ΔΕΔ/Αθ/242/2025

Η απόφαση 170 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), εκδοθείσα στις 03-02-2025, απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή πολίτη κατά της απάντησης του Προϊστάμενου της αρμόδιας ΔΟΥ. Η προσφεύγουσα ζητούσε την τροποποίηση της απάντησης της ΔΟΥ, η οποία την είχε ενημερώσει ότι η προθεσμία υποβολής αιτήματος αμφισβήτησης του τεκμαρτού εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2023 είχε λήξει την 01-10-2024. Η ΔΕΔ έκρινε ότι η απάντηση της ΔΟΥ αποτελεί έγγραφο πληροφοριακού χαρακτήρα που στερείται εκτελεστότητας και δεν συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη κατά την έννοια του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, καθιστώντας έτσι την ενδικοφανή προσφυγή απαράδεκτη.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ως απαράδεκτης. Ο προσφεύγων είχε καταθέσει την προσφυγή στρεφόμενος κατά τεσσάρων οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ, που εκδόθηκαν από την Προϊσταμένη της Δ.Ο.Υ. Πατρών για τα φορολογικά έτη 2018 και 2019. Οι πράξεις αυτές του καταλόγισαν συνολικά προς καταβολή φόρο εισοδήματος και πρόστιμα ύψους €29.959,62 (2018) και €43.409,66 (2019), καθώς και πιστωτικά υπόλοιπα ΦΠΑ για έκπτωση. Η εν λόγω προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, διότι διαπιστώθηκε ότι ο προσφεύγων είχε ήδη ασκήσει χρονικά προγενέστερη ενδικοφανή προσφυγή κατά των ίδιων πράξεων, η οποία είχε απορριφθεί, παραβιάζοντας την αρχή του άρθρου 70 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας περί απαγόρευσης άσκησης δεύτερης προσφυγής.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη της δεύτερης ενδικοφανούς προσφυγής του προσφεύγοντος ως απαράδεκτης. Ο προσφεύγων είχε υποβάλλει αρχικά ενδικοφανή προσφυγή κατά οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ για τα έτη 2018, 2019 και 2020, καθώς και πράξεων επιβολής προστίμων. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών κρίνει απαράδεκτη τη δεύτερη προσφυγή, καθώς ο προσφεύγων είχε ήδη υποβάλλει παρόμοια προσφυγή με τους ίδιους ισχυρισμούς και τα ίδια στοιχεία, η οποία είχε εν μέρει γίνει δεκτή. Η απόφαση βασίστηκε στις διατάξεις του άρθρου 24 του ν.4274/2014, που απαγορεύει την άσκηση δεύτερης προσφυγής για τον ίδιο λόγο, εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις.

Η απόφαση 568/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής κατά αρνητικής απάντησης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Κατερίνης σχετικά με την αμφισβήτηση του ελαχίστου ετήσιου τεκμαρτού εισοδήματος (άρθρο 28Α ΚΦΕ) για το φορολογικό έτος 2023. Ο προσφεύγων υποστήριζε ότι εσφαλμένα του καταλογίστηκε ελάχιστο κέρδος €13.758,33, καθώς η επιχείρησή του είχε παύσει τη δραστηριότητά της από το 2020. Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη, κρίνοντας ότι η προσβαλλόμενη αρνητική απάντηση αποτελεί επιβεβαιωτική πράξη. Δεδομένου ότι η ουσιαστική, εκτελεστή πράξη ήταν η αρχική πράξη διοικητικού προσδιορισμού φόρου της 28ης Αυγούστου 2024, η επιβεβαιωτική πράξη στερείται εκτελεστότητας και έννομων συνεπειών, καθιστώντας την ενδικοφανή προσφυγή μη παραδεκτή.

Η απόφαση 84/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή που υποβλήθηκε κατά πράξης διοικητικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος φορολογικού έτους 2023, με την οποία είχε καταλογιστεί συνολικό ποσό 2.035,31€. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση της πράξης, αμφισβητώντας το τεκμήριο ελάχιστου ετήσιου εισοδήματος του άρθρου 28Α του Κ.Φ.Ε., υποστηρίζοντας ότι αντιβαίνει στις συνταγματικές αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας. Η Διεύθυνση απέρριψε την προσφυγή καθώς διαπιστώθηκε ότι ο υπόχρεος είχε ήδη καταθέσει προηγούμενη ενδικοφανή προσφυγή κατά της ίδιας πράξης, καθιστώντας τη δεύτερη προσφυγή απαράδεκτη βάσει του άρθρου 70 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.

Η απόφαση 806 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) αφορά την απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής ιδιοκτήτη ατομικής επιχείρησης. Ο προσφεύγων αμφισβητούσε τέσσερις Οριστικές Πράξεις Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Εισοδήματος και Φ.Π.Α. (για τα φορολογικά έτη και περιόδους 2018, 2019 και 2020) που εκδόθηκαν λόγω της λήψης και καταχώρησης εικονικών φορολογικών στοιχείων από συγκεκριμένη εκδότρια επιχείρηση. Η Δ.Ε.Δ. απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή ως απαράδεκτη. Η αιτιολογία της απόρριψης ήταν ότι ο προσφεύγων είχε ήδη καταθέσει προηγουμένως άλλη όμοια προσφυγή κατά των ίδιων πράξεων, επί της οποίας είχε εκδοθεί απορριπτική απόφαση, παραβιάζοντας έτσι τον δικονομικό κανόνα της εφάπαξ άσκησης της ενδικοφανούς προσφυγής.

