕΕ και τον Ελληνικό νόμο 4412/2016. Η προσφυγή επιδιώκει την επανάπληξη του διαγωνισμού με νόμιμους όρους.

Η απόφαση 629/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής που υποβλήθηκε από δύο πρόσωπα κατά πράξεων αναγκαστικής κατάσχεσης και πινάκων χρεών της ΔΟΥ Κατερίνης, συνολικού ύψους 4.164,35€. Οι προσφεύγουσες ισχυρίστηκαν ότι οι οφειλές αφορούσαν αποβιώσαντα από το 2015, και ότι τα χρέη είτε είχαν εκδοθεί κατά ανύπαρκτου προσώπου είτε είχαν υποπέσει σε παραγραφή. Η ΔΕΔ έκρινε την προσφυγή απαράδεκτη, διότι η αμφισβήτηση πράξεων διοικητικής εκτέλεσης, όπως οι αναγκαστικές κατασχέσεις, πρέπει να γίνεται με την άσκηση ανακοπής ενώπιον των αρμοδίων Διοικητικών Δικαστηρίων και όχι μέσω ενδικοφανούς προσφυγής, καθώς η συγκεκριμένη διαδικασία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας για ενδικοφανή προσφυγή.

Σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στις σκέψεις 5 και 9 έως 10 η έφεση της αναιρεσείουσας πρέπει να γίνει δεκτή. Η αναιρεσείουσα δικαιούται να λάβει σύνταξη κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 12 παρ. 2 περ. δ΄ του ν. 4387/2016, δεδομένου ότι οι ευνοϊκές ρυθμίσεις που ισχύουν για τους συμπληρώσαντες από τον θάνατο του συνταξιούχου εξάμηνη χρονική διάρκεια στους εξ ανασυστάσεως γάμους τους, οι οποίοι δικαιούνται σύνταξη όταν οι τελεσθέντες γάμοι τους δηλαδή αρχικός και εξ ανασυστάσεως έχουν διάρκεια πέντε χρόνια, πρέπει, για λόγους αποκατάστασης της αρχής της ισότητας να τύχουν εφαρμογής, και στην αναιρεσείσουσα της οποίας ο εξ ανασυστάσεως γάμος της είχε διάρκεια μικρότερη των έξι μηνών. Ακολούθως μη νομίμως απορρίφθηκε με τη Σ10/9106623/536/25.9.2017 πράξη της Περιφερειακής Διεύθυνσης Συντάξεων Ν.Π.Δ.Δ. (Τμήμα Β΄) του Ε.Φ.Κ.Α. η αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας για κανονισμό σε αυτήν σύνταξης κατά μεταβίβαση ως χήρας συνταξιούχου, με την αιτιολογία ότι ο θάνατος του συζύγου της επήλθε πριν από την πάροδο εξαμήνου από την τέλεση του εξ ανασυστάσεως γάμου της και πρέπει ως εκ τούτου να ακυρωθεί. Μετά την ακύρωση της εν λόγω πράξης η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί στην αρμόδια Διεύθυνση του e – Ε.Φ.Κ.Α., προκειμένου να κανονισθεί η μηνιαία σύνταξη της αναιρεσείουσας, μετά από προσμέτρηση στη διάρκεια του εξ ανασυστάσεως γάμου της με τον αποβιώσαντα σύζυγό της και της διάρκειας του αρχικού μεταξύ τους γάμου, με βάση την πλέον των 28 ετών συνολική έγγαμη συμβίωση με τον αποβιώσαντα σύζυγό της. Η μηνιαία σύνταξή της πρέπει να ορισθεί πληρωτέα αναδρομικώς από τριετίας από την πρώτη του μήνα έκδοσης της ακυρούμενης με την παρούσα απόφαση πράξης με όριο τον χρόνο θεμελίωσης του συνταξιοδοτικού της δικαιώματος, ήτοι την επομένη του θανάτου του συζύγου της (20.1.2017).

Η απόφαση (Αριθμός 414) της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών αφορά τη μερική αποδοχή ενδικοφανούς προσφυγής από τη σύζυγο και νόμιμη κληρονόμο, η οποία αμφισβητούσε πράξη εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2019 για τον αποβιώσαντα σύζυγό της. Η πράξη εκδόθηκε λόγω μη υποβολής δήλωσης και καταλόγιζε συνολικό ποσό 43.994,06€, περιλαμβάνοντας 233.133,03€ ως αυτοτελώς φορολογούμενο ποσό από μερίσματα ομόρρυθμης εταιρείας. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι τα κέρδη αυτά, αν και δηλώθηκαν από την εταιρεία, δικαιούχοι τους ήταν οι κληρονόμοι (η ίδια και τα τρία ανήλικα τέκνα) και όχι ο αποβιώσας, καθώς ο χρόνος κτήσης του δικαιώματος είσπραξης ήταν μετά τον θάνατο. Η ΔΕΔ έκρινε βάσιμο τον ισχυρισμό και διέταξε την τροποποίηση της πράξης και την εκ νέου εκκαθάριση των δηλώσεων του θανόντος και των κληρονόμων, λαμβάνοντας υπόψη ότι το εισόδημα αφορά αυτούς, σύμφωνα με την κληρονομική τους μερίδα.

Η απόφαση 260/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη τη δεύτερη ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε από την εταιρεία με επωνυμία «………» και ΑΦΜ «………» στις 17-10-2024. Η προσφυγή στρεφόταν κατά πράξεων του Προϊσταμένου του 4ου ΕΛ.ΚΕ. ΑΤΤΙΚΗΣ, που αφορούσαν οριστική πράξη διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος (ΦΕ 2023) και πράξεις επιβολής προστίμων (ΦΕ 2023 και 2024). Η πρώτη ενδικοφανής προσφυγή είχε απορριφθεί επί της ουσίας με προηγούμενη απόφαση στις 11-2-2025. Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 24 του ν. 4274/2014 και του άρθρου 72 του ΚΦΔ, η άσκηση δεύτερης προσφυγής κατά της ίδιας πράξης είναι απαράδεκτη. Τα νέα στοιχεία που προσκόμισε η εταιρεία με την εν λόγω προσφυγή οδήγησαν μόνο σε συμπληρωματικό έλεγχο, όπου η φορολογική αρχή ενέμεινε στις αρχικές της απόψεις.