Η απόφαση αφορά την απόρριψη ως απαράδεκτης μιας ενδικοφανούς προσφυγής που υποβλήθηκε από έναν φορολογούμενο εναντίον οριστικών πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος για τα φορολογικά έτη 2017, 2018 και 2019. Ο φορολογούμενος είχε λάβει εικονικά φορολογικά στοιχεία από άλλες επιχειρήσεις, τα οποία κρίθηκαν ανύπαρκτα, με αποτέλεσμα η φορολογική αρχή να μην αναγνωρίσει τις αντίστοιχες εκπτώσεις και δαπάνες. Ο προσφεύγων είχε ήδη υποβάλλει προηγούμενη ενδικοφανή προσφυγή για τις ίδιες πράξεις, η οποία είχε εξεταστεί και αποφανθεί. Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών απέρριψε τη νέα προσφυγή ως απαράδεκτη βάσει του άρθρου 70 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, καθώς απαγορεύεται η άσκηση δεύτερης προσφυγής για την ίδια πράξη.

Η απόφαση 805 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), με ημερομηνία 09-05-2025, απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή ενός ιδιοκτήτη ατομικής επιχείρησης. Ο προσφεύγων ζητούσε την ακύρωση τεσσάρων πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ (για τα φορολογικά έτη 2018, 2019 και 2020), οι οποίες εκδόθηκαν λόγω λήψης και καταχώρησης εικονικών φορολογικών στοιχείων από άλλη επιχείρηση. Η συνολική καταλογιζόμενη οφειλή (φόρος και πρόστιμα) ξεπερνούσε τις 220.000 ΕΥΡΩ. Η ΔΕΔ διαπίστωσε ότι ο προσφεύγων είχε ήδη καταθέσει προγενέστερη ενδικοφανή προσφυγή κατά των ίδιων πράξεων η οποία είχε απορριφθεί. Επομένως, η παρούσα προσφυγή κρίνεται μη επιτρεπτή, σύμφωνα με τον κανόνα της εφάπαξ άσκησης της ενδικοφανούς προσφυγής.

Η υπ’ αριθμ. 1148/19.06.2025 απόφαση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) απορρίπτει ως απαράδεκτη την ενδικοφανή προσφυγή κατά πράξεων διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος και επιβολής προστίμου για τα φορολογικά έτη 2018 και 2019. Οι αρχικές πράξεις είχαν εκδοθεί από το 1ο ΕΛ.ΚΕ. Θεσσαλονίκης, καθόσον ο προσφεύγων (ατομική επιχείρηση χονδρικού εμπορίου χημικών) δεν προσκόμισε τα λογιστικά αρχεία, με αποτέλεσμα ο προσδιορισμός των εσόδων να γίνει με βάση διαθέσιμα στοιχεία. Η ΔΕΔ απέρριψε την προσφυγή επειδή διαπιστώθηκε ότι ο προσφεύγων είχε ήδη καταθέσει προηγούμενη ενδικοφανή προσφυγή κατά των ίδιων πράξεων, η οποία είχε απορριφθεί εκπρόθεσμα. Ως εκ τούτου, η άσκηση δεύτερης προσφυγής κρίθηκε μη επιτρεπτή, σύμφωνα με τον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.

Η απόφαση 526/2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών απορρίπτει ως απαράδεκτη τη δεύτερη ενδικοφανή προσφυγή που υπέβαλε ο προσφεύγων στις 15 Νοεμβρίου 2024. Η προσφυγή στρεφόταν κατά δύο Οριστικών Πράξεων Διορθωτικού Προσδιορισμού Φόρου Δωρεάς έτους 2014, οι οποίες εκδόθηκαν από την Προϊσταμένη της Δ.Ο.Υ. Πατρών και καταλόγιζαν διαφορά φόρου και προσαυξήσεις, βάσει επανεκτίμησης της αξίας των δωρηθέντων οικοπέδων. Ο προσφεύγων υποστήριζε ότι τα ακίνητα έπρεπε να εκτιμηθούν ως αγροτεμάχια, καθώς ο οικισμός εντάσσεται στους κατολισθαίνοντες. Η ΔΕΔ διαπίστωσε ότι είχε ήδη εκδοθεί άλλη απόφαση (αρ. 05-03-2025) επί προγενέστερης ενδικοφανούς προσφυγής με το ίδιο περιεχόμενο, η οποία είχε απορριφθεί ως προς την ουσία της. Ως εκ τούτου, η άσκηση δεύτερης προσφυγής κατά των ίδιων πράξεων κρίθηκε απαράδεκτη βάσει του άρθρου 70 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.